OEUVRES DR. CORNELIA PAUN HEINZEL

DR.CORNELIAPĂUNHEINZEL:"Le Choc"

 

           http://www.asymetria.org/modules.php?name=News&file=article&sid=1109

Dr. Cornelia Păun Heinzel:El  Shock” del libro   

El cartero nunca más llama dos veces„ o Sueños...sueños...sueños...

Un silbido largo, descorazonador como un suspiro desesperado, penetra profundamente las almas de aquellos que se encuentran en las alas del bulevar del centro de Bucarest. Cada parte del cuerpo se estremece. Escalofríos atraviesan sucesivamente cada pulgada de la columna vertebral. Si estabas feliz, tranquilo, pensativo, todo fue destruido en un segundo... Sin embargo, es común para los residentes muy cerca de la principal arteria de la ciudad. A quince minutos, aproximadamente, te envuelve una tal explosión de sonidos. Un coche de bomberos, una ambulancia o un coche de policía... La intensidad del sonido hace vibrar cada parte del cuerpo humano. ¿Tal vez debido a la increíble conexión entre los sonidos dolorosos, agudos, que se te adentran instantáneamente o del gemido que te hace temblar, prediciendo algo malo? Los sonidos son más intensos por la noche. Durante la noche, rara vez, pasa algún coche. Pero, seguramente, unos coches con pitido horripilante, te despegarán repentinamente del dulce reino de los sueños, para meterte en las pesadillas reales.

El tono de llamada del teléfono móvil ha parecido extremadamente armonioso, aunque era el comienzo de una historia aterradora y muy verdadera.

Carmen, ¿eres tú? -me preguntó la persona con el móvil.

¡Sí! -le respondí de inmediato.

¡Soy Isabela! ¡Encontré una casa para comprar! ¡En realidad, un apartamento en una casa! -dijo la mujer.

¿No se tratará de alguna estafa? -le pregunté yo desconfiada. ¡Sería gran milagro que todo sea correcto! ¡Me dijo un notario que, en los últimos años, no ha visto venta correcta! Los estafadores más pobres quieren cobrar sólo el anticipo, pero permanecer en la casa. Te dicen, sin vergüenza, que no tienen a donde ir, es decir no quieren venderte nada. La mafia inmobiliaria, a contrario, toma tu dinero para la propiedad entera y no te da nada. Y no te queda ninguna oportunidad más para recuperarlo.

¡Espero que todo esté bien! Tú ¿dónde estás? -me preguntó Isabela.

¡En la Universidad! -le dije. Acabo de salir de clase.

¡Coge la línea 16 y ya te diré yo dónde tienes que bajar! Mi marido tiene muchas clases con los estudiantes durante este semestre y no puede venir ahora. Yo quiero ver hoy mismo la casa. ¡Por favor, ven conmigo!

¡Vale! Acepté sin decir nada más.

Y no lo he lamentado en absoluto. La ruta del tranvía es un espacio donde se entretejan, de modo extraño, las historias de los últimos dos siglos, petrificadas, confusamente, en un collage misterioso.

El recorrido del tranvía 16 es un viaje en esquife por Aqueronte, y el conductor siendo un triste guía. El camino te ofrece las experiencias más inéditas.

Apenas viajas cien metros y entras en otro mundo, como si fuera un Valle del Lamento intemporal. Un reino gris, como un lienzo pintado en tonos de gris, creación de un artista deprimido.

Desde la acera vestida en tonos oscuros al gris azulado del cielo... Aparecen edificios construidos al comienzo del siglo, en mal estado, sin ventanas, con paredes desnudas que revelan, sin pudor, el ladrillo carmesí, que parece haber atravesado la niebla del tiempo, restos de los muros. Destruidos...como después de un cataclismo o algún ataque armado. ¡Parecen imágenes de Beirut, durante la guerra! Entre ellos, algunas construcciones nuevas: gigantes de vidrio, de azul intenso, puro, y metal plateado, que albergan unos dos bancos y la sede de una corporación. Aparece incluso el esqueleto aterrador de un edificio nuevo. Pero la sensación es similar a la vista de un esqueleto humano. Y, de un lugar a otro, terrenos cubiertos de malezas altas, filiformes... Entre ellas, aparece delicadamente, alguna espiral ascendente de hojas alternantes, cortadas en formas interesantes, que se simplifican sólo reduciéndose cada vez más, hacia el ápice de la planta, donde terminan por convertirse en los sépalos del cáliz, dispuestos en un círculo. Es la vuelta de su inicio y al mismo tiempo un nuevo comienzo, el de la flor mágica. Porque cualquier flor te déjà revelar, si la estudias con atención, su milagro. Incluso si es una simple maleza...

Me doy cuenta que el tranvía me ofrece una oportunidad que no tendría como simple peatón que pasa a través de esta ruta. Como un eterno buscador de la belleza, puedo admirar, entre montones de escombros y paredes, la delicadeza del detalle de encaje, que se encuentran por encima de las arcadas elípticas. Quedo encantada del misterio de las estatuas frías de mármol blanco, que dominan con superioridad las frágiles paredes de los edificios, haciendo abstracción del resto del paisaje. Como simple peatón, creo, sin embargo, que no admiraría demasiado tranquila la espada de piedra -preparada para la batalla- del valiente soldado romano, que está de guardia encima de la entrada de un edificio, delante de mí, izado de paredes, que resisten milagrosamente, ya que podrían volar por encima de mí, en cualquier momento. Me estremecería la maravillosa cabeza de la inmortal Venus, suspendida en una arcada de un balcón, porque, en cualquier momento, podría arrojarme, como simple mortal, en otras esferas, del misterioso reino de las sombras gris... ¿Más extraños, acaso, que el camino que atravieso? Como si estuviera en un túnel del tiempo, en el que yo había sido proyectado, instantáneamente, en el Bucarest del comienzo de siglo, siendo consciente, sin embargo, del presente. Pienso que para los apasionados de sensaciones fuertes del Occidente sería algo inédito. Pero para nosotros, que encontramos permanentemente este tipo de cosas, tal experimento parece tan común, insignificante.

Un pequeño parque se revela y en medio, un fuego con llamas rojizo-naranja, guardado por extrañas figuras, un Jean Valjean1  de nuestros tiempos, de estos lugares y algunos personajes miserables, andrajosos, con rostros marcados por un odio diabólico, como si fueran desprendidos de las novelas de Dickens... Con los cuales nunca desearías encontrarte cara a cara.

Extremadamente pocas casas han sido reformadas. Aquellas que han sido transformadas en refugio por algún partido, alguna asociación... Las construcciones tomadas por empresas son las más impactantes, por la combinación totalmente inapropiada de la mezcla de moderno, con elementos de arquitectura antigua.

          Mis ojos vuelan entusiasmados hacia la arquitectura fascinante del edificio del frente, intentando disfrutar de cada detalle... Mi mirada busca con avidez ansiosa este abismo del paraíso de las intersecciones entre las delicadas arcadas elípticas, con las maravillosas vías parabólicas, de las frágiles columnas hiperbólicas sobre las cuales dominan, de un lugar a otro, esferas perfectas. Mi iris se convierte en el origen del sistema de referencia, contra el cual se puede calcular cualquier radio o longitud de arco, cualquier superficie. El instante se convierte en el origen del sistema de referencia temporal, el momento cuando le das la vuelta al reloj de arena, y las partículas finas y doradas comienzan tímidamente a arrastrarse. En este mundo del infinito, no permaneces demasiado... Te despierta a la realidad el anuncio seco, glacial, montado en la pared frontal: "Tienda social". A la izquierda, domina un pequeño castillo pintado de verde primaveral, que te deleita. El radio de la mirada busca de nuevo, con sed, cada detalle, cada redondeando de los maravillosos capiteles de mármol. El espectáculo se desvanece rápidamente.

Porque la mirada cae sobre la panoplia rígida, fijada sobre la fachada de la construcción, a la derecha, a dos metros del suelo ¡"Tienda - ARMAS Y MUNICIONES"!

 

1El personaje principal de la novela "Los miserables" del escritor francés Víctor Hugo. (N.del T.)

Examiné sorprendida a los viajeros del tranvía, sincronizados perfectamente con el reino gris de fuera. Con su ropa, con sus pensamientos... Todos miran al vacío. Flotan todos en el inmenso océano de los pensamientos personales, de los problemas cotidianos, como si todo alrededor es algo ordinario, algo normal... El exterior no les importa desde hace tiempo...

Entre paredes demolidas, en un comienzo de calle, tipo arco parabólico deformado, figuras miserables, andrajosas, con rostros oscuros...

Piensas sin a querer a Dante, viajando mediante uno de los círculos del Infierno. Uno que aún no ha descubierto. Un Infierno terrenal.

Una niña juguetona atrae en su huir un perro feroz, como un Cerbero. Su ladrido entrena una manada de perros callejeros de las cercanías. Las bestias descontroladas la rodean y saltan hacia la niña, mostrándose los dientes brillantes. La envuelven con sus zarpas nerviosas. Y entonces, a la vuelta de la esquina, un hombre tira hacia ellos con un palo. Grita y los aleja...

Enfrente de esta escena domina piadosamente una iglesia. Y la misma extraña comunión entre lo nuevo de la distinguida cúpula, recientemente renovada, de la entrada lateral recién pintada y la antigüedad de los muros que dan en el bulevar, pelados desordenadamente, perforados violentamente por la tubería moderna de la calefacción, recientemente instalada y en que aparece una hoja, con la especificación "MONUMENTO HISTÓRICO".

El pensamiento me corre nostálgico a los pobres ancianos, que viven en las antiguas casas, las que están aún enteras, en las que se encuentran -probablemente- libros de valor y objetos de arte inestimables, así como elementos arquitectónicos que les decoran al exterior; al temor que viven estas personas diariamente, impotentes ante los peligros. Porque el grupo de Jean Valjean del pequeño parque parecía dispuesto a realizar grandes hazañas. Planificaba acciones de largo alcance...

Hemos llegado en la zona donde se situaba la casa en venta, media hora antes. Pensamos en ese momento que teníamos que buscar la casa, según los indicios que nos había dado el agente inmobiliario: la antigüedad del edificio, el tipo de construcción, el aspecto. Suponiendo que los informaciones que nos había facilitado correspondían a la realidad...

Dos viviendas enormes correspondían a la descripción. Las estudiamos, pero desde lejos. Especialmente que, a una de ellas, una persona que estaba sometida a la ventana del ático, nos perseguía con la mirada, tras una cortina de encajes, densa y amarillenta por el tiempo. No logramos verle bien el rostro. Hemos supuesto que se trataba de una persona mayor.

Isabela era pensativa. Sus pensamientos estaban volando involuntariamente al día anterior. ¡Cómo deseaba que todo fuese real! Poder comprar el apartamento. Pensó ansiosa en todo lo que había sucedido.

----------------------------------------------------------------

Paúl la esperaba en la puerta del hospital. Vio a Isabela saliendo precipitadamente y la

encontró con la voz emocionada por la noticia:

¡Espera, hay algo que te quiero decir! Es una noticia excelente: ¡He encontrado una

casa para comprar!

Isabela no dijo nada y lo miró sin reacción, ausente.

¿Isabela, tú me escuchas? ¡He encontrado una casa! -repitió Paúl.

Como despertada del sueño, Isabela contestó finalmente:

¿Casa? ¿Has encontrado casa de comprar? ¿Nos la permitimos? -preguntó ella.

¡Sí! ¡Tiene un buen precio! -dijo con alegría Pedro.

¿Y dónde estaría situada? -preguntó Isabela sin creer.

Aquí, cerca, a pocas cuadras. Hablé con el agente inmobiliario y dijo que el lunes,

podríamos ir a visitarla. Sólo sé el nombre de la calle.

¡Vamos a verla ahora! -dijo Isabela impaciente. ¡Seguro nos daremos cuenta cuál es!

¡Bueno! -aceptó Paúl. ¡Nos vamos ahora, si quieres!

Caminaron algunas calles, cruzaron el bulevar y entraron en un callejón.

¡Mira, una casa más antigua! ¿Ésta sería? ¿Pero no es demasiado grande? En la planta baja y en el primer piso no vive nadie. Pero fíjate en el ático, ¿una vieja nos mira? –dijo Paúl.

Miraron los dos curiosamente hacia la ventana, estudiando, al mismo tiempo, con atención el edificio.

En la planta baja, las ventanas de PVC, recientemente montadas, contrastaban fuertemente con el resto del edificio. La planta baja había sido pintada recientemente,pero los pisos estaban con yeso descamación, en un estado fuerte de degradación. Si te fijabas en el ático, no necesitabas mucha imaginación para verlo destrozado por cualquier movimiento producido en las inmediaciones. ¡Simplemente te daba miedo! ¡Tenías la sensación que en el momento siguiente se te caerá en la cabeza!

La vieja huyó asustada de la ventana.

Vamos a ver otras casas también. ¡Quizás adivinamos cuál es la nuestra! -dijo Isabela.

¡No sería justo esta!

Después de atravesar el callejón, aun la vieja casa se acercaba más a la descripción y

presentación del agente inmobiliario.

Ya nos enteraremos el lunes cuál es, dijo Paúl. ¡Tengamos un poquito de paciencia!

Vale, aceptó Isabela también.

…………………………………………………………………………………………………..

El agente inmobiliario nos llamó y apareció inmediatamente -en su coche- al lugar de encuentro. Nos fuimos juntos a casa. Frente a la casa, nos esperaba una mujer que debía de tener más de cincuenta años, corpulenta, con la piel de oliva y el pelo largo, liso, de color negro-azul. La acompañaba un joven regordete, con características qué marcaban, de manera evidente, retraso intelectual.

La mujer se presentó, muy segura de sí misma, como dentista en un pueblo alrededor de Bucarest, donde decía que también vivía con su hijo. De esta manera se nos quitaron un poco las dudas aparecidas en nuestros pensamientos, al ver la cara oscura.

¡Tenemos una casa en construcción! -dijo la mujer. Y este es mi hijo. El también finalizó la carrera de medicina, en una universidad privada, dijo la habladora señora. Durante su época de estudiante, le compré el apartamento de esta casa, que ahora quiero venderlo.

Entramos en el patio. El exterior del edificio se veía bastante bien para su paso a través de las nieblas del tiempo.

¡Hubiera sido mejor si habría sido localizado frente a la calle! -exclamó Isabela.

En el patio, trozos de acera rotos y basura expandida del interior del cubo. Subimos todos, sucesivamente, por una escalera estrecha, en espiral, hasta el primer piso de la casa. Una puerta de PVC, recién instalada, nos apareció frente a los ojos. El agente inmobiliario la abrió.

El apartamento era relativamente pequeño en comparación con los espacios con los cuales estábamos acostumbrados y en que habíamos vivido hasta entonces. Pero estaban en los casas de los padres. El interior viejo era completado con ventanas de PVC, azulejos nuevos, instalaciones sanitarias modernas. El precio era aceptable.

El apartamento era deseado por la vecina de arriba. Pero nosotros no queremos vendérselo. ¡No hablen con ella! Está un poco loca, nos dijo la dama oscura.

¿Y con el notario, cómo hacemos? -preguntó Isabela.

Pueden elegirlo ustedes. Nosotros tenemos nuestros notarios. Y abogados, y relaciones... Podemos encargarles a ellos los papeles. ¡Si así lo quieren, por supuesto!

No, no. Mejor elegimos nosotros el notario, dijo Isabela, pensando que así serán más

seguros de la equidad de la transacción que iban a realizar. Muchos conocidos le habían contado que habían tenido muchos problemas con los notarios. Aun una amiga notario le había contado situaciones de otros notarios que autenticaban documentos falsos.

A la salida, la doña rubicunda les ofreció, generosamente, un CD con música popular.

Este es el CD con mis canciones. Soy muy apasionada por la música folclórica. Salí también en la televisión, nos dijo sonriendo la mujer.

Tres días después, Isabela me llaman otra vez:

¡Hola! ¡Mañana me compro la casa! ¡Ya he pagado la señal! Y firmé el precontrato, me dijo ella apresuradamente.

¿Va todo bien? -le pregunté yo. ¡Cuidado, el peligro de ser estafado es muy grande!

Sí, he visto yo también en la televisión algunos casos de fraude.

¿Has tenido cuidado con el notario? -le pregunté.

Somos nosotros los que hemos encontrado a la señora notario, me contestó.

Un compañero de la universidad, me contó cómo él junto con un amigo, montaron una empresa inmobiliaria, inmediatamente después de la revolución y les han quitado las casas a todos los que se habían dirigido a ellos. La gente había confiado en ellos y les había dado los papeles para vender sus propiedades. ¡Ni siquiera se imaginaba que podría ser estafada! ¡Sólo en películas había visto semejante cosa! -le conté a Isabela.

Y ahora, supongo que tu compañero es muy rico, me dijo Isabela.

¡De ningún modo! Su amigo huyó con todo el dinero que habían ganado y mi compañero se quedó con las deudas a pagar, se lo aclaró yo inmediatamente.

Paúl e Isabela habían vuelto para visitar la casa. El día siguiente tenían que firmar los documentos de compra-venta.

Isabela, tenemos que hablar con los vecinos también y ver cuál es la situación. Con la única vecina que hemos visto no se puede hablar. Y los propietarios nos aconsejaron no hablar con ella. Vamos a ver lo que hay de las otras personas. Ya que cada vez que hemos pasado por aquí, no hemos visto a nadie, excepto a la extraña vecina que vive arriba. ¿No te parece extraño? dijo Paúl.

Entraron por la puerta principal, en la parte que da hacia la calle. Subieron las escaleras hasta el primer piso y apareció una puerta de metal recién instalada. Una puerta idéntica con la del apartamento que les había presentado el agente inmobiliario. Trozos de películas azules que la envolvía para el transporte, aún se observaban sobre la superficie de la puerta, tal como en la otra. Golpearon a la puerta, llamaron, pero nadie les contestó. ¡En la planta, estupor! ¡Una puerta idéntica! Llamaron, golpearon a la puerta. Otra vez, ningún resultado. Paúl e Isabela eran tanto sorprendidos, que no dijeron ninguna palabra. Ni siquiera sus propias opiniones, tal como siempre procedían. Quizá porque deseaban tanto una casa suya... Y hasta ahora sólo habían encontrado estafadores. La madre de Paúl había intentado comprarle un estudio, en Bucarest, desde que él era un estudiante. Y había fracasado. Había encontrado ya sea personas privadas, ya sean agencias que sólo querían estafarla. "¿Me pregunto cómo logran algunos comprarse realmente una casa o un apartamento?" pensaba Paúl. "Probablemente te la tienen que vender personas conocidas o conocer personas serias que trabajen en las agencias inmobiliarias.", pensó él. En realidad, algunos han conseguido hacer transacciones. ¡Pero cuántos son aquellos que han sido engañados! Un compañero más viejo, de la Universidad, le dijo que una ex compañera, casada con un empleado de una televisión, había sido engañada y ya no podía resolver nada. Incluso su vecina, directora de un colegio, había sido estafada. Había comprado un apartamento en un complejo residencial y había pagado una gran cantidad de dinero.

Cuando vio que no existía ninguna posibilidad de mudarse en el apartamento, quiso resolver el problema en el juicio. Pero todos los trámites resultaron ser inútiles, porque el contrato era tan bien redactado por los abogados de la empresa que vendía la propiedad, que ellos, según las cláusulas de los documentos, no estaban obligados a devolver nada, aunque habían cobrado el dinero por el apartamento. Paúl e Isabela habían dejado de pensar que, algún día, se podrían comprar su propio apartamento. Y que aquí, sin embargo, y ahora, parece que apareció la oportunidad de una transacción exitosa. Paúl buscó nuevamente anuncios inmobiliarios, obligado por la situación existente en la residencia donde vivían, y donde había empezado la renovación completa. Los asistentes y los lectores universitarios jóvenes, de la provincia, estaban alojados en las mismas residencias con los estudiantes. Estaban contentos, ya que pagaban menos de lo que tendrían que gastar en los alquileres normales y además, tenían la posibilidad de sentirse aún estudiantes. Ahora, sin embargo, tenían que encontrar urgentemente un lugar dónde mudarse. Desde la aparición de la crisis financiera, todas las residencias de estudiantes en las universidades e institutos, habían recibido enormes fondos para la renovación. Y todas, por supuesto, habían sido cerradas. "Así que esta oportunidad", pensó Paúl, "aparecía en el momento adecuado." Isabela y Paúl bajaron y luego caminaron hasta el segundo cuerpo, donde se encontraba su apartamento.

Vamos a intentar en los edificios vecinos, dijo Paúl. Ambos salieron a la calle y vieron la escuela de la vecindad del inmueble.

¿Intentamos aquí? -preguntó Paúl. Y ambos se dirigieron hacia la entrada. En la puerta estaban dos mujeres, de mediana edad.

Si no sería mucha molestia, ¿conocen la situación del inmueble vecino? –preguntó educadamente Isabela. Queremos comprar un apartamento en la parte trasera del edificio. Hemos pagado ya el anticipo, dijo Isabela alegremente, sin poder ocultar su alegría.

Yo trabajo desde hace muchos años en esta escuela, le dijo una de las mujeres. La propiedad estuvo en disputa y fue ganada en los tribunales por un anciano que al parecer era el anterior propietario. La inquilina abrió proceso también, pero se sabe que perdió. El viejo tenía dos hijas. La primera chica tomó la parte delantera de la casa. La otra no sé qué ha hecho. Lo que sí sé es que no es nada correcto, es que el anciano vive y ellas lo declararon muerto, para hacer registrar los documentos a sus nombres. En realidad, sobre un apartamento de la casa, creo que el de la parte trasera, existe usufructo. Al viejo lo han ingresado en una residencia de ancianos cerca de Bucarest. Paúl e Isabela pensaron de inmediato que se trataba de su apartamento.

¡Sobre el nuestro se hizo usufructo! -dijeron ellos a la vez.

Dígame, por favor, ¿es el propietario el que se le haya sido nacionalizada la casa? preguntó curiosa Isabela.

¡Oh, no! -le contestó la mujer mayor. ¡El propietario ha sido un gran agente de Securitate2 en su vida! Cuando los comunistas tomaron el poder, su nivel de estudios era solamente el cuarto de primaria. Era un sencillo carpintero. Pero el régimen necesita gente como él. El hombre les ayudó a sancionar los "enemigos del proletariado". Como recompensa, fue nombrado, rápidamente, coronel. Por sus servicios recibió esta casa, después de ser nacionalizada. ¡No todo el mundo recibía una casa tan grande! Acerca de su verdadero propietario nadie sabe nada. Más que probablemente murió...

¿Pero, tuvo hijos? Quizá reivindican ellos la casa, preguntó Paúl.

Eh... Sobre ellos, se trata de una vieja historia. El propietario tenía un hijo al que quería mucho. Cuando estaba en la universidad el joven se enamoró de una compañera de clase, la hija de un sacerdote y quería casarse con ella. ¡Los padres, sin embargo, se opusieron con vehemencia! Decían que tenía que elegir a una chica proletaria, si quería tener el futuro asegurado. De este modo, quizás, conseguían salvar la casa. Las hijas de obreros y campesinos estaban matriculadas en la Universidad inmediatamente. Incluso sin tener el título de bachiller. A cambio, estudiaban en la Universidad de los Trabajadores. La hija del sacerdote, en vano era inteligente y estudiosa. Para aquellos como ella existían muy pocas plazas en la facultad. ¡Había diez concursantes para una plaza! Y aunque finalizaba la carrera, aun así lo hubiera llevado muy duro. El joven, en cambio, no ha escuchado. Amaba demasiado a Alina. Se casaron sin esperar el consentimiento de los padres. Y entonces, en la

 

2  Oficialmente El Departamento de Seguridad del Estado, la versión local de la NKVD soviético, fue la policía secreta que operó durante el régimen comunista en Rumanía. (N. del T.)

 

primera noche, después de decirles a los padres sobre el matrimonio, sucedió algo terrible. Por la noche, mientras los jóvenes enamorados dormían, fueron asesinados durante el sueño, con muchos golpes de martillo... Desde entonces, la gente dice que la casa está embrujada. Se oyen siempre gritos horripilantes, desesperados en la noche...

¡Qué tragedia! -se mostraron asombrados Paúl e Isabela. ¡Muchas gracias por las informaciones!, dijeron a la vez los dos jóvenes.

"¡Qué extraño!" -pensó Paúl. ¿Por qué esa historia fue un shock para él? Tan chocante que parece haberlo sacado de una amnesia. ¿Por qué tiene la sensación de que lo que se le había contado conocía desde hace tiempo? ¿Quizás porque a él también le había sucedido lo mismo? Los padres se opusieron al matrimonio con Isabela. Querían como nuera a la hija de un agente de Securitate, vecino de la comunidad. Pero no era tan hermosa e inteligente como Isabela. Además, en esa época, antes de 1989, la hija del agente no había estudiado nada más después del 2º de ESO. La mente no le ayuda a aprender. Y tampoco tenía alguna posibilidad de ir a la escuela otra vez. Después de la revolución, sin embargo, el agente hizo los trámites necesarios para que su hija siguiera los cursos nocturnos, incluso le consiguió el diploma de facultad, una particular, abierta en un estudio, por una de las personas con la cual colaboraba en la Securitate. Después, con dinero, su hija fue contratada de inmediato en la Fiscalía.

Paúl pensó que tal vez con las relaciones del hombre de la Securitate no lo tendría tan mal ahora en la Universidad. El actual jefe de departamento era nombrado, de un simple trabajador, profesor universitario por los comunistas. Cuando él era estudiante, este era el peor profesor en la Universidad. Tenía, en cambio, actividad intensa como soplón de la Policía Secreta. Y como consecuencia, ahora sólo él había quedado entre los viejos. Los mejores desde el punto de vista profesional se han ido a otros lugares mejores - o han emigrado al extranjero o han muerto, por vejez... El jefe de departamento contrató, en la universidad, a su hija, su yerno, a sus dos hijos y a la esposa. El hijo mayor, Andrei, fue compañero de Paúl. Estaba entre los últimos del año. Apenas aprobaba los exámenes en la sesión excepcional. Pero como Andrei tenía como jefe a su propio padre, claro que pasó rápidamente, sin esfuerzo, al puesto de profesor asociado...

Paúl creía que su amigo Mihai se encontraba en una situación mejor, puesto que estaba en otro departamento. Y porque su jefe de departamento no había contratado a su familia en la Universidad. Pero Mihai le explicó, que no se encontraba mejor que él. El señor profesor, jefe del departamento tenía otros puntos débiles. Había traído a sus amantes, a quienes promovió en diversos cargos. A Mihai, por haber sido el mejor estudiante, ni siquiera lo soportaba. Paúl lo preguntó una vez, curiosamente, si los amantes estaban solos. ¡Y se encontró algo sorprendente! ¡Todos estaban casados, tenían niños, así como el profesor, fingían! Para que nadie sospechara nada. Y, sin embargo, muchos saben la verdad...

Sus pensamientos fueron interrumpidos por la voz melodiosa de Isabela.

¿Qué es el usufructo? -le preguntó ella.

Vamos a preguntarle a la señora Notario, ya que nosotros la encontramos, dijo Paúl.

¡Preguntémosle por teléfono! -dijo Isabela.

Pero primero hablemos con el agente inmobiliario. Luego, iremos al Ayuntamiento de sector para ver si está registrada la defunción del viejo.

Paúl cogió el teléfono móvil y marcó un número.

Buenos días, somos la pareja con casa en venta. Nos hemos enterado de que el antiguo propietario no está muerto. Vamos al Ayuntamiento a comprobarlo.

¡Sí, está vivo! ¡Pero les aconsejo no ir tras la pista! -les dijo, con la voz amenazante, el agente inmobiliario. ¡Si comprueban algo más, tendrán problemas con nosotros!

¡Hablaremos mañana al Notario, cuando nos encontremos! Y colgó nerviosamente el teléfono. Paúl se quedó asombrado.

Hablemos con la señora Notario también, le animó Isabela.

Hola señora, somos los que quieren comprar el apartamento de la casa, tenemos cita para mañana. Nos hemos enterado de que existe usufructo sobre la propiedad. ¿Qué quiere decir esto? El primer propietario todavía vive, aunque fue declarado muerto por las hijas.

Si existe usufructo, el contrato de compraventa no tiene ningún valor. Pero creo que el viejo está muerto. Y si no es así, si ellos tienen actas de defunción, entonces ¿qué importa?  ¡La gente es muy influyente, con muchas propiedades, se saben arreglar todo! Quedamos para mañana, para poner fin a los papeles, les dijo la mujer como si les ordenara. ¡No acepto que renuncien bajo ninguna circunstancia! ¿Pero quién se les dijo?

¡El agente inmobiliario en persona! -dijo Isabela.

Creo que, en este momento, la señora Notario llama al agente inmobiliario y le dice que sabemos que el viejo vive y le enseña a mentir. Que no reconozca más que vive, dijo Paúl.

Paúl e Isabela volvieron al apartamento. Habían traído parte de sus cosas, ya que los propietarios les habían dicho que se podían mudar en la casa. Habían pagado ya el anticipo. Y como estaban presionados por el hecho de que en la residencia habían empezado las reformas, no se quedaron mucho tiempo a pensar. Y Paúl, esa noche tuvo una idea loca...

¡Vamos a pasar la noche aquí! Tenemos las tumbonas y otras cosas que hemos traído. ¡Qué bueno que el hijo de la señora nos dejó traerlas! ¡Estoy un poco cansado después el día de hoy! ¡He tenido un día difícil en la universidad! ¿Qué dices? -propuso Paúl.

Vale, si es lo que quieres, aceptó Isabela. Al menos veremos lo que compramos. Pero, ¿estará en orden? Espere, vamos a ver lo que dice el contrato previo. ¿Cómo se llamaba la persona a la que el viejo vendió por prima vez el apartamento? ¡He aquí el nombre de su esposa, Madelene! No decía la señora de la escuela que una de las hijas se llamaba Mady? ¡Vendió el apartamento al yerno! -dijo Isabela.

A ver quién redactó el acto de compraventa. Seguramente estará muerto, dijo Paúl. Y abrió el portátil para averiguarlo.

¡Sí, el Notario está muerto! ¿Y el siguiente acto? No estará muerto también el segundo Notario, el que concluyó la venta entre el yerno y la señora morena, exclamó el exaltado.

Continuó buscando febrilmente en Internet.

El segundo, seguramente está muerto también, le dijo Isabela. Está muy claro. Los actos no están en orden.

¡Isabela, el segundo, también, esta muerto! ¡Es una mujer Notario, en realidad! - exclamó, en voz alta, Paúl.

Otra vez hemos chocado con una estafa, dijo Isabela decepcionada. Mañana temprano recogemos las cosas de aquí. ¡Y anulamos la venta! Llamaré ahora mismo al camionero que nos ayudó a traer las cosas.

Se quedaron dormidos, rápidamente, angustiados, después del día difícil que habían tenido. A la una de la noche, fueron despertados por unos gritos espeluznantes. Isabela empezó a temblar.

‒ Tranquila, estás conmigo, le dijo Paúl. Pero el también había sentido escalofríos por todo el cuerpo. Sus ojos buscaron, rápidamente, al martillo que habían visto arrojado, cuando visitaron por primera vez la casa, como si hubiera sido una solución...

‒ ¿Qué será? -preguntó, en un susurro, asustada, Isabela.

‒ Tal vez vive alguna loca en el edificio de enfrente, la calmó Paúl.

Pero los gritos se escuchaban más fuertes, más espeluznantes. El cuento con las fantasmas no se lo habían creído en absoluto, pero ahora... ¡Tal vez vive alguien en el ático! Allí donde había una puerta de metal nueva, igual que la nuestra, e igual que todas de la casa.

‒ Pero la horrible historia... susurró Isabela, temblando de miedo.

‒ Eh, ¿tú sigues creyendo en los cuentos de hadas? -trató de sonreír Paúl. Pero su sonrisa se vio forzada, limitada por el miedo.

Por la mañana, a las diez, suena el teléfono.

‒ ¡Soy yo, María! Perdone, ¿sabes algo de Isabela? No la encuentro desde anoche, ni a ella, ni a Paúl. Estuve esta mañana en su casa y no me respondieron. ¡Ni siquiera al teléfono contestan! ¡Ninguno de ellos! -dijo preocupada la mujer.

María era la madre de Isabela, médico, como su hija.

‒ ¡Tengo entendido que se quedaron en el apartamento de la casa que querían comprar!

Me llamó Isabela anoche, respondí.

‒ Vale, pero ¿por qué no contestan el teléfono ahora? -preguntó la mujer.

‒ ¡No lo sé, sigue intentándolo! ¡Lo intentaré yo también! -le dije.

‒ ¿Tienes, sin embargo, un poco de tiempo? -me preguntó desesperada María

‒ Tengo clases con los estudiantes a los 11, le respondí.

‒ ¡Por favor, ven conmigo al apartamento! -me pidió ella.

‒ De acuerdo, acepté yo.

Una hora después estábamos en el callejón. La extraña casa me parecía un lugar imposible de definir geométricamente, en coordenadas x, z, y accesible sólo mediante la introducción de un código secreto que sólo algunos lo conocen. Y las extrañas puertas metálicas, idénticas... Sin embargo, pronto, apareció la fachada de la casa. María me estaba esperando en la entrada. Entramos en el pequeño patio y abrimos la puerta del cuerpo interior del edificio. Subíamos la escalera helicoidal hasta el primer piso y apareció la puerta de metal, recién montada, sobre la cual aún permanecían colgados trozos transparentes de hojas azules. Dimos golpes en la puerta, llamamos y... silencio. Entonces, María colocó la mano en el pomo de la puerta y la puerta se abrió ligeramente. Un martillo bañado en un líquido rojo como la sangre estaba arrojado en el camino. En el sofá Paúl e Isabela estaban sumergidos en el dulce sueño de la inmensidad. Sobre las sábanas blancas, parecía como si alguien había arrojado pétalos de amapolas rojas como el fuego. Parecían pintados por alguien en un color intenso, como la púrpura, rojo como la sangre...

María se desmayó frente a mí. Cogí el teléfono y llamé.

Un siseo largo, desgarrador, como una endecha desesperada, penetra profundamente en nosotros que estábamos en las alas del bulevar del centro de Bucarest. Cada partícula del cuerpo se estremece y sientes como los escalofríos pasan sucesivamente por cada centímetro de la columna vertebral. Si eras feliz, tranquilo, soñador, todo se hizo añicos en un segundo...

 

LE CHOC - FRANCAISE   

Un sifflement long, déchirant, comme un cri désespéré pénètre profondément  les âmes de ceux trouvés sur les ailes du boulevard dans le centre de Bucarest. Chaque partie du corps effrayée. Les frissons froids passent successivement , par chaque centimètre de la colonne vertébrale. Si vous etiez heureux, tranquille, rêveur, tout a été brisé dans un instant... Mais il est courant pour les résidents à proximité des principales artères de la ville . Dans une quinzaine de minutes, vous êtes entourés par une telle explosion sonore. Une voiture de pompiers, une ambulance ou une voiture de police... l'intensité du son fait  vibrer chaque petite partie du corps humain. Peut-être pour en combiner des sons incroyablement douleureux, fortes, qui vous pénètrent instantanément ou bien c’est le gémissement qui vous fait frissonner, annonçant quelque chose de mal? Les sons sont plus intenses dans la nuit. Rarement par la nuit passe une voiture. Mais sûrement quelques machines, par de sifflements lugubres vous vont soudain retirer du monde délicieux des rêves, pour vous conduire dans celui des véritables cauchemars. 
             L’appel du téléphone portable semblait très harmonieux, bien que ce fȗt le début d'une des histoires horribles et qui pȗt être très vraie.
- Carmen, c’est toi ? demande la personne avec le téléphone cellulaire .
- Oui, c’est moi, je lui ai vite répondu.

- Je suis Isabela! J’ai  trouvée une maison à acheter! En fait, un appartement dans une maison! parlait la femme.

- Ce n’est pas un appartement délabré? j'ai demandé , incrédule. Ce serait bien un miracle! Un notaire a dit qu’il n'avait  pas vu les ventes correctes au cours des dernières années! Les escrocs qui sont pauvres veulent seulement une partie d'argent, mais ils veulent rester dans la maison. Ils disent sans honte qu'ils n'ont nulle part où aller, c’est pourquoi ils ne voulaient vous vendre rien. Les gangsters de l'établissement ont l’intention de prendre tout votre argent  sur l’entière dans entiere maison et de ne vous donner rien. Et vous n'avez aucune chance de sauver et de récupérer l’argent. !
- J'espère que tout sera bien! Toi, où es-tu? m'a demandé Isabela.
- À l'Université! répondis-je. J’ai fini maintenant les cours.

- Monte dans l’autobus 16 et je vais vous dire où vous descendes! Mon mari a beaucoup de cours avec les étudiants ce semestre et il ne peut pas venir maintenant . Je veux voir la maison aujourd'hui. S'il vous plaît venez avec moi!

- D’accord! j'accepte sans aucune discussion.

- Ҫa va! acceptais-je sans hésitation.

          Et je ne le regrettais pas du tout . La route du tramway est un espace, où  s'entrelacent  curieusement les histoires des deux derniers siècles, pétrifiés chaotiquement  dans un collage mystérieux. La promenade en tramway est un voyage en barque sur  l’Archéon, le chauffeur en étant un guide triste. La route vous donne les plus uniques expériences. À moins qu’on passe une centaine de mètres et on entre dans un autre monde, une sorte de Vallée de Larmes intemporelle. Un royaume gris comme une toile peinte dans des tons de gris, la création d'un artiste déprimé. Du trottoir habillé dans des tons sombres au gris bleuâtre du ciel... Au début, des bâtiments construits au début du siècle apparaissent, en étant en mauvais état, pas de fenêtres, avec les murs dégradés, dont la brique rouge se dévoile sans pudeur et traverse la nuit des temps et les restes des murs. Détruits... comme après une catastrophe ou une attaque armée! Des  images étranges de Beirut pendant la guerre apparaissent! Parmi elles il y a quelques nouvelles constructions: les géants de verre, bleu intense, pur et métal argenté accueillent le siège des banques et des sociétés! Le même squelette effrayant apparaît d'un nouveau bâtiment. Mais la sensation est semblable à un squelette humain. Et d'un endroit à l'autre, la terre envahie par de hautes herbes, filiformes… parmi elles, il apparaît délicatement, ҫa et là une spirale ascendante des feuilles alternées, coupées en formes intéressantes , qui ne se simplifie pas plus facilement  qu’en réduisant  de plus en plus le haut de la plante, ce qui finit par devenir un calice des sépales disposés en cercle. C'est un retour à leur début et en même temps un nouveau commencement, celui de  la fleur magique. Car chaque  fleur  révèle au regard, si vous l’étudiez attentivement, son miracle. Même si c'est juste une simple mauvaise herbe…

   Je remarque que le tram me donne l'occasion d’observer que je n’'aurais pas comme simple passager de ce trajet, par cette voie. En tant qu’un chercheur éternel de la beauté, je  peux admirer à travers les tas de débris, de gravats et de murs, la dentelle délicate du détail, en étant           au-dessus des arcs elliptiques. Je me laisse charmé par le mystère de statues en marbre blanc froid, qui domine par la supériorité les murs fragiles des bâtiments , en faisant abstraction du reste du paysage . En tant que piéton ,je pense que je n’admirais pas trop tranquillement l’épée de pierre qui était prête à se battre du soldat romain vigoureux, qui garde à l'entrée d'un bâtiment en face de moi, hissé sur les murs, qui résistent seulement par un miracle, car ceux-ci pourraient voler à chaque instant lorsque au-dessus de moi. Je m’effrayerais en regardant la merveilleusse tête de l’immortelle belle Vénus , en suspension dans un arc à un balcon, car  lorsque  pouvais jeter mon regard, comme simple mortel, sur les autres royaumes, je voyais le royaume mystérieux des ombres de cendre gris. Est-ce qu’il y a quelque chose de plus étrange, de plus mystérieux que le chemin que je traverse?

C'est comme si je étais dans une boucle du temps, dans laquelle j'ai été immédiatement projetée, à Bucarest, au début du siècle et toutefois, consciente du présent. Je pense que pour les amateurs de sensations fortes de l'Occident ce serait quelque chose de nouveau, d’inédit. Mais pour nous, ceux qui éprouvons de telles choses permanentement une telle expérience semble commune, négligeable.

Un petit parc se révèle et en lui, on voit un feu avec
flammes rouge-orange, gardés par des personnages étranges, mystérieux: un Jean Valjean de notre temps, de ces lieux et quelques personnages malheureux, en lambeaux, avec des visages marqués par une haine diabolique  qui  ressemblaient  aux  personnages des romans de Dickens ... Avec les quels on ne veut jamais se rencontrer face-à-face de telles apparitions... de très rares les maisons sont déjà  rénovées. Il y en a celles  qui  se sont  constituées  dans une association ... les construction, prises en charge par les compagnies sont le plus choquantes, par la combinaison totalement  inadéquate à mélanger le moderne avec des éléments de l'architecture antique. Mon regard se détache d’un air enchanté de l'architecture fascinante de l'immeuble qui existe devant moi. J'essaie de savourer chaque détail. Mes yeux pénètrent avidement ce néant du paradis des intersections des plus belles, où je repère les plus tendres arcs elliptiques, avec de merveilleuses pistes magnifiques paraboliques, de délicates colonnes hyperboliques qui dominent et ҫa et là je vois des sphères parfaites. Mon iris devient l'origine du système de référence par rapport auquel vous pouvez calculer chaque rayon ou longueur d'arc, chaque surface. Le moment devient l'origine du temps de référence, le temps où vous pouvez renverser le Hourglass et les fils de sable d'or qui commencent débute timidement glisser. Dans ce monde de l'infini, vous ne pouvez pas trop rêver mais... vous vous réveillez à la réalité à force d’un avis sec, glacial, plaqué sur la façade: "Magasin Social". À gauche,
un petit château d’un vert de printemps, qui vous enchanté règne.  La rayon du regard cherche de nouveau la soif, chaque détail, arrondi merveilleusement de chapiteaux en marbre. L’état féerique disparaît rapidement. Car le regard tombe sur la panoplie rigide, fixée sur la façade de l'immeuble à droite, à deux pieds du sol: "Magasin - ARMES ET MUNITIONS"!

   Je regarde alors étonnée la circulation du bus, en parfaite synchronisation avec le royaume de cendres grises du dehors. Avec leurs vêtements, avec leurs pensées les voyageurs passent... tous regardent, fixement, en vide. En flottant tous dans le vaste océan des pensées personnelles, des problèmes quotidiens, comme si tout autour était quelque chose de banal, quelque chose de normal. L’extérieur n’était pas des plus intéressent...

   Parmi les murs démolis, dans une extrémité de la rue comme  un arc parabolique déformé, il y avait des figures misérables, en lambeaux, avec de sombres visages...

    On pense sans le vouloir à Dante, en voyageant par l'un des cercles de l'enfer. Celui qui n'a jamais être découvert. Un enfer terrestre...
              Le jeu d’une petite fille attire l’aboiement d’un chien féroce, comme Cerberus. L’aboiement du chien attire un grand groupe qui était à  proximité. Les chiens entourent la fillette et sautent sur elle, en montrant des dents brillantes. Ils la couvrent de leurs pattes. Et puis, d’un recoin,  un homme se jette sur eux avec une baguette. Il a crié et ils se sont dispersés atevant eux, une église s’élève pieusement et l’on constate la même communion étrange entre la nouveau de la coupole  récemment  rénovée et qui se trouve  à  l'entrée latérale fraîchement peinte et l'ancienneté des murs qui donnent sur le boulevard. Ceux-ci sont  décapés chaotiquement et percés violemment par le tuyan moderne de la centrale thermique sur laquelle trône un ecriteau "Monument historique".

    La pensée s’envole nostalgiquement vers les personnes âgées pauvres, qui vivent dans les vieilles maisons, encore intactes, où se trouvent encore probablement des livres précieux et d’inestimables artefacts, comme des éléments architecturaux qui ornent leur extérieur. Je pense à la crainte que ces gens vivent tous les jours, impuissants au danger. Car le groupe du Jean Valjean du parc semblait ployer avec  courage sur les vies communes. Il semblait planifier des actions d'envergure.

    Nous sommes arrivés à la proximité de la maison à vendre avant une demi-heure. Nous pensions alors à chercher la maison, pour la trouver selon les indices que l'agent immobilier nous avait donnés, l'âge du bâtiment, le type de construction, l’aspect, la présentation. En supposant que les informations données correspondent à la réalité ...

     Deux grandes maisons correspondent à la description. Nous les avons étudiées, mais à distance. Surtout que, à  l'une d'elle, une personne âgée à la fenêtre du greniern, derrière un rideau de dentelle, épais et jaunâtre. Nous n’avons pas réussi à repérer l’immeuble, nous étions incapables de discerner la figure qui nous épiait.

     Nous avons supposé que c'était une personne âgée.
Isabela pensait. Ses pensées s'envolèrent involontairement au précédent. Comme elle voulait que tout soit vrai! Pouvoir acheter l'appartement! Elle pensait rêveusement à tout  ce qui s'était passé.

…………………………………………………………………………

          Paul l'attendait à la porte de l'hôpital. Il vit Isabela en sortant rapidement et on attendait fiévreusementles nouvelles:
- Permettez-moi de te donner  une excellente nouvelle!  Nous avons trouvé une maison à acheter!
          Isabela ne dit rien et le regardait  sans réaction, d’un air absent.
- Isabela, vous m'entendez? J'ai trouvé une maison ! Paul le lui répète.

          Comme réveillé d’un sommeil, Isabella lui a répondu finalement:
- Une maison? Avez-vous trouvé une maison à acheter? Mais pouvons-nous nous permettre? a-t-elle demandé.

- Oui ! Elle a un bon prix! dit Paul gaiement.
- Et où est-elle? dit Isabela, incrédule.
- Ici, près de nous. J'ai parlé avec l'agent immobilier et lui ai dit que lundi, nous pourrions aller  la voir. Je ne connais que le nom de la rue.
- Voyons-la  nous maintenant! dit Isabela avec impatience. Bien sûr, nous allons constater ce qu’elle est!
- Oh,bien! accepte  Paul. Nous y allons maintenant, si tu veux!

          Ils marchèrent  à travers quelques rues. Ils ont traversé le boulevard et ils sont entrés dans une ruelle.
- Voici une vieille maison! C’est vraiment celle-ci? Mais, elle n’est pas trop grande? Au rez-de-chaussée et au premier étage on ne voit personne. Mais regardez au grenier. Il y a là  une vieille dame qui nous regarde? dit Paul.

          Les deux regardèrent curieusement vers la fenêtre, en étudiant  en même temps, avec attention la construction, attentivement. Au rez-de-chaussée, on voyait des fenêtres de PVC récemment installée qui faisaient un contrastent  frappant avec le reste de l'immeuble. Le rez-de-chaussée a été récemment peint,  mais les étages supérieurs étaient dans un grand état de dégradation. Si le renouvellement avait  été redardé, on n’aurait pas eu besoin beaucoup d'imagination pour voir tout brisé par chaque mouvement produit à proximité. Cela suffit de te paniquer! Vous avez eu l'impression que dans l'instant suivant la construction va tomber sur votre tête!  

- Venez voir d'autres maisons aussi ! Peut-être supposons nous qu’elle soit la nôtre! dit Isabela. Sauf celle-ci!

         Àpres  avoir  traversé la rue, on a remarqué-que toute la vieille maison était plus proche de la description, de la présentation faite par l'agent immobilier.

- Laissons cette affaire pour lundi, dit Paul. Ayons un peu de patience!
- D'accord, accepte aussi Isabela.

........................................................................................................

Toutefois, l’agent immobilier nous a appelés et il apparut  immédiatement dans sa voiture au lieu de rendez-vous. Nous sommes allés ensemble à la maison. En face de la maison, une femme de plus de cinquante ans, robuste, avec la peau d'olive et les cheveux longs, peints en noir-bleu nous attendait. Elle étaient accompagnée par un jeune replet avec des particularités qui marquaient un retard intellectuel évident. La femme se présentait avec courage, comme dentiste dans un village près de Bucarest, elle disait qu'elle vivait avec son fils. Donc, nous nous sommes tus un peu, les doutes résultant  de  ce que nous avons vu son visaje  noir ont disparu.  

-Nous avons une ville en cours de construction! dit la femme. Et c'est mon fils. Et il a terminé la médecine à une université privée, dit dame bavarde. Tant qu’il a été étudiant, j'ai acheté cet appartement dans la maison, que je veux maintenant vendre.

Nous sommes entrés dans la cour. L'extérieur du bâtiment semblait assez bon pour son passage dans les nuits du temps.
- Il aurait été mieux si la maison était située dans la rue! s'éxclamait Isabelle.
         Dans la cour, il y avait des morceaux de trottoir brisé et des déchets éparpillés de l'intérieur de la poubelle. Nous sommes montrés en ligne, le tout sur un escalier étroit, en colimaҫon, au premier étage de la maison. Une porte métallique, fraîchement installé fit son apparition devant nous. L'agent immobilier  l’a ouverte.

L'appartement était relativement modeste par rapport aux espaces que nous utilisions et où nous vivions avant. Mais cela se pasait dans les maisons de nos parents. L’intérieur vieux était rempli de glace, des carreaux nouvelles et des installations sanitaires modernes. Mais le prix était acceptable.

- L'appartement était convoité par le voisin qui habitait au-dessus. Mais nous ne voulons pas de le vendre. Ne lui en parlez pas! C'est une sorte de dame folle, nous a dit la femme.

- Et le notaire, comme nous en faisons? dit Isabela.

- Vous pouvez choisir le vôtre. Nous avons, cependant, nos notaires. Et les avocats, et les relations…

- L'appartement était visé par la voisine habitant au-dessus. Mais nous ne voulons pas qu’elle le vende. Ne parlez pas avec elle ! C'est une dame un peu folle, nous a dit la dame au visage olivâtre.

- Et avec le notaire, comme nous en faisons? demandait Isabela .
- Vous pouviez le choisir . Nous avons, cependant, nos notaires. Et les avocats, et les relations. Nous pouvons leur demander de faire la paperasse. Si vous le voulez, bien sûr!

- Non, non! Il vaut qu’on choisisse  un notaire! dit Isabela, en pensant que ce sera plus confiant pour l’exactitude de la transaction que nous effectuerons. De nombreuses personnes connues nous  rancontraient qu'elles n'avaient seulement que des problèmes avec les notaires. Même une amie disait beaucoup de situations à propos d’autres notaires qui ont signé des papiers faux.

À la fin, Madame ayant un aspect grassouillet leur donnerait d’un air
 généreux, un  CD de musique populaire.

- C’est le CD avec mes enregistrements. Je suis très attachée à la musique folklorique. J'ai chanté à une chaîne de télévision, nous disait la femme joviale .

……………………………………………………………………

         Après trois jours, Isabela m’a appelée de nouveau.
- Salut ! Demain j'achète la maison!
J'ai déjà payé d'avance! Et j'ai conclu le pré-contrat , dit-elle rapidement.
- Tout va bien? lui ai-je demandé. Fais attention que  le danger d'être 
extorquée  est vraiment très grand !

- Oui, j’ai vu à la télévision un pasteur à Cluj, qui a pris de l'argent des gens pour de nouveaux appartements et il n’a rien construit. Et il n’a été ni même puni, dit Isabela. Donc, à Brasov, un ancien juge a émis des contrats stricts selon  lesquels  les personnes ont donné de l'argent, mais n’ont reçu rien en échange.
- J'ai vu des cas à Bucarest. Aux  nouvelles données à la tele, on dit que les acheteurs sont coupables. Qu’ils doivent  s’ intéresser  davantage. Les gens ont dit dans l'interview, cependant, qu’ils étaient intéressés ... Vous avez pris soin du notaire? d
emandai-je elle.

- Eh bien, nous sommes ceux qui ont trouvé Madame la notaire,                  a-t-elle répondu.

- Un ami de l’Université m'a raconté comment lui, avec un ami, ils ont fait une société immobilière immédiatement après la révolution et ils ont pris - à toutes les personnes qui faisaient appel à lui - leurs maisons. Les gens y font confiance et ils ont donné les actes pour vendre leurs propriétés. Ils n’ont pas la moindre idée qu’ils pourraient être extorqué! Seulement dans films américains on avaient vu ça! ai-je dit à Isabel.

- Et maintenant, je pense que votre collègue est très riche, ai-je dit à Isabela.
- Pas du tout ! L’ami est partie avec tout l'argent qu’ils ont gagné, et mon collègue a été laissé avec des dettes à payer, lui ai-je éxpliqué immédiatement.
.........................................................................................................

Paul et Isabelle sont retournés pour visiter la maison. La journée suivante, ils devaient conclure les documents de vente-achat.

- Isabela, nous devons parler avec les voisins et voir quelle est la situation. Avec la seule voisine que nous avons vue, on ne peut pas discuter. Les propriétaires nous ont conseillés de ne pas parler avec elle. Nous allons voir ce qui se passe avec les autres. Chaque fois que nous y  sommes revenus nous n’avons vu aucune personne, à l'exception la mystérieuse voisine habitant ci-dessus. C’est un peu bizarre, n’est-ce pas? a dit Paul.

 Ils sont entrés par la porte de devant, dans le corps de la rue. Ils montèrent les escaliers au premier étage et là il apparaissait une porte métallique, fraîchement installés. Une porte identique à celle de l’apartement, qu’on leur avait présenté par leur agent immobilier. Des morceaux de feuille bleu d'emballage pour transport étaient parsemés et collés à sur la porte, ainsi que sur l'autre. Ils ont sonné  à la porte, mais personne ne leur a répondu. À l'étage, stupeur! Une porte identique.

 Ils y sonnèrent, ils y frappèrent.

 Encore une fois, aucun résultat. Paul et Isabella étaient tellement choqués, qu’ils ne pouvaient dire aucun mot. Ils ne pouvaient pas même exprimer leurs opinions, comme s’ils faisaient d'habitude. Peut-être parce qu'ils voulaient tellement, acheter cette maison! Et jusqu'à présent, ils n’ont trouvé que des escrocs. La mère de Paul a essayé quand il était étudiant de lui acheter une chambre à Bucarest. Et elle n’en a pas réussi. Elle trouverait des personnes ou des agences qui voudraient seulement tromper. "Je me demande comment certains réussissent effectivement à acheter une maison ou un appartement?" se demandait toujours Paul. "Probablement  on devait à acheter des personnes connues ou bien on devrait de connaître les agences immobilières", pensait-il. Certains ont réussi à faire vraiment faire des transactions. Mais combien nombreux sont ceux qui ont été trompés!

           Paul et Isabelle ne croyaient plus qu’ils pourraient acheter leur propre appartement. Et voici, maintenant encore, il semble que l’occasion d’une transaction réussie se sont présentée. Paul regardait les annonces immobiliairés de nouveau, forcé par la situation crééé  au domicile des étudiants ils vivaient, où l’on a commencé une rénovation complète. Les assistants et les professeurs jeunes venus de province, étaient hébergés avec les étudiants. Ils ont été satisfaits, parce qu’ils ont payé moins et en plus ils se sentaient encore étudiants. Maintenant ils etaient dans la situation de trouver d'urgence une habitation et de se transférer avec leur domicile. Malgré la crise financière tous les domiciles de l’Université et les lycées ont reçu d'énormes fonds pour la rénovation. Et bien sûr, ils ont été fermés. "Donc, cette occasion", pensait Paul, apparait au bon moment.

          Isabela et Paul sont sortis et alors ils ont marché au second corps, il y avait leur appartement.

- Nous allons essayer de voir les bâtiments voisins, disait Paul. Ils sortiraient ensamble dans la rue et ils ont vu l'école dans le voisinage de l’immeuble.
- Essayons ici? demandait Paul. Et tous les deux se dirigèrent vers l'entrée. À la porte il y avait deux femmes, entre deux âges.

- Si je ne vous dérange pas, savez-vous la situation avec la propriété voisine? a demandé poliment Isabela. Nous voulons acheter un appartement derrière la  maison. J'ai payé déjà à l'avance, dit-elle gaiment, incapable de cacher sa joie.

- Je travaille depuis de nombreuses années dans cette école - a dit l'une des femmes. La propriété était en litige et elle a été gagnée au tribunal par un vieil homme qui semble le propriétaire initial avoir été. La femme locataire a ouvert  elle de processus, mais on sait qu'elle a perdu. Le vieil homme avait deux filles. La première a pris le devant de la maison. L'autre on ne se sait pas ce qu’elle en a fait. Ce que nous savons qu’il est faux, c'est que le père vit et qu’elles ont déclaré qu'il était mort, pour faire des actes en leur nom. En réalité, pour un appartement de la maison, comme celui de derriière, il ya l’usufruit. Le vieil homme a été placé dans un asile près de Bucarest.

            Paul et Isabel pensaient immédiatement que c'était leur appartement.
- L’usufruit a été le nôtre! disaient-ils soudain.

- Dites-vous, s'il vous plaît, que le propriétaire de la maison est celui dont on a nationalisé la maison? demanda Isabela curieusement.

- Oh, non! a répondu la vieille femme. Le propriétaire était un grande membre de la sécurité communiste, dans sa vie! Quand les communistes ont pris le pouvoir ils avaient seulement quatre classes primaires. Il était un simple charpentier. Mais le régime avaient besoin de gens comme lui. L'homme a aidé à punir "les ennemis de classe". Comme une récompense il a été rapidement fait grand officier, en grade de colonel. Pour ses services, il a reçu la propriété de cette maison, après avoir été nationalisée. Pas tout le monde a reçu une telle maison si grande! À propos de son véritable propriétaire, il ne savait plus ce qui s’était passé. Probablement il a décédé…

.......................................................................................................

-      Mais, il n’a pas eu d’enfants? Ils revediquent peut être, la maison, demanda Paul.

-      Eh, voilà. C’est une vieille histoire. Le propriétaire a eu un fils qu’il aimait beaucoup. Quand celui-ci était étudiant, il est tombée amoureuse de une jeune fille. Elle était la fille d’un prêtre. Les jeunes ont voulu de se marier. Les parents s’y sont opposés. Ils lui conseillaient de choisir pour épouse une fille du peuples’il voulait avoir un avenir garanti. De cette faҫon , ils réussissaient à sauver la maison, peut-être. On faisait inscrire sur place des filles des ouvriers et des paysans. Même sans avoir achevé les cours d’un lycée. En échange, on faisait une „Université Ouvrière”.

                    La fille du prêtre, avec son intelligence, apprenait très bien. Pour ceux de son genre, il y avait peu de places à l’Université. Pour un place étaient dix concurrents. Les concurrents surabondaient. Même s’ils ressortissaient, ils avaient de grandes difficultés pour survivre. Mais, le jeune ne leur a pas obéi. Il aimait trop Alina. Ils se sont mariés sans la bénédiction des parents. Et lors du premier soir où ils ont annoncé à leurs parents leur mariage, quelque chose de terrible est arrivé.

                   La nuit, pendant que les jeunes amoureux dormaient, on les a tués à plusieurs coups de marteau. Dès lors, on dit que la maison est hantée... on y entend toujours des cris terribles, efarouchés, effrenchés dans la nuit.

-      Quelle tragédie! s’exclamèrent Paul et Isabela. Merҫi bien pour les informations! dirent-ils ensemble.  

                 „Que c’est bizarre! ”, pensa Paul. „Pourquoi cette histoire a-t-elle été un choc pour lui? Un choc qui semble l’avoir tiré d’une amnésie. Pourquoi avait-il le sentiment qu’il connaissait depuis longtemps ce qu’on lui avait raconté? Ses parents se sont opposés au mariage avec Isabela. Ils auraient voulu pour bru la fille d’un „policier politique”, un voisin de leur immeuble. Mais, elle n’était pas si belle et si intelligente qu’Isabela. De plus, avant 1989, la fille de ce policier-là n’avait rien étudié, sauf le gymnase. Elle n’avait plus de chance d’étudier davantage. Après la révolution, le „policier politique” s’est démene pour assurer à sa fille les cours d’un lycée quelconque et même le diplôme d’une Université privée qui avait le siège dans un studio et dont le dirigeant était l’un des collaborateurs de l’ancienne Sȗreté publique.

                 Paul pensa que les cours universitaires se passaient bien pour elle grâce aux relations du policier politique. Le chef actuel de la chaire était devenu universitaire, d’un simple ouvrier, grâce aux communistes. Quand il a été  étudiant, il a été le plus faible professeur de l’Université. Mais, il avait une intense activité de traître” de „collaborateur” pour la Sȗreté. Les meilleurs du point de vue profesionnel sont partis ailleurs ou bien ils se sont établis à l’étranger, ou ils sont morts, de leur vieillesse. Le chef de la chaire a fait embaucher sa fille à l’Université, son gendre, ses deux fils et sa femme. Paul a été collègue avec son fils aîne, André. Il était sur le point dachever les cours. Il passait, à peine, les examens. Mais, si le chef d’André est son propre père, tout s’est bien passé pour lui, sans efforts, il est devenu conférencier.

...........................................................................................

-      Mais, qu’est-ce que c’est l’usufruit? demanda-t-elle.

-      Allons demander la notaire, car c’est la nôtre, dit Paul.

-      Qu’on le lui demande au téléphone! dit Isabele.

-      Mais, tout d’abord, il faut parler à l’agent immobilier. Ensuite, on doit aller à la Mairie de l’arrondissement pour voir si l’on y a enregistré la mort du vieillard. Paul prit le portable et forma le numéro.

-      Bonjour! Nous sommes ceux intéressés par la maison mise en vente. Nous avons appris que le vieux propriétaire n’était pas mort. On va à la Mairie pour vérifier cela.

-      Oui, il est vivant! Mais, gardez-vous d’aller sur ses traces! leur dit l’agent d’une voix menaҫante. Si vous faites encore des vérifications là-dessus, vous aurez des difficultés avec nous!

-      On en reparlera demain, chez le notaire, quand on s’y rencontrera! et il raccrocha d’un air nerveux. Paul resta bauche bée.

-      Allons parler aussi à madame la notaire, l’encouragea Isabela.

-      Bonjour, madame la notaire, nous sommes ceux intéressés à acheter l’appartement de la maison. Nous sommes programmés pour demain. Nous avons appris qu’il y avait un usufruit sur la propriété. Qu’est-ce que cela veut dire? Le premier propriétaire vit encore, bien qu’il soit déclaré mort par ses filles. S’il y a un usufruit, le contrat de vente-achat n’est plus valable. Mais, je crois que le vieillard est mort. Et s’il ne l’est pas, mais en échange on a des actes qui le preuvent, qu’est-ce que ella la nous fait encore? Les gens jouent dur, ils ont beaucoup de propriétés, ils résolvent tout par eux-mêmes! Il ne nous reste qu’à nous renconter demain pour conclure les actes, leur répondit la femme d’un air autoritaire. Je n’accepte pas que vous y renonciez pour rien au monde. Mais, qui vous a dit cela?

-      C’est l’agent immobilier, lui-même ! lui répliqua Isabela. Je crois que la notaire appela l’agent immobilier et lui dit que nous savions que le vieillard vivait encore et que nous lui apprenions à mentir. Il faut ne plus reconnaître quil est vivant, dit Paul.

             Paul et Isabela rentrèrent chez eux. Ils avaient déjà emporté une partie de leurs affaires, par les propriétaires leur avaient dit qu’ils pouvaient y déménager. Ils avaient déjà payé l’avance. Et, comme ils étaient pressés par les travaux de rénovation déjà commencés, ils n’y ont hésité. Et, ce soir-là Paul eut une idée étrange.

-      Reston-y pendant la nuit! Nous avons les fauteuils et les autres choses que nous avons apportées. Dieu, merҫi que le fils de madame nous a permis de les y amener! Je suis un peu fatigué après cette journée-ci! J’ai eu un jour difficile à la Université! Qu’en dis-tu? proposa Paul.

-      D’accord! Si tu le veux, accepta Isabela. Il faut, au moins, voir ce qu’on achète. Mais, tout cela est en ordre? Un instant, s’il te plaît, qu’on jette un regard sur le pré-contrat. Comment s’appelait celui  auquel le vieillard avait vendu premièrement l’appartement? Voilà le nom de sa femme, Madeleine. La dame de l’école ne nous disait-elle pas que l’une des filles était Mady? Elle a vendu l’appartement à son gendre! dit Isabela.

-      Voyons qui est celui qui a conclu l’acte de vente-achat. Sans doute, il est mort, lui dit Paul. Et il alluma son ordinateur pour l’apprendre.

-      Oui , le notaire est mort! Et l’acte suivant? Il m’est difficile de croire que le second notaire est mort, celui qui a conclu la vente allant du gendre à la dame à peau olivâtre, exclama-t-il d’un air exalté.

-      Le second est mort, à coup sȗr, lui dit Isabela. C’est clair! Les actes clachent!

-      Isabela, le second est mort aussi! En fait, c’est une femme notaire! exclama à haute voix Paul.

-      Nous sommes tombés sur une escroquerie, dit Isabela déçue. Demain matin, on va déguerpir. Et annuler la vente! J’appele, dès maintenant, le chauffeur qui nous a aidés à transporter nos affaires.

                Ils s’endormirent vite, tristes, après la journée fatiguente vécue. Mais, à une heure du matin, ils ont été réveillés par des hurlements farouches. Isabela se mit à trembler, à frissonner.

-      N’aie pas peur, je suis là, lui dit Paul. Mais, lui aussi, il avait été transi de froid. Ses yeux se braquèrent vite sur le marteau qu’il avait vu jeté par terre quand ils avaient visité pour la première fois la maison. Il en était une solution…

-      Qu’est-ce qu’il arrive? murmura Isabela.

-      Ce n’est qu’une folle qui habite vis-à-vis, la calma Paul. Mais, on entendit des cris plus forts, plus effrayants. Ils n’avaient pas du tout cru à l’histoire des revenants, mais maintenant…

-      Peut-être, quelqu’un habite la mansarde! Là, où il y avait une porte métallique nouvelle, pareille à la nôtre et à toutes celles de la maison.

-      Mais, cette affreuse histoire… murmura Isabela, tout en frissonnant.

-      Eh bien, tu crois encore aux histoires? s’efforҫa de sourire Paul. Mais, son sourire était faux, côturé de peur.      

           Au matin, à dix heures, mon téléphone sonna.
- C'est moi, Marie! Excusez-moi, savez-vous quelque chose d'Isabela? Je ne peux pas la trouver depuis hier soir, ni elle, ni Paul. C'étais déjà le matin et ils n’ont pas répondu. Ils ne répondent ni au téléphone! Ni l'un, ni l'autre! dit la femme préoccupée.

           Marie était la mère d'Isabel, elle était médecin, comme sa fille.
- Je comprends qu’ils sont restés dans l'appartement de la maison qu'ils voulaient acheter! Isabela m'a appelée hier soir, j’ai  répondu.

- Oui, mais pourquoi ne répondent-ils pas maintenant au téléphone? demanda la femme.

- Je ne sais pas, tu vas y insister ! J’en essaie encore! lui  dis-je.

- Tu as toutefois un peu de temps? m’a demandé Maria désespérée.
- J'ai commencé mes cours avec les étudiants à onze heures, lui ai-je répondu.

- S'il te plaît, venez avec moi à l'appartement! m'a-t-elle demandé.
- D'accord, acceptais-je.

           Au bout d’une heure, nous étions dans la rue. La mystérieuse maison semblait un lieu impossible à définir géométriquement selon les coordonnées x, z, y, elle était accessible uniquement par un code secret que seulement certains le savaient. Et les portes métalliques bizarres, identiques étaient surprenantes!

           Cependant, la façade de la maison apparaît bientôt. Maria m’attendait à l'entrée. Nous entrâmes dans la petite cour et nous avons ouvert la porte du corps intérieur de l'immeuble. Nous avons monté un escalier au premier étage et nous sommes arrivés en face d’une porte métallique , fraîchement installée, sur laquelle étaient encore suspendus des bouts de feuilles bleues, transparentes. Nous avons sonné, nous avons appelé et ... silence. Alors, Maria a mis sa main sur la poignée et la porte s'ouvrit  facilement. Un marteau baigné d’un liquide rouge comme le sang, a été jeté dans la chambre. Sur le canapé, Paul et Isabella ont été plongés dans le doux sommeil de l’éternité. Sur des feuilles blanches, comme  si quelqu'un avait  jeté  des pétales de roses rouges comme le feu. Ils ressemblaient à quelqu'un peint d'une couleur profonde, pourpre, rouge comme le sang...

           Marie perd connaissance devant moi. Nous avons empoigné ensuite le téléphone et nous avons appelé.

 Un sifflement longue, déchirant, comme un cri désespéré pénétrait au plus profond de nous tous; il venait des ailes du boulevard du centre de Bucarest. Chaque partie du corps vibre et on ressent des frissons qui traversent successivement chaque centimètre de la colonne vertébrale. Si vous étiez heureux, tranquille, rêveur, tout a été brisé, abîmé, engouffré dans un instant...

DR. CORNELIA PĂUN HEINZEL "THE SHOCK"

Translation : Iuliana Costache

A long heartbreaking whistle, like a desperate wailing penetrates the souls of those who wait on the wings of the boulevard in the center of Bucharest. Every bit of the body shivers. Cold thrills gradually go through you on every inch of the spine. If you were happy, quiet, dreamy, everything would colapse in a split second... It is, however, usual for the inhabitants who live nearby the main arteries of Bucharest. Fifteen minutes later you feel surrounded by a sound explosion. A fire truck, an ambulance or a police car... The intensity of the noise makes every bit of the human body to tremble. Maybe because of the painful, sharp sounds that mix together, that go through you instantly or by the cries that creep you out,that may predestinate something terrible? The sounds get more intense under the night's watch. At night, very few cars go by. However, some of the long car whistles will suddenly rip you out of the kingdom of dreams, to lead you to the real nightmares.

The telephone's ringing sounds seemed extremely harmonious, although it was the beggining of a frightening and real occurence.

- Carmen, is that you? the person from the telephone asks.

- Yes! I promptly responded.

- It's Isabela! I found a house worth buying! Actually, an apartment in a house! said the woman.

- Isn't it some kind of prank? I asked her, doubtfuly. It would be a real wonder for it to be alright! A notary told me he hasn't seen any good sale in the past few years! Some poor crooks only want to take the advance, but to remain in the house. I'm telling you without a shame, they have nowhere to go, means they won't sell you anything. But, mobs estate take the money for the house and don't give you anything in return. And you have no chance of getting it back!

- I hope it will be alright! Where are you? Isabela asks me.

- At the University! I told her. I just finished my classes.

- Get on a bus and I'll tell you where to get off! My husband has a lot of classes this semester and he can't come now. I want to see the house today. Please, come with me!

- Alright! I accepted without any further discussions.

And I didn't regret it at all. The tramway is surrounded misteriously by the history of the last two centuries, petrified chaotically in a strange picture.

Travelling with the 16 tramway is a journey on a boat in Archeon, the driver being a sad couchman.The road offers you the most fantastic experiences.

You barely walk o hundred metres and you enter another world, like a timeless Valey of Weep. A faded kingdom, like a grey painted cloth, the creation of a depressed artist. From the painted dark shades of the road to the blueish grey of the sky... Buildings built at the beggining of the century, almost colapsing on eachother, appear without any windows, with destroyed walls that let light on the brownish ancient bricks that once made up beautiful walls. Ruined....as if after a war or a natural disaster! They seem like images of the Beirut war! Through them, some new buildings appear: two intense blue iron glass giants support some banks and the office of a corporation! A new frightening skeleton of a building appears. But the feeling is similar to seeing a human skeleton. From area to area, fields of threadlike weeds spoil the ground... Among them, some weird looking plants blossom cheerfuly, each having an unique shape that only get simpler on the top of the plant, where they lean spirally, alligned in a circle. It's a returning of their begginging and at the same time a new start, the one of the magical flower. Because every flower has its miracle, if you watch it closely. Even if it's just a simple weed...

I notice that the tramway offers me an opportunity, which I wouldn't be having if I was just a simple pedestrian, through this course. Like an eternal seeker of beauty, I can admire through the piles of walls and dirt, the delicacy of the lacy details seen over the elliptical arches. I let myself enchanted by the mistery of the cold white marble statues, which eclipses with superiority on the small walls of the buildings, making the scenery look abstract. As a pedestrian, I believe I wouldn't be as calm watching the roman's soldier stone sword who looked ready to engage on a battle, protecting a building in front of me, surrounded by walls who sustain themselves through a wonder, because they could fly over me anytime. I would be disturbed by the wonderful head of the eternal Venus, suspended on the arch of a balcony, because it could throw me anytime, as a simple mortal, on other lands, out of the grey shadows kingdom... Are there any other strange places besides the one I walk through now?

It's like I'm in a tunel of time, in which I've been thrown instantly, in the first century Bucharest, however being fully conscious of the present. I think that, for the extreme sensations amateurs from the Occident it would be unique. But for us, who have this permanently, this kind of experience is usual, meaningless.

     There's a little park in the middle of it, a fire with orange-redish flames, surrounded by strange figures: A Hercules of our times and these places and some other miserable, ragged characters, with faces showing only evil smiles and mean eyes, like ripped out of Dickens novels...whom you'd never like to meet face to face.

Very few estates are however renovated. Those who may have been owned by an asociation or a corporation...These buildings are the most shocking ones, because of the mix-up between modern art and antique architectures.

      My eyes excited look is headed towards the fascinating architecture of the building that stands in front of me. I try to savour every little detail about it... My eyes go through this infinty of curvaceous figures, with their small pictures carved inside of them, the delicate columns that make perfect spheres all around. My iris becomes the centre of it all so I could easily analyze and calculate every inch on every surface. The moment has become a temporary universe and it flows just as the golden sand falls softly through the hourglass. However, you cannot lay in this eternal world forever... The cold name that stands vaguely above the wall awakens your eyes: „Social Store”. Although, on the left stands a little emerald castle which delightens your eyes. So now, you are entirely hypnotized by the details, the lining of each marble figures. But, the dreamy castle is soon turned into a nightmare because of the same bold ice sign above the castle: „Shop – WEAPONS and AMMUNITION” !

     I then look and wonder about all the passengers in the tramway, perfectly syncronized with the dull look from outside. With their clothes, with their thoughts… They all look empty. They all float in the same eternal ocean of personal thoughts, of their usual daily problems as if everything around was usual, normal. The world from outside means nothing to them…

Through collapsed walls, at the beginning of a typical deformed street, miserable figures, broken, with shady faces…

Your mind flies to Dante, travelling through one of Hell’s rings. One he did not find yet. An earthly Hell…

      A playful little girl is being chased by a mad dog, like a hellhound. His bark attracts other pack of dogs nearby. The dogs are surrounding her and jump at her throat, showing their white sharp teeth. They suffocate her with their huge paws. But then, suddenly a man throws a stick at them. He screams and they run away in fear…

      In front of them lays a church. And the same strange crowded architecture is distinguished, the sidedoors are newly painted but the walls are ancient, chaoticaly shelled, pierced violently by the modern central heating pipe, recently installed on which on a headboard says “HISTORICAL MONUMENT”.

      My thoughts runs nostalgically to the poor old people, who live in the old houses, still staying in one piece, which are probably filled with valuable books and art pieces, the same as the architectural elements which are carved on the outside, to the fear in which they live in daily, powerless in front of danger. Because Jean Valjean’s little group from the park seemed really courageous. They seemed to have a really big purpose…

      We arrived nearby the house for sale a half an hour earlier. We then decided to go look for it, after the clues that our salesman gave to us: its age, the type of architecture, the aspect. Assuming the information corresponded with the reality.

            Two huge houses looked liked in the description. We studied them from afar. Especially because in one of them, because someone was watching us from behind some lacy yellow curtains. We couldn’t tell who it was. We thought it’s an older person.

       Isabela was thoughtful. Her thoughts traced back yesterday. How much she wanted for everything to be real! For her o buy the apartment. She daydreamed about everything that happened.           …………………………………………………………………………………..

        Paul was waiting for her at the hospital. He saw Isabela rushing out and nervously greeted her telling her the news:

-       I found out something amazing! I found a house to buy!

Isabela didn’t reply and stared coldly at him, absent.

-       Isabela, did you heard me? I found a house! Paul repeated.

As if she woke up, she finally replied:

-       A huse? You found something to buy? But can we afford it? She asked.

-       Yes! It has a fair price! He said gladly.

-       And where is it? Isabela asked doubtful.

-       Here, a few blocks away. I talked to the real estate man and he said we could go see it on Monday. I only know the name of the street.

-       Let’s go check it out now! She impatiently said. We’ll figure it out!

-       Alright! Paul agreed. We’ll go now if you want!

They strolled around a few streets, went across the boulevard and got on a little street.

-       Look, an older house! Could this be it? But, isn’t it too big? The ground floor and the first floor are empty. Although, look, there’s an old woman in the attic watching us? Paul said.

They both looked to the window, studying carefully at the same time, the building. On the ground floor the windows were recently attached and they were strongly in contrast with the rest of the building. It was recently painted, but the floors were covered with peeling plaster, in a degrading state. If you looked at the attic, you didn’t need much imagination to see it being crushed by any move. It just freaked you out! You felt as if in the next moment it could fall on your head! The old woman ran away scared from the window.

-       Let’s see other houses. Maybe we’ll guess which is ours! Isaela said. It couldn’t be this one!

After they left the street, the house resembled more and more the description they were given.

-       We’ll find out on Monday which one is it, Paul said. We should be a little patient!

-       Alright, she agreed.

 ………………………………………………………………………………………………………

        The real estate agent called us instead and he suddenly appeared with his car at the meeting point. We drove away home together. In front of the house, we saw a corpulent woman around her fifties, with olive skin and a long dyed black-bluish hair waiting for us. She was with a young fat boy, with features that implied he was mentally retarded.

       The woman aggressively introduced herself s a stomatologist from a village around Bucharest, where she said she lived with her son. We felt a little trustful because of her shady-looking face.

-       We have a villa in construction! Said the woman. And this is my son. He studied medicine, in a private institution, she said. While he was a student, we bought this apartment from the house, which I now want to sell.

       We entered the yard. The exterior of the house looked pretty well for its passing through ages.

-       It would’ve been better if it was near the street! Isabela pointed out.

       In the yard, pieces of some sideway and garbage was thrown around.

       We each climbed on some narrow spiral stairs, to the first floor of the house. A glass door, recently installed appeared in front of us. The real estate agent opened it.

       The apartment was relatively small, compared to the rooms we were used to and in which we lived. But they were our parents houses. The old interior was packed with windows, new ceramic tiles, modern sanitary installations. The price was however acceptable.

-       The lady upstairs wants this apartment. But we don’t want to sell it to her. Don’t talk to her! She’s sort of insane, the shady lady said.

-       What about the notary? Isabela asked.

-       You could choose it. We have our own. And lawyers, and connections… We could do the paperwork at them. If you want, of course!

-       No, no! We’d better choose the notary! Isabela said, so she could know for sure that the transaction would be made correctly. Many of the people she knew said they got into trouble with the notary men. Even a friend who worked as a notar told her about other situations where other notaries made false paperwork.        

When they wanted to leave, the curvaceous lady gave them a CD with some music on it.

-       This is the CD with my recordings on it. I am very passionate about music. I sang at a TV show once, the woman said to us.

………………………………………………………………………………………………………

      After three days, Isabela calls me again:

-       Hello! Tomorrow I’ll buy the house! I already paid in advance! I signed the precontract, she told me in a rush.

-       Is everything okay? I asked. Better be careful, you could easily get tricked!

-       Yes, I saw some of these scamming cases on TV.

-       Were you careful about the notary?

-       We were the ones who chose her, she replied.

-       A colleague from university told me how he and a friend made an estate company, immediately after the Revolution and stole each house from the people who called them. People trusted them and gave them the contracts to sell their proprieties. They didn’t even think about being scammed! They only saw this in movies! I told Isabela.

-       And now I suppose your colleague is very wealthy, she replied.

-       No way! His friend ran away with all the money and my friend got stuck with all the debts, I clarified to her.

…………………………………………………………………………………………………..

 Paul and Isabela got back from visiting the house. The next day they had to sign the contracts.

-       Isabela, we need to talk to the neighbors, to analyze the situation. With the only neighbor we saw, we can’t talk. And even the owners told us not to talk to her. Let’s see about the others. Because, every time we wandered around here, we never saw anyone, except that weird neighbor. Isn’t it strange? Paul said.

They entered through the front door. They got up the ground floor stairs and they found an iron door newly installed. An identical door to the one they first saw, shown by the real estate agent. Some blue pieces of plastic that were used to wrap it were on its surface, the same as on the other one. They knocked and ringed at the door but no one answered. At the first floor, there was a door that looked exactly the same! They knocked on it, ringer, called at the door. Again, no results. Paul and Isabela were so shocked, they didn’t even say a word. They didn’t even confess their thoughts, as they usually did. Maybe because they really wanted a house for themselves… And far until now they only found scammers. Paul’s mother tried buying him an apartment in Bucharest from when he was a student. But she didn’t succeed. She either found teenagers who wanted to steal the house and the money and agents who were the same. “How can some people find some real house to buy, or even an apartment?” Paul always asked himself. “Maybe you have to buy it from people you really know or have serious connections with the real estate agents”, he thought. Some really could make some transactions. But how many are those who got scammed! An older colleague from university told him that an old student, married to someone who worked at a television program were tricked and couldn’t solve anything. Even their neighbor, headmistress at a high-school got scammed. She bought an apartment in a residential complex and pays a large amount of money. When she saw she didn’t have any chance of ever moving into the apartment, she wanted to solve the problem through justice. But the whole process was useless because the contract was so well made by the society’s lawyers who sold the apartment, so they weren’t forced to pay back anything, although they got the money for the building.

Paul and Isabela put the thought of owning an apartment away. And still, now they seem to have the chance of getting a right transaction. Paul searched again for real estate sales, forced by the circumstances from the secondary home in which they lived in, because some people were renovating it. “So, this chance”, Paul thought, seemed at the right moment.

Isabela and Paul went down and then went in the second part of the building in which their apartment was at…

-       Let’s try in the neighborhood, Paul said.

They bought got out on the street and saw the school nearby the building.

-       Could we try here? Paul asked. And they bought headed to the entrance. At the door, there were two middle-aged women.

-       If you don’t mind, do you know the history about that building next door? Isabela asked politely. We’ll buy an apartment there. We even paid in advance, she joyfully said, not capable of hiding her happiness.

-       I’ve been working in this school for many year – one of the women said. The building was an issue but it was won by an old man who seemed to be the previous owner. The tenant filed a trial against him, but it’s known she lost. The old man had two girls. The first one got the front side, I don’t know what the other one did. The thing I know it’s not right is that, the old man lives and they declared him dead, to do the contracts on their name. The apartment from the back is actually empty. In reality they had him hospitalized in an asylum near Bucharest.

Paul and Isabela immediately thought she talked about their apartment.

-       The empty apartment is ours! They both said.

-       Tell me, please, the owner is the one who legally owns the house? Isabela asked curiously.

-       Oh, no! the older woman said. The owner was a big communist! When the communists gained the power, he only had the first four grades. He was only a carpenter. But the government needed people like him. The man helped them punish the higher class enemies. As a reward he was made a colonel. For his services he got this house, after it was nationalized. Not anyone owned a house this big! About its real owner, no one knows anything. He’s most surely dead…

-       Didn’t he have any children? Maybe they’ll claim the house, Paul asked.

-       Ah… They’re an old story. The owner had a son for whom he cared about a lot. When he was in university he fell in love with a colleague, the daughter of a priest and wanted to marry her. His parents didn’t agree at all! They said he should choose a countryside girl, if he wants a good future. Maybe this is how they could also save the house as well. The daughters of workers and countryside men were going to university even without finishing high-school. They went to university to learn how to work better. The daughter of the priest was very intelligent but it was for nothing. There were only a few places at university for people like her. Children were rushing to take a place, ten on a single spot. Even if she graduated it, he would’ve had a hard life. The young man didn’t listen though. She loved Alina too much. They married without waiting for their parents consent. And then, in the first night they announced their parents about the marriage, something terrible happened. At night, when the two lovers were asleep, they were killed in their sleep with a hammer… Since then people say the house is haunted by ghosts. You can always hear terrifying weeping sounds during the night.

-       Such a tragedy! Paul and Isabela screamed. Thank you a lot for the informations! They both said.

“So strange” Paul thought. Why was the story such a shock to him? A shock which sort of woke him up from an amnesia. Why did he have the feeling that he knew the story from a long time ago? Maybe because it happened to him? His parents didn’t agree to his marriage to Isabela. They wanted a communist’s daughter, a neighbor. But she wasn’t as pretty nor as smart as Isabela. Plus, before 1989, the daughter of the communist didn’t study after the 8th grade and she couldn’t go to school after that. However, after the Revolution, the communist made her go to night classes and she got an university diploma, a private one, opened in a small apartment by another communist he worked with. After that, with money, his daughter was employed at the Prosecution. 

Paul thought that his friend Michael, has a pretty good life because he has a different affiliation. And because his affiliation boss didn’t bring his family. He clarified to him that Michael wasn’t happier than him. The professor, the head of the department has other weaknesses. He brought his loved ones whom he promoted. He can’t even stand Michael because he was the head of the promotion. Paul once curiously asked, if his loved one were single. And he found out something surprising! They were all married, with children, as the professor, just for façade! No one should’ve suspected anything. However, many know the truth…

His thoughts were interrupted by Isabela’s melodious voice

-       What is life interest? She asks.

-       Let’s ask the notary lady, we found her after all, he said.

-       Let’s ask her through the phone! She said.

-       But first, let’s talk to the real estate agent. Then we’ll go to the Town Hall to see if the death of the old man is recorded in there. Paul took the phone and dialed the number.

-       Hello, we are the couple with the selling house. We found out the old owner isn’t dead. We’ll go to the Town Hall to find out.

-       Yes, he is alive! But don’t you dare follow the tracks! The real estate agent said threatening them. If you check something, we’ll get really pissed! We’ll talk tomorrow at the notary, when we’ll meet! And she hung up angrily. Paul stared at the phone surprised.

-       Let’s talk to the notary lady too, Isabela encouraged him.

-       Hello, we’re the apartment buyers, scheduled for tomorrow. We found out someone has life interest on the propriety. What does this mean? The first owner still lives, although he was declared dead, by the daughters.

-       If there is a life interest, the contract has no value anymore. But I think the old man is dead. And even if he’s not, if they have the deceased contracts, why would it matter? We’ll meet tomorrow to complete the paperwork, the woman said forcefully. I will not accept any rejection! But who told you?

-       The real estate agent himself! Isabela answered.

I think the notary woman will call the real estate agent and tell him we know that the old man lives and teaches him how to lie. Not to admit he is alive, Paul said.

Paul and Isabela got back to the apartment. They already brought a lot of things, because the owners told them that they could move in. They already paid in advance. Paul had a crazy idea that night.

-       Let’s stay here tonight! We have the armchairs and other things we brought in. It’s a good thing that the son of that lady let us bring these in here! I’m pretty tired from today! I had a rough day at university! What do you say? Paul suggested.

-       Alright, if you want, Isabela agreed. At least we could check what we bought. But is it alright? Wait a minute, let’s look over the pre-contract. What was the name of the on the old man sold the apartment to the first time? Look, his wife Madelene. Didn’t the lady at the school told us that one of the daughters was called Mady? He sold the apartment to the son-in-law! Isabela said.

-       Let’s see who made the selling contract. For sure he is dead, Paul said while opening his laptop to find out.

-       Yes, the notary man is deceased! The next contract? The second notary man couldn’t be dead, the one who completed the selling contract from the son-in-law to the woman with the olive skin, he screamed in excitement.

-       The second one is surely dead, Isabela said. It’s very clear. The contracts aren’t alright.

-       Isabela, the second one is dead too! It’s a notary woman actually! Paul exclamated.

-       We got scammed again, Isabela said disappointed. Tomorrow morning we’ll get our things out of here. And we’ll call off the sale! I’ll call the driver who helped us get these things here, right now to get them out.

They fell asleep, sad about the stressful day they had. At 1am they wore awoken by some terrifying screams. Isabela began trembling.

-       Don’t worry, you’re with me, paul said. But he felt the cold shivers through his body as well. His eyes rapidly headed to the hammer he saw thrown on the floor the first time they came here, as a solution…

-       What is it? Isabela whispered, scared.

-       Maybe it’s a mad woman nearby, Paul tried to calm her down.

But the screams started to sound louder, creepier. They didn’t believe the ghost story, but now…

-       Maybe there’s someone in the attic! There where the iron door was at, the same as ours and the ones around the house.

-       But it’s a horrible story…Isabela whispered, trembling out of fear.

-       Ah, do you still believe in stories? Paul tried smiling. But his grin was forced, limited by fear.

……………………………………………………………………………………………………… 

      In the morning, at 10 am the phone rings.

-       It’s me, Maria! I’m sorry, do you know anything about Isabela? I can’t find her since last night, neither her nor Paul. I went to their house in the morning and none answered! They don’t even their phone! Not one or the other! The woman said worrying.

Maria was Isabela’s mom, a doctor, like her daughter.

-       I understood that they remained in the apartment they wanted to buy! Isabela called me last night, I answered.

-       Yes, but why don’t they do now? The woman asked.

-       I don’t know, try again! I’ll try too! I told her.

-       Do you have a little time, though? Maria asks me desperately.

-       I have classes with my students from 11, I told her.

-       Please, come with me to the apartment! She begged me.

-       Alright, I agreed.

After an hour we were on the little street. The strange house seemed impossible to defin geometrically in x, z, y coordinates, accessible only through introducing a certain code that only some people know. And the strange iron doors, identical… However, I soon saw the front side of the house. Maria was waiting for me at the entrance. I got in the small yard and I opened the door to the inside of the building. We climbed the spiral stairs to the first floor and in front of us was the iron door. We knocked on it, we rang…plain silence. Then, Maria touched the handle and the door slowly opened. A hammer covered in a liquid as red as blood was thrown in the way. On the couch, Paul and Isabela were engulfed by a sweet endless sleeped. The white sheets seemed covered in red rose petals that lit up like fire. They seemed painted in a dreamy red purplish colour, as blood…

Maria fainted in front of me. I then took my phone and rang.

          

A long heartbreaking whistle, like a desperate wailing penetrates the souls of those who wait on the wings of the boulevard in the center of Bucharest. Every bit of the body shivers. Cold thrills gradually go through you on every inch of the spine. If you were happy, quiet, dreamy, everything would colapse in a split second...

"ΣΟΚ"

Ένα παρατεταμένο σφύριγμα, σπαρακτικό, όπωςένας απελπισμένοςθρήνοςεισχωρεί  βαθιά στις ψυχές όσων είναιστην κεντρική λεωφόροτου Βουκουρεστίου. Κάθεμέρος του κορμιού συσπάζετε. Κρύος ιδρώτας κυλάει σεκάθε σπιθαμήτηςσπονδυλικής στήλης. Ανήσουν ευτυχισμένος, ήρεμος, ονειροπόλος, τα πάνταγκρεμίστηκανσε μια στιγμή...Αλλά είναισυνηθήςγια τους κατοίκουςπου ζουνκοντά στιςκύριες αρτηρίεςτης πόλης. Γιαπερίπου δεκαπέντε λεπτάσε περιβάλλει μιατέτοιαέκρηξη . Έναπυροσβεστικό όχημα, έναασθενοφόροήένα αυτοκίνητο της αστυνομίας...η ένταση του ήχουγρατζουνίζει κάθε σπιθαμήτου ανθρώπινου σώματος. Ίσωςο απίστευτος συνδυασμόςτων επώδυνωνλεπτων ήχων που σε διεισδύουν ήτα ανατραχιαστικά βογγητά,  να προαναγγέλλουνκάτικακό; Οι ήχοιείναι πιοέντονοι στο σκοτάδι τηςνύχτας. Το βράδυσπάνια περνάει κανένα αυτοκίνητο. Αλλά σίγουρακάποιααυτοκίνητα με ανατριχιαστικάσφυρίγματαθασας βγάλουν από τογλυκόβασίλειοτων ονείρων, για να σαςοδηγήσουν σεπραγματικούςεφιάλτες.

Η κλήση από το κινητό τηλέφωνο  φαινόταν πολύ αρμονική, αν και αυτό ήταν η αρχή για ένα τρομακτικό γεγονός απίστευτα αληθινό.

- Κάρμεν, εσύ είσαι; Με ρώτησε το πρόσωπο που οδηγούσε.

-Ναι! Απάντησα αμέσως.

- Είμαι ηΙζαμπέλα! Βρήκα ένα σπίτι για να  αγοράσω! Στην πραγματικότητα, ένα διαμέρισμα σε ένα σπίτι! είπε η γυναίκα.

- Υπάρχει κάποια απάτη; ρώτησα δύσπιστα. Μεγάλο θαύμα αν είναι όλα εντάξει! Ο συμβολαιογράφος μου είπε πως δεν έχει δει σωστή πώληση τα τελευταία χρόνια! Οι φτωχότεροι απατεώνες θέλουν μόνο προκαταβολή, αλλά να συνεχίσουν να μενουν  στο σπίτι. Το λέω χωρίς ντροπή ότι δεν έχουν πουθενά να πάνε, ότι δεν πρόκειται να σας πουλήσουν τίποτα. Οι μεγάλοι απατεώνες ακινήτων, σου πέρνουν τα λεφτά για ολόκληρο το σπίτι και δεν σας δίνουν τίποτα. Και δεν σας αφήνουν καμιά δυνατότηταγια να τα διεκδικήσεις πίσω.

- Ελπίζω να είνα καλά! Εσύ, πού είσαι; ρώτησε η Ιζαμπέλα.

- Στην Πανεπιστημίου! απάντησα. Μόλις τώρα τέλείωσα

- Πάρε το 16 και θα σου πώ που να κατεβείς! Ο σύζυγός μου έχει πολλά μαθήματα αυτό το εξάμηνο και δεν μπορεί να έρθει τώρα. Θέλω να δω το σπίτι σήμερα. Ελά μαζί μου!

- Εντάξει! Δέχομαι χωρίς συζήτηση.

Και δεν το μετάνιώσα καθόλου. Η διαδρομή του τραμ είναι ένας χώρος, που παραδόξως διαπλέκονται  ιστορίες των δύο τελευταίων αιώνων, απολιθωμένες σε ένα μυστηριώδη,χαοτικό κολάζ.

Η βόλτα με το τραμ 16 είναι ένα ταξίδι με βάρκα στον Αρχαίων με ένα θλιβερό οδηγό. Η διαδρομή σουπροσφέρει  μοναδικές εμπειρίες.

Μόλις περάσουν εκατό μέτραι μπαίνεις σε έναν άλλο κόσμο, μια διαχρονική Κοιλάδα των Δακρύων. Ένα γκρι βασίλειο σαν καμβάς βαμμένος σε αποχρώσεις του γκρι, η δημιουργία ενός καταθλιπτικού καλλιτέχνη. Από το πεζοδρόμιο, ντυμένο με σκούρες αποχρώσεις γκρι-μπλε του ουρανού ... Εμφανίζονται κτίρια που κατασκευάστηκαν στις αρχές του αιώνα, εγκαταλελειμμένα χωρίς τζάμια ή παράθυρα, ξεφλουδισμένους  τοίχους, στους  οποίους αποκαλύπτεται χωρίς ντροπή το κόκκινο τούβλο που πέρασε μέσα από τα βάθη των αιώνων,  απομεινάρια των τοίχων. Καταστράφηκαν ... όπως μετά από κάθε κατακλυσμό ή οποιαδήποτε ένοπλη επίθεση! Εμφανίζονται εικόνες από την  Βηρυτό κατά τη διάρκεια του πολέμου! Ανάμεσά τους μερικά νέα γιγάντεακτίρια αποκαθαρό βαθύ μπλεγυαλί, ασημένιο μέταλλο, που στεγάζει δύο τράπεζες και την έδρα μιας εταιρείας! Εμφανίζεται ακόμη και ο ανατριχιαστικός σκελετόςενός νέου κτιρίου. Αλλά η αίσθηση είναι παρόμοια με την εικόνα ενός ανθρώπινου σκελετού. Και από τόπο σε τόπο, τη γη κατάφυτη με ψηλά αγριόχορτα, νηματοειδείς ... Μεταξύ αυτών, παρουσιάζεται ήπια, κανένα ανοδικό σπειροειδές,με φύλλα κομμένα σε ενδιαφέροντα σχήματα, τα οποία αραιώνουν προς την κορυφή του φυτού,καταλήγοντας σε κύκλο. Πρόκειται για μια επιστροφή στις αρχές τους και την ίδια στιγμή σε μια νέα αρχή, στη μαγεία των λουλουδιών. Γιατι κάθε λουλούδι που μελετάς προσεκτικά σου φανερώνει το θαύμα του.. Ακόμη και αν είναι απλά ένα ζιζάνιο ...

Παρατηρώ  ότι το τραμ μου δίνει μια ευκαιρία, που δεν θα είχα σαν πεζός, μέσω αυτής της διαδρομής. Ως αιώνιος αναζητητής της ομορφιάς, μπορώ να θαυμάζω μεταξύ των σωρών από συντρίμμια, ευαίσθητεςδαντελωτές λεπτομέρειες, πάνω από τις ελλειπτικές αψίδες. Αφήνομαι μαγεμένη  από το μυστήριο των  ψυχρών κατάλευκων μαρμάρινων αγαλμάτων, που δεσπόζουνπάνω στους εύθραυστους τοίχους των κτιρίων, ξεχωρίζοντας από το υπόλοιπο τοπίο. Ως πεζός, νομίζω όμως, ότι δεν θα θαύμαζα  ήσυχατο πέτρινο σπαθί του γενναίου Ρωμαίου στρατιώτη, έτοιμου για μάχη που φρουρεί πάνω από την είσοδο του κτιρίου μπροστά μου, κρεμασμένοςστον τείχο σαν από θαύμα, έτοιμος να πετάξει από πάνω μου ανα πάσα στιγμή.Ανατριχιάζω βλέποντας το κεφάλι της αθάνατης Αφροδίτης, κρεμασμένο στην αψίδα του μπαλκόνιου, έτοιμη να με μεταφέρει ως κοινός θνητός, σε άλλαβασίλεια, στο μυστηριώδες βασίλειο των γκρι σκιών ... Πιο παράξενο από ό, τι την διαδρομή που ακολουθώ;

Σαν να βρίσκομαι σε μια κάψουλα του χρόνου, που με μετάφερε στο Βουκουρέστι αρχές του αιώνα, ωστόσο, έχωντας επίγνωση του παρώντος. Νομίζω ότι, για τους λάτρεις των δυνατών συγκινήσεων στη Δύση θα ήταν κάτι νέο. Αλλά εμείς που ζούμε μόνιμααυτά τα πράγματα, ένα πείραμα σαν αυτό είναι τόσο συνηθισμένο,ασήμαντο.

Ένα μικρό πάρκο αποκαλύπτεται και στη μέση του μια κοκκινωπή πορτοκαλί φλόγα, που φρουρείται από παράξενες μορφές: ο JeanValjean της εποχής μας, μερικά από αυτά τα μέρη και τους άθλιους χαρακτήρες, τραχύς, με τα πρόσωπα που χαρακτηρίζούντε  από ένα διαβολικό μίσος, βγαλμένοι απο τα μυθιστορήματα του Ντίκενς ... με τους οποίους ποτέ δεν θα ήθελες να συναντήσεις πρόσωπο με πρόσωπο.

Πολύ λίγα σπίτια είναι ανακαινισμένα. Εκείνα που στεγάζουν κανένα κόμμα, κανένα σύνδεσμο... κτίριαπου τα ανάλαβαν διάφορες επιχειρήσειςείναι τα πιο συγκλονιστικά, εντελώς ανάρμοσταμέσα από ένα μείγμα της σύγχρονης και αρχαίας αρχιτεκτονικής.

Τα μάτια μου ταξιδεύουν ενθουσιασμένα στην συναρπαστική αρχιτεκτονική του κτιρίου μπροστά. Προσπαθώ να απολαύσω την κάθε λεπτομέρεια ... Τα μάτια μου παρακολουθούν ανυπόμονα αυτήν την ανυπαρξία του παραδείσου, των ήπιων διασταυρώσεων με τα ελλειπτικά τόξα, με τα υπέροχα παραβολικάμονοπάτια, με τις υπερβολικές λεπτές κολόνες που κυριαρχούν και τις  κατά τόπους  τέλειες σφαίρες. Hίριδα μου μεταμορφώνεται σε προσωρινο σύστημα αναφοράς, στην οποία μπορεί να υπολογίσει κάθε ακτίνα ή μήκος του τόξου, σε οποιαδήποτε επιφάνεια.Η κάθε στιγμή είναι η προέλευση της χρονικής αναφοράς, όταν γυρίζεις την κλεψύδρα και η λεπτή  κλωστήαπό την χρυσή άμμο ξεκίνα  δειλά να γλιστράει. Σε αυτόν τον κόσμο του άπειρου, αλλά δεν κρατάει πάρα πολύ ... σε ξυπνάει απότομα στην πραγματικότητα η κρυστάλλινη πινακίδα τοποθετημένη στον μπροστινό τοίχο "κοινωνικό κατάστημα». Στα αριστερά,βασιλεύει ένα μικρό κάστρο σε αναιξιάτικο πράσινο, ΄πόσο σε ενθουσιάζει.Η ματιά παρακολουθεί ξανά εξαπατημένη, κάθε λεπτομέρεια, κάθε στρογγυλοποίηση των υπέροχων μαρμάρινων κιονόκρανων.Το αίσθημα της μαγείας εξασθενεί γρήγορα.Η ματιά πέφτει σε μιαάκαμπτηπανοπλία, στερεωμένη στην πρόσοψη του κτιρίου, προς τα δεξιά, δύο μέτρα από το έδαφος: "Κατάστημα - ΟΠΛΑ ΚΑΙ ΠΥΡΟΜΑΧΙΚΑ"!

Στη συνέχεια, κοιτάζεις έκπληκτος τους  ταξιδιώτες του τραμ που είναι τέλεια συγχρονισμένοι με το γκρι εξωτερίκο βασίλείο. Με τα ρούχα τους, τις σκέψεις τους ... Όλοι κοιτούν στο κενό. Όλοι επιπλέουν στο απέραντο ωκεανό των προσωπικών τους σκέψεων, τα καθημερινά προβλήματα, σαν όλα γύρω τους να είναι κάτι το συνηθισμένο. Τι βρίσκεται έξω δεν τουςενδιαφέρει πλέον ...

Μεταξύ των  κατεδαφισμένων τείχων, στην αρχή ενός δρόμου σαν ένα παραβολικό παραμορφωμένο τόξο, άθλιες φιγούρες, κουρελιασμένες, με σκοτινά πρόσωπα.

Σκέφτεσαι χωρίς να θέλεις στον Δάντη, ταξιδεύοντας στους κύκλους της κόλασης. Μια κόλαση  που ωστόσο ακόμη να βρεις.. Μια επίγειος κόλαση ...

Ένα παιχνιδιάρικο κοριτσάκι τραβάει πίσω της ένα θυμωμένο σκυλί, σαν τον Κέρβερο. Το γαύγισμα του τράβησε την προσοχή σε ένα κοπάδι από σκυλιά που ήταν εκεί κοντα. Τα σκυλιά περιβάλλουν το μικρό κορίτσι και κάνουν ένα άλμα προς αυτή, δείχνοντας τα λαμπερά τους δόντια. Την καλύπρουν με τα πόδια τους. Και τότε, στην γωνιά, ένας άνδρας τους ρίχνει ένα κλαδί. Φωνάζει προς τους σκύλους και αυτοί το βάζουν στα πόδια...

Μπροστά κυριαρχεί με ευσέβεια μια εκκλησία. Ο ίδιος παράξενος συνδιασμός μεταξύ των νέων τρούλων,πρόσφατα ανακαινισμένων, τα φρεσκοβαμμένα τοιχώματα της πλευρικήςεισόδου και οι παλιοί τοίχοι προς τη λεωφόρο, χαότικα αποφλοιωμένοι, βίαια τρυπημένοι απο σύγχρονεςσωλήνες για τον λέβητα, που έχει εγκατασταθεί πρόσφατα, στον οποίο υπάρχει ένα κεφαλάρι, που γράφει «ιστορικό διατηρητέο μνημείο».

Η σκέψη μου τρέχει νοσταλγικά στους φτωχούς ηλικιομένους, που ζουν στα παλιά σπίτια, που είναι ακόμη γερά, και πιθανώς να βρίσκονται πολύτιμα και ανεκτίμητα αντικείμενα τέχνης, όπως και αρχιτεκτονικά στοιχεία που διακοσμούν το εξωτερικό, τον  φόβο που ζουν αυοί οι  άνθρωποι κάθε μέρα, ανίσχυροι στους κινδύνους. Η ομάδα του Jean Valjean από το πάρκο φαινόταν έτοιμοι για γενναία πράγματα.Ετοιμάζουν σχέδια μεγάλης κλίμακας ...

Φτάσαμε στην περιαχή του σπιτιού προς πώληση μισή ώρα νωρίτερα. Σκεφτήκαμε να αναζητήσουμε το σπίτι με τις ενδείξεις που μας είχε δώσει ο κτηματομεσίτη: η ηλικία του κτιρίου, το είδος κατασκευής, η όψη. Υποθέτοντας ότι οι πληροφορίες που μας έδωσαν  ανταποκρίνοταν στην πραγματικότητα ...

Δύο τεράστια σπίτια ταίριαζαν με την περιγραφή.Τα μελετήσαμε από απόσταση επείδη στο ένα από αυτά, ένα άτομο απο το παράθυρο της σοφίτας μας παρακολουθούσε πίσω από μιαδαντελωτή κουρτίνα, χοντρή και κιτρινισμένη από το χρόνο. Δεν μπορέσαμε να διακρίνουμε την φιγούρα. Υποψιαστήκαμε ότι είναι ένα ηλικιωμένο άτομο.

Η Ισαβέλλαήταν σκεφτική. Οι σκέψεις της πετούσαν άθελα τους στην προηγούμενη ημέρα. Πόσο επιθυμούσε να ήταν πραγματικό! Να μπορούσε να αγοράσει το διαμέρισμα. Ονειροπόλείσε για το τι είχε συμβεί.

............................................................................................................................................

Ο Παύλος την περίμενε στην πόρτα του νοσοκομείου. Είδε την Ισαβέλλα να βγαίνει βιαστικά  και την χαιρέτησε με μια φωνή φεμάτη ενθουσιασμό:

- Επιτρέψτε μου να σου δώσω μια τρομερή είσηση! Βρήκασπίτι για να αγοράσουμε!

    Η Ισαβέλλαδεν είπε τίποτα και τον κοίταξε χωρίς να αντιδρά.

- Ισαβέλλα, μ 'ακούς; Βρήκα σπίτι! επανάλαβε οΠαύλος.

  Σαν να μόλις ξύπνησε,η Ισαβέλλα  τελικά απάντησε:

- Σπίτι; Έχεις  βρει  σπίτι για να αγοράσουμε; Μας το επιτρέπουν τα οικονομικά μας; ρώτησε.

- Ναι! Έχει μια καλή τιμή! είπε ο Παύλος χαρωπά.

- Και πού να βρίσκεται; ρώτησε δύσπιστα η Ισαβέλλα.

- Εδώ, λίγα τετράγωνα μακριά. Μίλησα με τον κτηματομεσίτη και είπε ότι τη Δευτέρα μπορούμε να πάμε να δούμε. Ξέρω μόνο το όνομα της οδού.

- Ας το δούμε τώρα! είπε η Ισαβέλλα ανυπόμονα. Σίγουρα θα καταλάβουμε ποιο είναι

- Εντάξει! Συμφώνησε ο Παύλος. Πάμε τώρα, αν θέλεις.!

      Περπάτησαν λίγα τετράγωνα, διέσχισε τη λεωφόρο και μπήκαν σ΄ ένα δρομάκι.

- Εδώ είναι ένα παλιό σπίτι! Αυτό να είναι άραγε; Αλλά δεν είναι πολύ μεγάλο; Στο ισόγειο και τον πρώτο όροφο δε ζει κανείςί. Κοιτάξε στη σοφίτα, μια ηλικιωμένη γυναίκα μας παρακολουθεί; είπε ο Παύλος. Και οι δύο κοιτάξαμε περίεργα στο παράθυρο, μελετώντας παράλληλα, προσεκτικά το κτίριο. Στο ισόγειο, πρόσφατα είχαν τοποθετηθεί PVC παράθυρα σε πλήρη αντίθεση με το υπόλοιπο κτίριο. Το ισόγειο ήταν προσφάτως βαμμένο αλλά στα άλλα πατώματα ο σοβάς ήταν ξεφλουδισμένος, σε προχωρημένο στάδιο φθοράς. Αν κοίταζες την σοφίτα δεν χρειαζόταν  μεγάλη φαντασία για να καταλάβεις ότι  οποιαδήποτε κίνηση από μικρή απόσταση θα την γκρέμιζε.  Απλά σε φόβιζε! Είχες την αίσθηση ότι την επόμενη στιγμή που θα έπεφτε  στο κεφάλι σου! Η γρία έφυγε φοβισμένη από το παράθυρο.                                                                        

 - Ας δούμε άλλα σπίτια. Ίσως μαντέψουμε το δικό μας! είπε η Ισαβέλλα.  Δεν πιστεύω να είναι ακριβώς αυτό.                                                                                                 Αφού διέσχισαν το δρόμο, το παλιό σπίτι ήταν το πιο κοντινό στην περιγραφή της παρουσίασης που τους έδωσε ο μεσίτης..

- Θα μάθουμε την Δευτέρα, είπε ο Παύλος. Να έχουμε λίγη υπομονή!

- Εντάξει, συμφώνησε και η Ισαβέλλα.

............................................................................................................................................

Ο κτηματομεσίτης όμως μας καλέσετε και εμφανίστηκε αμέσως με το αυτοκίνητό του στον τόπο συνάντησης. Πήγαμε μαζί προς το σπίτι. Στο μπροστινό μέρος του σπιτιού, μα περίμενε μια γυναίκα πάνω από πενήντα χρονών,παχουλή, με επιδερμίδα σε χρώμα ελιάς και μακριά μαλλιά, βαμμένα μαύρα- μπλε. Την συνόδευε ένας παχουλός νεαρός, με χαρακτηριστικά που σαφώς έδειχναν μια νοητική καθυστέρηση.
Η γυναίκα συστήθηκε περήφανα ως οδοντίατρος σ’ ένα χωριό  γύρω από το Βουκουρέστι, όπου είπε ότι ζει με το γιο της. Έτσι εξαφανίστηκαν οι οποιές αμφιβολίες  προέκυπταν  τουλάχιστον στις σκέψεις μας, σε σχέση με τιο σκούρο χρώμα του προσώπου της.

- Έχουμε ένα σπίτι υπό κατασκευή! είπε η γυναίκα. Και αυτός είναι ο γιος μου. Και αύτος τελείωσε ιατρική, σε ιδιωτικό πανεπιστήμιο, είπε η ομιλητική κυρία. Όταν ήταν  φοιτητής, αγόρασα αυτό το διαμέρισμα στο σπίτι, το οποίο τώρα θέλω να το πουλήσω.

    Μπήκαν στην αυλή. Το εξωτερικό της οικοδόμησης φαινόταν αρκετά καλό αν υπολογίσεις τη διέλευση του μέσα από τα βάθη των καιρών.
- Θα ήταν καλύτερα αν βρισκόταν στο δρόμο! αναφώνησε η Ισαβέλλα.
    Στην αυλή, κομμάτια από το σπασμένο πεζοδρόμιο και σκουπίδια μέσα σ’ένα υπερχυλισμένο σκουπιδοτενεκέ.

Ανεβήκαμε όλοι με σειρά μέχρι τον πρώτο όροφο του σπιτιού, μέσα σε μια μικρή σπειροείδη σκάλα. Μια πόρτα από PVC, πρόσφατα τοποθετημένη  εμφανίστηκε μπροστά μας. Ο κτηματομεσίτης την άνοιξε.

Το διαμέρισμα ήταν σχετικά μικρό σε σύγκριση με τους χύρους στους οποίους είχα συνηθίσει και είχα ζήσει μέχρι τώρα.  Αλλά ήταν στο πατρικό μου σπίτι. Το παλιό εσωτερικό ήταν γεμισμένο με παράθυρα PVC, νέα πλακάκια, σύγχρονα υδραυλικά συστήματα. Αλλά η τιμή ήταν αποδεκτή.
- Το διαμέρισμα το ήθελε η γειτονίσσα από πάνω. Αλλά δεν θέλουμε να το πουλήσουμε σ’ αυτήν.  Να μην μιλάτε μ΄αυτήν!  Είναι λίγο τρελή,  μας είπε η σκοθρόχρωμη κυρία.
- Και με τον συμβολαιογράφο, τι κάνουμε; ρώτησε η Ισαβέλλα.

- Μπορείτε να επιλέξετε εσείς.  Εμείς έχουμε όμως, τους συμβολαιογράφοι μας. Και δικηγόρους και διασυνδέσεις ... Μπορούμε να κάνουμε όλη την τη γραφειοκρατία κοντά τους.. Αν θέλετε, φυσικά!

 - Όχι, όχι! Καλύτερα να διάλέξουμε εμείς τους συμβολαιογράφου! είπε η Ισαβέλλα, πιστεύοντας  ότι έτσι θα είναι πιο σίγουρη η συναλλαγής που θα έκαναν. Πολλοί γνωστοί της εξιστόρησαν πόσα προβλήματα είχαν με τους συμβολαιογράφους. Ακόμα και φίλη της, συμβολαιογράφος της είχε πει διάφορες καταστάσεις με άλλους συμβολαιογράφους, που έκαναν ψευδείς πράξεις.
          Φεύγοντας, η κα Ροδοκόκκινη τους πρόσφερε απλόχερα από ένα CD  με παραδοσιακή μουσική.

- Αυτό το CD είναι με τις ηχογραφήσεις μου. Είμαι πολύ παθιασμένη με τη παραδοσιακή μουσική. Τραγούδησα και σε ένα τηλεοπτικό σταθμό, είπε πρόσχαρη η γυναίκα .

............................................................................................................................................

Μετά από τρεις ημέρες, η Ισαβέλλα μου τηλεφώνησε πάλι:
 - Γεια σου! Αύριο θα αγοράσω το σπίτι! Έχω ήδη καταβάλει την προκαταβολή! Και υπόγραψα το προκαταρτικό συμβόλαιο, είπε βιαστικά.

 - Είναι όλα εντάξει; την ρώτησα. Η πιθανότητα να είναι απατεώνες είναι πραγματικά μεγάλη!

 - Ναι, είδα και εγώ  στην τηλεόραση κάποιες περιπτώσεις απάτης.
      - Πήρες τις προφιλάξεις σου με τον συμβολαιογράφο; ρώτησα.

 - Εμείς βρήκαμε την  κα συμβολαιογράφου, απάντησε.

- Ένας συμμαθητής μου απο το κολέγιο, μου είπε πως αυτός και ένας φίλος έκαναν μια εταιρεία ακινήτων, μετά την επανάσταση και δέκτηκαν όλους όσους προτάθηκαν σ’ αυτούς.  Οι άνθρωποι είχαν  εμπιστοσύνη και τους έδωσαν όλα τα  έγγραφα για να πουλήσουν τις περιουσίες τους. Ούτε καν πέρασε από το μυαλό τους ότι θα μπορούσε να είναι απατεώνες! Μόνο στις ταινίες είχαν δει τέτοιες περιπτώσεις ! είπα στην  Ισαβέλλα.

- Και τώρα, υποθέτω, ο συμμαθητής σου είναι πολύ πλούσιος, είπε η Ισαβέλλα.
- Θεός φυλάξοι! Ο φίλος του έφυγε με όλα τα χρήματα που κέρδίσαν, και ο συμμαθητής μου  έμεινε με χρέη για να ξεπληρώσει, της εξήγησα αμέσως.

............................................................................................................................................

Ο Παύλος και η Ισαβέλλα επέστρεψαν  για να επισκεφθούν το σπίτι.  Την επόμενη ημέρα έπρεπε να υπογρλαψουν τα έγγραφα πώλησης.
- Ισαβέλλα, πρέπει να μιλήσουμε με τους γείτονες για να δούμε ποια είναι η κατάσταση. Με την μόνη γειτόνισσα που είδαμε δεν μπορούμε να συζητήσουμε. Οι ιδιοκτήτες μας συμβούλεψε να μην της μιλήσουμει. Ας δούμε τι γίνεται με τους άλλους. Όσες φορές περάσαμε απ’ εδώ , δεν είδα κανέναν, εκτός από τη παράξενη γείτονισσα  από πάνω. Δεν είναι λίγο περίεργο; είπε ο Παύλος.

Μπήκαν από την μπροστινή πόρτα, από τον δρόμο. Ανέβηκαν τις σκάλες στον πρώτο όροφο και μια μεταλλική πόρτα που είχε πρόσφατα εγκατασταθεί, εμφανίστηκε μπροστά τους. Μια πόρτα όμοια με αυτήν από το διαμέρισμα που τους παρουσίασε ο κτηματομεσίτης. Υπήρχαν κομμάτια άπο το μπλε νάιλον  μεταφοράς στην επιφάνεια της πόρτας, όπως και στην πόρτα του διαμερίσματος τους. Χτύπησαν  την πόρτα αλλά κανείς δεν απάντησε. Στον πρώτο όροφο, λήθαργος! Μια πανομοιότυπη πόρτα. Χτύπησαν την πόρτα. Πάλι, χωρίς αποτελέσμα. Ο Παύλος και η Ισαβέλλα  ήταν τόσο σοκαρισμένοι που δεν αρθρώσαν ούτε μια λέξη. Ούτε τις απόψεις τους δεν αντάλλαξαν  όπως έκαναν συνήθως. Ίσως επειδή ήθελαν τόσο πολύ ένα δικό τους σπίτι ... Και μέχρι στιγμής είχαν βρεί μόνο απατεώνες. Η μητέρα του Παύλου προσπάθησε όταν ήταν ακόμη φοιτητής, να αγοράσει ένα στούντιο στο Βουκουρέστι. Και δεν τα κατάφερε. Είχε βρει είτε άτομα είτε γραφεία που ήθελαν μόνο να την ξεγελάσουν. «Αναρωτιέμαι πώς μερικοί εξακολουθούν να καταφέρνουν να αγοράσουνπραγματικά ένα σπίτι ή ένα διαμέρισμα; αναρωτιόταν πάντα ο Παύλος. "Μάλλον πρέπει να αγοράσουμε  από γνωστούς ή να έχοις σοβαρές γνώσεις για τα μεσιτικά γραφεία», σκέφτηκε. Μερικοί έχουν καταφέρει να κάνουν πραγματικέςσυναλλαγές. Αλλά πόσοι είναι αυτοί που έπεσαν θύματα! Ένα μεγαλύτερος σε ηλικία συνάδελφος  από το πανεπιστήμιο του είπε ότι μια πρώην συμμαθήτρια, παντρεμένη με έναν υπάλληλο μιας τηλεόρασης εξαπατήθηκαν και δεν μπόρεσαν να λύσουν τίποτα. Ακόμα και η γειτόνισσα τους, διευθύντρια σ’ ένα λύκειο είχε πέσει θύμα απάτης. Αγόρασε ένα διαμέρισμα σε ένα συγκρότημα κατοικιών και πλήρωσε ένα μεγάλο χρηματικό ποσό. Όταν είδε ότι δεν είχε  καμία πιθανότητα να βρει άλλη λύση, ήθελε να προσφύγει στο δικαστήριο. Αλλά και  αυτή η  προσέγγιση ήταν άσκοπη, διότι το συμβόλαιο ήταν τόσο καλά εδραιωμένο από τους δικηγόρους της εταιρεία πώλησης, που με βάση αυτού δεν ήταν υποχρεωμένοι να δώσουν τίποτα, άσχετα αν είχαν πάρει τα λεφτά για το διαμέρισμα.

Ο Παύλος και η Ισαβέλλα είχαν βγάλει από το μυαλό τους ότι θα είναι ποτέ σε θέση να αγοράσουν το δικό τους διαμέρισμα. Και ιδού, τώρα όμως, φαίνεται ότι υπήρχαν οι συνθήκες για μια επιτυχημένη συναλλαγή. Ο Παύλος κοίταξε πάλι τις μικρές αγγελίες, αναγκάσμένος  από την κατάσταση στο κοιτώνα όπου ζούσαν και στον οποίο ξεκίνησε πλήρη ανακαίνιση.  Οι βοηθοί και νεαροί καθηγητές  απο την επαρχία, κατοικούσαν  μαζί με τους μαθητές. Ήταν ευχαριστημένοι, επειδή πληρώναν λιγότερο νοίκι από το συνηθισμένο και επιπλέον εξακολουθούσαν να αισθάνονται φοιτητές. Τώρα, όμως, έπρεπε να βρουν επειγόντως κάπου για να μετακομίσουν. Με την οικονομική κρίση όλοι οι μαθητικοί και φοιτητικοί κοιτώνες είχαν πάρει τεράστια κονδύλια για ανακαίνιση. Και φυσικά ήταν όλα κλειστά. "Έτσι, η ευκαιρία αυτή," σκέφτηκε ο Παύλος, εμφανίζοταν στο σωστό χρόνο. Η Ισαβέλλα και ο Παύλος κατέβηκαν  και στη συνέχεια περπάτησαν προς το δεύτερο κτίριο, στο οποίο βρισκόταν το διαμέρισμά τους.

- Ας προσπαθήσουμε στα γειτονικά κτίρια, είπε ο Παύλος. Πήγαν και δύο έξω στο δρόμο και είδαν το σχολείο στο παρακείμενο κτίριο.

 - Να δοκιμάσουμε εδώ; ρώτησε ο Παύλος. Και κατευθύνθηκαν προς την είσοδο. Στην πόρτα ήταν δύο γυναίκες, μέσης ηλικίας.
- Αν δεν σας πειράζει, ξέρετε  την κατάσταση με το γειτονικό ακίνητο ρώτησε ευγενικά η Ισαβέλλα. Σύντομα θα αγοράσουμε ένα διαμέρισμα στο πίσω μέρος. Πλήρωσα και προκαταβολή, είπε χαρωπά, μή μπορώντας να κρύψει τη χαρά της.

 - Δουλεύω πόλλα χρόνια στο σχολείο – είπε μια από τις κοπέλες. Ειχαν ασκηθεί προσφυγές για το κτίριο και κέρδισε ένα γέρος στο δικαστήριο, που προφανώς ήταν ο ιδιοκτήτη πριν. Η ενοικιάστρια ειχε κάνει και αυτή προσφυγή στο δικαστήριο, αλλά γνωρίζουμε ότι έχασε. Ο γέρος είχε δύο κόρες. Η πρώτη πήρε το μπροστινό μέρος. Η άλλη δεν ξέρω τι έκανε.. Αυτό που ξέρω είναι ότι κάτι πάει λάθος, γιατί ενώ ο γέρος ζει, αυτές τον δήλωσαν νεκρό,  για να γυριστούν όλα σστο όνομα τους. Στην πραγματικότητα, σ’ ένα διαμέρισμα στο στο πίσω μέρος, υπάρχει επικαρπία. Ο γέρος νοσηλεύεται σε έναν οίκο ευγηρίας κοντά στο Βουκουρέστι.

Ο Παύλος και η Ισαβέλλαl αμέσως σκέφτηκαν ότι ήταν το διαμέρισμά τους.
- Στο δικό μας έγινε επικαρπία! είπαν και οι δύο ταυτόχρονα.
- Πείτε μου, παρακαλώ, του ιδιοκτήτης είχε εθνικοποιηθεί το σπίτι; ρώτησε η Ισαβέλλα με περιέργεια.

- Ω, όχι! η απάντησε  ηλικιωμένη γυναίκα. Ο ιδιοκτήτης ήταν μέλος της Σεκιουριτάτε σ’όλη του την ζωή! Όταν οι κομμουνιστές πήραν την εξουσία αυτός είχε πάει μόνο τέσσερις τάξεις του δημοτικού. Ήταν ένας απλός ξυλουργός. Όμως, το καθεστώς είχε ανάγκη από ανθρώπους σαν κι αυτόν. Ο άνθρωπος τους βοήθησε να τιμωρήσουν μεγάλους τους εχθρούς. Ως ανταμοιβή γρήγορα έγινε συνταγματάρχης. Για τις υπηρεσίες του, πήρε αυτό το ακίνητο, αφού είχε εθνικοποιηθεί. Δεν μπορούσε όποιος και όποιος να πάρει ένα σπίτι τόσο μεγάλο! Σχετικά με τον πραγματικό ιδιοκτήτη κανείς δεν ξέρει τίποτα. Το πιο πιθάνο είναι ότι πέθανε ...

- Αλλά, δεν είχε παιδιά; Ίσως να διεκδικούσαν το σπίτι, ρώτησε ο Παύλος.
- Εεεε ... Με αυτά είναι η παλιά ιστορία. Ο ιδιοκτήτης είχε ένα γιο, τνο οποίο αγαπούσε πολύ. Όταν ήταν στο κολλέγιο αγάπησε ένα κορίτσι, κόρη ενός ιερέα και ήθελε να παντρευτεί. Οι γονείς του ωστόσο, ήταν κατηγορηματικά αντίθετοι! Του έλεγαν να επιλέξει ένα κορίτσι του λαου, αν θέλει να έχει το μέλλον του εξασφαλισμένο. Έτσι ίσως να μπορούσαν να σώσουν το σπίτι. Τα κορίτσια των εργατών και των αγροτών  έμπαιναν αμέσως στο πανεπιστήμιο. Ακόμη και χωρίς να είχαν τελειώσει το λύκειο. Το αντικαταστούσαν με τη Σχολή Εργασίας. Η κόρη του ιερέα, άδικα ήταν έξυπνη και μελετηρή. Υπ’ηρχαν πολύ λίγες θέσεις στο πανεπιστήμιο για άτομα σαν κι αυτή. Συναγωνίζονταν μέχρι και δέκα υποψήφιοι για μια θέση. Και ακόμα κι αν αποφοιτούσε, πάλι η ζωή θα ήταν δύσκολη. Ο νεαρός όμως δεν ακούγε. Αγαπούσε πολύ την Αλίνα. Είχαν παντρευτεί χωρίς να πάρουν τη γονική συναίνεση .Και τότε το πρώτο βράδυ, αφού ανακοίνωσε στους γονείς του τον γάμο τους, συνέβει κάτι τρομερό. Τη νύχτα, ενώ οι δύο ερωτευμένοι κοιμόντουσαν, δολοφονήθηκαν στον ύπνο τους, με πολλά χτυπήματα από σφυρί ... Από τότε πιστεύεται ότι το σπίτι είναι στοιχειωμένο από φαντάσματα. Ακούγονται μέσα στη νύχτα συνεχώς τρομακτικές, απελπισμένες  κραυγές...

- Τι τραγωδία! Αναφώνησαν έκπληκτοι ο Παύλος και η Ισαβέλλα. Σας ευχαριστώ πολύ για τις πληροφορίες! είπανε συγχρόνως ο Παύλος και η Ισαβέλλα.

«Πόσο παράξενο! "Σκέφτηκε ο Παύλος. "Γιατί αυτή  ιστορία ήταν ένα σοκ για αυτόν; Ένα σοκ, σαν να το έβγαλε από τα βάθη του μαλυού του. Γιατί είχε την αίσθηση ότι αυτό που του είχαν πει του φαινόταν γνώριμο; Ίσως επειδή είχε συμβεί το ίδιο σ’ αυτόν; Οι γονείς του αντιτίθονταν στο γάμο του με την Ισαβέλλα. Ήθελαν για νύφη τους, την κόρη κάποιου της Σεκιουριτάτε, γείτονας στο μπλοκ. Αλλά δεν ήταν τόσο όμορφη και έξυπνη όπως την Ισαβέλλα. Επιπλέον, πριν από το 1989, η κόρη του  Σεκιουρίστ δεν φοίτησε πουθενά  μετά από οκτώ τάξεις. Και δεν υπήρχε πλέον καμία πιθανότητα να επιστρέξει στο σχολείο. Μετά την επανάσταση, ωστόσο, έχει κανονίσει την κοπέλα μέσω της Σεκιουριτάτε να πάει σε νυχτερινό γυμνάσιο και ακόμη να πάρει πτυχίο κολεγίου, ενός ιδιωτικού σε ένα στούντιο κάποιου που συνεργάζοταν με την  Σεκιουριτάτε . Στη συνέχεια, δωροδοκώντας, η κόρη του είχε εργοδοτηθείί άμεσα από την Εισαγγελία.

Ο Παύλος σκέφτηκε ίσως ότι με τις σχέσεις του Σεκιουρίστ δεν θα περνούσε τόσο άσχημα τώρα στο κολέγιο. Ο επικεφαλής του τμήματος έγινε καθηγητής από τους κομμουνιστές, από ένα απλό εργάτη. Όταν ήταν φοιτητής, ήταν ο χειρότερος καθηγητής στο Πανεπιστήμιο. Αλλά είχε  έντονη δραστηριότητα ως καταδότης στην  Σεκιουριτάτε και ως εκ τούτου, μόνο αυτός έμεινε από τους παλιούς. Οι καλύτεροι από επαγγελματικής άποψης πήγανε προς άλλες κατευθύνσεις - ή μετανάστευσαν στο εξωτερικό ή πέθαναν από γεράματα ... Ο επικεφαλής του τμήματος και του πανεπιστημίου προσέλαβε την κόρη του,  τον γαμπρό του, τους δύο γιους του και τη σύζυγο του. Ο πρωτότοκος γιος του, ο Ανδρέας, ήταν συνφητητής του Παύλου. Ήταν από τους τελευταίους της χρονιάς του. Περνούσε τις εξετάσεις του πάντα με καθυστέρηση. Αλλά αφού  ο Αντρέας είχε για αφεντικό τον ίδιο τον γονιό του, φυσικά πέρασε γρήγορα και εύκολα στη θέση του ομιλητή.....

Ο Παύλος πίστευε ότι ο φίλος του Μιχαήλ, είναι σε καλύτερη θέση γιατί είναι σε άλλο τμήμα. Και γιατί  επικεφαλής του τμήματος δεν είχε φέρει την οικογένεια του. Αλλά ο Μιχαήλ του ξεκαθάρισε ότι δεν ήταν σε καλύτερη κατάσταση από αυτόν.Ο καθηγητής, προϊστάμενος του Τμήματος έχει άλλες αδυναμίες. Έφερνε τους εραστές του, τους οποίους προωθούσε. Τον Μιχαήλ, επειδή ήταν ο καλύτερος της χρονιάς τουδεν τον συμπαθούσε καθόλουί. Ο Παύλος ρώτησε από περιέργεια, αν οι εραστές ήταν ελεύθεροι.. Και έμαθε κάτι εκπληκτικό!  Όλοι ήταν παντρεμένοι, με παιδιά, όπως και ο προιστάμενος του,  για τα μάτια του κόσμου! Για να μην υποψιαστεί κανείς τίποτα. Κι όμως, πολλοί γνωρίζαν την αλήθεια ...
           Οι σκέψεις του διακόπηκαν από την μελωδική φωνή της Ισαβέλλας.

 - Τι είναι η επικαρπία; ρώτησε.

 - Ας ρωτήσουμ την συμβολαιογράφο, αφού εμείς την βρήκαμε », είπε ο Παύλος.

 - Να την ρωτήσουμε από το τηλέφωνο!  είπε η Ισαβέλλα.

- Αλλά πρώτα, ας μιλήσουμε με τον κτηματομεσίτη. Στη συνέχεια, να πάμε στο δημαρχείο του τομέα μας για να δούμε αν ο θάνατος του γέρου καταγράφεται. Ο Παύλος πήρε το κινητό του και χτύπησε το νούμερο.
- Γεια σας, είμαστε το ζευγάρι με το σπίτι για πώληση. Έμαθα ότι ο παλιός ιδιοκτήτης δεν είναι νεκρός. Πάμε στο δημαρχείο για να ελέγξουμε.
- Ναι, ζει! Αλλά να μην ακολουθήσετε τα όποια ίχνη. τους είπε ο κτηματομεσίτης με απειλητική φωνή.   Αν ξαναελέγξετε κάτι, θα έχετε προβλήματα μαζί  μας! Μιλούμε αύριο όταν θα συναντηθούμε στη συμβολαιογράφο! και έκλεισε νευρικά το τηλέφωνο.

 Ο Παύλος παρέμεινε σαν κεραυνοκτυπημένος.

- Ας μιλήσουμε με την συμβολαιογράφο, τον ενθάρρυνε η Ισαβέλλα.

 - Γεια σας, κα συμβολαιογράφου, είμαστε εμείς με το σπίτι, που έχουμε ραντεβού αύριο. Έμαθα ότι υπάρχει επικαρπία ακινήτου. Τι σημαίνει αυτό; Ο πρώτος ιδιοκτήτης είναι ακόμα ζωντανός, παρόλο που ο ίδιος έχει δηλωθεί  νεκρός από τις κόρες του.
- Εάν υπάρχει επικαρπίας, το συμβόλαιο πώλησης δεν θα έχει καμία αξία. Αλλά νομίζω ότι ο γέρος είναι νεκρός. Και αν όχι, αλλάν υπάρχει πιστιποιητικό θανάτου, τότε τι σημασία έχει; Οι άνθρωποι είναι δυνατοί,  με πολλά ακίνητα, θα λύσουν τα πάντα αυτοί! Μένει να βρεθούμε αύριο για τελειώσουμε τα έγραφα, τους είπε προστακτικά. Δεν  αποδέχομαι να εγκαταλείψετε  κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες! Αλλά ποιος σας είπε;
- Ο ίδιος ο κτηματομεσίτης! είπε η Ισαβέλλα.
Νομίζω ότι η συμβολαιογράφος θα τηλεφωνήσει στον  κτηματομεσίτη και να του πει ότι γνωρίζουμε ότι ο γέρος ζει, και να του μάθει να πει ψέματα. Για να μην παραδεχτεί ότι ο γέρος ζει», είπε ο Παύλος

 

Ο Παύλος και η Ισαβέλλας επέστρεψαν στο διαμέρισμα. Έχει ήδη φέρει κάποια πράγματα, επειδή οι ιδιοκτήτες του είχαν πει ότι μπορεί να αρχίσει να μετακομίζει. Είχε ήδη καταβληθεί η προκαταβολή. Και επείδη πιεζόταν από το γεγονός ότι είχαν αρχίσει οι ανακαινίσεις στις φοιτητικές εστίες, δεν το σκέφτηκαν πολύ. Και ο Παύλος, εκείνο το βράδυ είχε μια τρελή ιδέα.
- Ας περάσουμε τη νύχτα εδώ! Έχουμε πολυθρόνες  και άλλα πράγματα που φέραμε. Ο γιος Τι καλά που ο γιος της κυρίας μας άφησε να τα φέρουμε! Είμαι κάπως κουρασμένος μετά από την σημερινή μέρα! Είχα μια δύσκολη μέρα στο πανεπιστήμιο! Τι λες; πρότεινε ο Παύλος .
- Εντάξει, αν έτσι θέλεις, συμφώνησε η Ισαβέλλα. Τουλάχιστον να δούμε τι αγοράζουμε. Είναι όμως όλα εντάξει; Περιμένε, ας ρίξουμε μια ματιά στο προκαταρκτικό συμβόλαιος. Πως ονομαζόταν αυτός που του είχε πουλήσει ο γέρος το διαμέρισμα πρώτη φορά;
Κοίτα το όνομα της γυναίκας του, Μαντελένε. Δεν μας είπε η κυρία στο σχολείο ότι μια από τις κόρες ονομαζόταν Μάντη; Πούλησε το διαμέρισμα στον γαμπρό της! είπε η Ισαβέλλα.

- Ας δούμε ποιος συνέταξε το συμβόλαιο της πώλησης. Το πιο πιθανό είναι νεκρός », είπε ο Παύλος. Και άνοιξε το φοριτό του υπολογιστή για να μάθει.
- Ναι, ο συμβολαιογράφος είναι νεκρός! Και η επόμενη πράξη; Δεν πιστεύω και ο δεύτερος συμβολαιογράφος να είναι νεκρός, αυτός που ολοκλήρωσε την πώληση από τον γαμπρό στην κυρία οδοντίατρο, αναφώνησε δυνατά.
      Συνεχίσε πυρετωδώς να κοιτάζει στο διαδίκτυο.
- Και ο δεύτερος είναι σίγουρα νεκρός, είπε η Ισαβέλλα. Είναι πολύ ξεκάθαρο. Τα συμβόλαια  αυτά  δεν είναι εντάξει.
-Ισαβέλλα, και ο δεύτερος είναι νεκρός!  Είναι γυναίκα συμβολαιογράφος, στην πραγματικότητα! φώναξε ο Παύλος με δυνατή φωνή.
- Πάλι χτυπήσαμε πάνω σε απάτη, είπε η Ισαβέλλα απογοητευμένη. Αύριο το πρωί θα πάρουμε τα πράγματα μας από εδώ. Και να ακυρώσουμε την πώληση! Θα καλέσω τώρα τον οδηγό που μας  βοήθησε να φέρουμε τα πράγματα.

Κοιμήθηκάν  γρήγορα μετά από την κουραστική μέρα που είχαν. Στις μία το βράδυ όμως, ξύπνησαν από κάτι ανατριχιαστικές κραυγές. Η Ισαβέλλα άρχισε να τρέμει.
- Μην φοβάσε, είσαι μαζί μου, είπε ο Παύλος. Αλλά και αυτός ένιωθε ένα ρίγος μέσα από το σώμα του. Η ματιά του πήγε γρήγορα προς το σφυρί που είδε στο πάτωμα όταν επισκέφθηκε για πρώτη φορά το σπίτι, σαν μια λύση. ..
- Τι είναι αυτό; ρώτησε με έναν φοβισμένο ψίθυρο, η Ισαβέλλα

- Ίσως κάποιατρελή βρίσκεται στο απέναντι κτίριο, την καθησύίχασε ο Παύλος.
       Αλλά οι κραυγές ακούγοταν πιο δυνατές, πιο ανατριχιαστικές. Δεν πίστευε καθόλου σε ιστορίες με φαντάσματα, αλλά τώρα ...

- Μπορεί κάποιος να μένει στη σοφίτα! Εκεί όπου υπήρχε μια νέα μεταλλική πόρτα, ακριβώς σαν τη δική μας και, όπως σ’ όλο το σπίτι.
- Αλλά φοβερή ιστορία ... ψιθύρισε η Ισαβέλλα τρέμοντας
- Λοιπόν, πιστεύεις στα παραμύθια; προσπάθησε να χαμογελάσει ο Παύλος. Αλλά το χαμόγελο του ήταν προσποιητό, από το φόβο.

............................................................................................................................................

Στις δέκα το πρωί την καλούν στο τηλέφωνο.
- Είμαι εγώ, η Μαρία! Με συγχωρείτε, ξέρετε κάτι για την Ισαβέλλα; Δεν μπορώ να την βρω από χθες το βράδυ, ούτε αυτή ούτε τον Παύλο. Ήμουν το πρωί στο σπίτι τους και δεν απάντησε. Ούτε στο τηλέφωνο δεν απαντουν! Ούτε ο ένας ούτε ο άλλος! είπε η γυναίκα ανήσυχη.
         Η Μαρία ήταν η μητέρα της Ισαβέλλας, γιατρός, όπως και η κόρη.
- Αντιλαμβάνομαι ότι παρέμεινε στο διαμέρισμα που ήθελαν να αγοράσουν! Μου τηλεφώνησε χθες το βράδυ η Ισαβέλλα,  απάντησε.
- Ναι, αλλά γιατί να μην απαντήσει στο τηλέφωνο αυτή τη στιγμή; ρώτησε η γυναίκα.
- Δεν ξέρω, δοκιμάστε ξανά! Θα προσπαθήσω και εγώ! είπα.
- Εχεις  λίγο χρόνο; με ρώτησε απελπισμένα η Μαρία.
- Έχω μάθημα στις 11, απάντησα.
- Έρχεστε μαζί μου στο διαμέρισμα! με ρώτησε.
- Εντάξει, δέχτηκα.

Μετά από μια ώρα ήμουν στο δρόμάκι. Περίεργος το σπίτι μου φάνηκε αδύνατον να προσδιορισθεί από γεωμετρικές συντεταγμένες x, z, y, προσβάσιμη μόνο με την εισαγωγή ενός μυστικού κώδικα που μόνο μερικοί τον γνωρίζαν. Και οι περίεργες μεταλλικές πόρτες, πανομοιότυπες... Αλλά σύντομα φάνηκε το σπίτι. Η Μαρία με περίμενε στην είσοδο. Μπήκα στη μικρή αυλή και άνοιξα την πόρτα στο εσωτερικό σώμα του κτιρίου. Ανεβήκαμε τη σπειροειδή σκάλα στον πρώτο όροφο όπου εμφανίστηκε η πρόσφατα τοποθετημένη μέταλλικη πόρτα, στην οποία ακόμη υπήρχαν κομμάτια από την διαφανές μπλε ταινία. Χτύπησα την πόρτα,το κουδούνι και ... σιωπή. Όταν η Μαρία έβαλε το χέρι της στη λαβή η πόρτα άνοιξε εύκολα. Ένα σφυρί λουσμένο στο κόκκινο αίμα ήταν πεταγμένο μπροστά τους . Στον καναπέ ο Παύλος και η Ισαβέλλα ήταν  βυθίσμένη σ’ ένα γλυκό αιώνιο ύπνο. Στα άσπρα σεντόνια, σαν κάποιος να είχε ρίξει πέταλα,  κόκκινα σαν παπαρούνες, σαν την φωτιά. Έμοιαζαν σαν κάποιος να τα είχε  ζωγραφίσει με  ένα βαθύ χρώμα, μοβ, κόκκινο όπως το αίμα ...

 

Η Μαρία λιποθύμησε μπροστά μου. Πήρα το τηλέφωνο και κάλεσα.
                    Ένα παρατεταμένο σφύριγμα , σπαρακτικό, όπως ένας απελπισμένος θρήνος, εισχωρεί βαθιά στις ψυχές όσων είναι στην λεωφόρο στο κέντρο του Βουκουρεστίου. Κάθε μέρος του σώματος συσπάζεται. Ένα  ρίγος καταβάλει κάθε σπιθαμή της σπονδυλικής στήλης. Αν ήσουν ευτυχισμένος, χαλαρός, ονειροπόλος, τα πάντα γκρεμίστηκαν σε μια στιγμή ...

 

ДР. CORNELIA Паун Heinzel "ШОК"
Шипение долго, душераздирающий, как отчаянно рыдая глубоко в души тех крыльев авеню в центре Бухареста. Каждая часть из дергается тела. Озноб пройти последовательно каждый сантиметр позвоночника. Если вы были счастливы, тихий, мечтательный, все было разрушено в один миг ... Но он является общим для жителей, проживающих вблизи главных улиц Бухареста. В пятнадцать минут мечтательный такой звук взрыва. Пожарная машина, скорая помощь или полицейская машина ... Звук протяжный звук интенсивность каждый дюйм человеческого тела. Возможно, путем объединения невероятные звуки болезненно, острые, они мгновенно проникают или содрогаться крики, предвещая что-то неправильно? Звуки более интенсивным в ночное время. Ночь редко проходят мимо автомобиля. Но, конечно, некоторые жуткие шипящие машины будут дергать вас от сладкого области сновидений, чтобы привести вас в реальных кошмаров.
Мобильная телефонный звонок, казалось, очень гармонично, хотя это было началом страшных событий не может быть правдой.
- Кармен, вы? Он спросил человек с мотивом.
- Да! Я ответил незамедлительно.
- А Изабелла! Я нашел дом, чтобы купить! На самом деле, квартира в доме! женщина говорить.
- Разве это не о афера? Я спросил недоверчиво. Великий чудо все будет в порядке! Он сказал, что нотариус не видел надлежащие продаж в последние годы! Excrocii бедных будет заранее обналичить только, но оставаться в помещении. Я говорю не стесняясь, что они не имеют нигде пойти, что не собирается продавать вам что-нибудь. Недвижимость моб деньги, но вы получите весь дом и не дает вам что-нибудь. И вам больше не шанс выздороветь!
 - Лучше быть хорошо! Вы, где ты? Он спросил Исабела.
- Университет! Я ответил. Теперь я закончил раз.
- Получить 16, и я скажу вам, где выйти! Мой муж имеет много курсов в этом семестре, и студенты не могут прийти в настоящее время. Я хочу, чтобы увидеть дом сегодня. Пожалуйста, пойдем со мной!
- Хорошо! Я принимаю без обсуждения.
И я не жалею вообще. Маршрут трамвая место, где переплетаются странно истории последних двух столетий, замороженные в хаотическом коллаж таинственной.
16 трамвае является путешествие на лодке по водителя Archeon это печально руководство. Дорога дает вам наиболее уникальный опыт.
Только пройти сто метров и ввести другой мир, своего рода вневременной Плача долине. Серый царство, как полотно окрашены в оттенки серого, создание депрессии художника. С тротуара, одетый в темных тонах, чтобы голубовато-серый небо ... Появляются здания, построенные в начале века, в аварийном состоянии без окон и окон, стен, пилинг, который выявленных без стыда кирпича алого прошло сквозь туман времени остатки стен. Уничтожено ... как и после любого бедствия или любой вооруженного нападения! Par изображения в Бейруте во время войны! Среди них некоторые новые конструкции: стеклянные небоскребы, ярко-синий, чистый серебристого металла, для размещения штаб-квартиры нескольких банков и корпораций! Похоже даже жуткий скелет нового здания. Но ощущение похож на скелет человека. И с места на место, землю поросшей бурьяном, нитевидных ... Среди них, кажется, деликатный, каждый восходящая спираль из чередующихся листьев, нарезать интересных форм, что упрощает не только снижение все более в верхней части растения, которые в конечном итоге становится чашелистики чашечки расположены по кругу. Это возвращение к их рано и в то же время новое начало цветочной феи. Для каждого цветка взглядом говорит вам, если вы внимательно его изучить, ее чудо. Даже если это всего лишь сорняк ...
Хочу отметить, что трамвай дает мне возможность, что я бы не иметь его в качестве простой, проходящий через этот маршрут. В искателя вечной красоты, но можно полюбоваться среди груды щебня и стен, кружевной деликатес подробно, прежде эллиптических дуг. Я оставляю очарованы тайной холодных белых мраморных статуй, которая доминирует превосходство хрупкие стены зданий, игнорируя остальную часть ландшафта. Как пешехода, я считаю, однако, что я восхищаюсь очень тихий камень меч и готовы бороться героические римского солдата, который сидит на вершине входа в здание передо мной, поднял стены, которые также утверждают, что чудом, для может летать выше меня в любое время. Было бы поколебать бессмертную Венера замечательный голову приостановлено в арочных балконов, потому что всякий раз, когда я мог бросить себя как простой смертный, другие сферы таинственного царства теней пепел ... Подробнее странно, чем так, как это что я пройти?
Парк будет время туннель, я был немедленно проецируется в Бухаресте начале века, известно еще присутствует. Я думаю, что для любителей острых ощущений на Западе будет что-то новое. Но для нас, что мы испытываем такие вещи постоянно, так обычным эксперимент кажется незначительным.
Небольшой парк в середине показывает красноватый оранжевого пламени пожара, охраняемая странные цифры: в Жан Вальжан нашего времени, некоторые из этих мест и персонажей жалких, оборванный, с лицами, отмеченных дьявольской ненависти, как будто обращается Диккенса романов ... с вами не хочу, чтобы когда-нибудь встретиться лицом к лицу.
Тем не менее, очень немногие дома отремонтированы. Те, кто сделал его обитель какой-либо партии, либо объединение ... конструкции фирмы берутся по самым шокирующим, полностью непригодным сочетанием смеси современных, антикварные предметы, архитектурные.
Мои глаза летать приятно увлекательной архитектуры фасада здания. Я стараюсь, чтобы насладиться каждую деталь ... Мой взгляд жадно через это ничто справедливым рай пересечений эллиптических дуг, с прекрасным тропам параболических гиперболических нежных колонн, которые доминирует совершенные сферы с места на место. Мой диафрагмы происхождение ссылки, против которого вы можете вычислить любую радиус или длины дуги, на любой поверхности. Clipa является происхождение системы отсчета времени, когда песочные часы назад и мелкий песок и золотые нити робкий старт скольжения. В этом мире бесконечного, но не слишком много ... вы прибывает в действительно заметить сек, ледниковый установлен на передней стенке: «социальный магазин". Слева, но небольшой замок царит зеленый primăvăratec, что радует вас. Раза взгляд снова стремится пить, каждую деталь, каждый округления прекрасные мраморные капители. Статус романтики стирается быстро. Для жесткого взгляда падает на арсеналом, прикрепленной к фасаду, справа, в двух метрах от земли: "Магазин - ОРУЖИЯ И БОЕПРИПАСОВ"
Тогда посмотрите удивлены путешествовать из пригородных идеальной синхронизации с серым царство из. С их одежды, их мысли ... Все уставились. Все плавающие в огромном океане личных мыслей, ежедневные дела как будто все вокруг общее, нормально. Экстерьер не много больше заинтересованы в ...
Среди разрушенных стен в параболического типа дуги улице начал деформированные фигуры несчастной, оборванный, темнолицый ...
Вы думаете, что, не желая, чтобы Данте, путешествуя по одной из кругов ада. Тот, который длился не выявлено. Земное ад ...
Игривый Девочка рисует ей бежать ожесточенные собака, Цербер. Его зовут пакет лай поблизости. Собаки прыгают и девушка, показывая свои зубы блестящими. Нерв покрытия лапы. А потом, в свою очередь, человек бросает вслед за ними с палкой. Я кричать на них и устремляется ...
Перед ними доминирует благочестивую церковь. И то же самое странное общение между новыми куполами отличился недавно отремонтированы, свежей краской сторону входной и бульвар возрасте от стен, очищенные хаотическое, насильственной современный котел проколол трубы недавно установлены, и что есть панель со спецификацией "исторический памятник".
Я думал, с ностальгией бегут плохой пожилая жизнь в старых домах, еще целое, книга, вероятно, ценные и бесценные предметы искусства, как архитектурные элементы для украшения их открытый жизнь в страхе, что они люди каждый день, бессильные угрозы. Для его группы, казалось, положил Жан Вальжан в небольшом парке на доблестно. План масштабные мероприятия ...
Мы прибыли в продаже дома до получаса. Мы думали, затем искать дом после того как они улики риэлтора: возраст здания, тип конструкции, внешний вид. Если предположить, что информация соответствует действительности ...
Два огромных домов описание. Я учился, но маловероятен. Тем более, что в одном из них, человек на чердачное окно, он увидел, после кружевные занавески, густой, пожелтевшей от времени. Мне удалось разглядеть фигуру. Bănuirăm это пожилой человек.
Изабелла думал. Его мысли полетели непроизвольное предыдущий день. Сколько она хотела, чтобы все было реально! Для того, чтобы купить квартиру. Она думала, что мечтательно на то, что случилось.
.................................................. .............................................
Пол ждал у дверей больницы. Он видел, Исабела в спешке и взволнованный голос приветствует новости:
Позвольте мне дать новости Thunderbolt! Я нашел дом, чтобы купить!
                Исабела ничего не сказал и смотрел на него, не реагируя, отсутствует.
 Исабела, ты меня слышишь? Я нашел дом! Пол повторяется.
           Как проснулся, Изабела наконец ответил:
Дом? Вы нашли дом, чтобы купить? Но мы смеем? она спросила.
Да! Он имеет хорошую цену! Весело сказал Пол.
А где вы учитесь? Недоверчиво сказал Исабела.
Здесь, недалеко от нескольких улицах. Я говорил с указанной агента по недвижимости и месяцы может идти, чтобы увидеть его. Я знаю только название улицы.
Давайте посмотрим сейчас Нетерпеливо сказал Исабела. Конечно, мы понимаем, что есть!
Добро пожаловать! Пол поддерживает. Мы идем сейчас, если вы хотите!
     Это шли несколько блоков, пересекли проспект и переулок ввели.
Вот старый дом! Это у нас это? Но это не здорово? Цокольный этаж и первый этаж, никто не живет. Посмотрите, но на чердаке, старый касается нас? сказал Пол. Они выглядели как интересно окна, изучая в то же время тщательно строить. На первом этаже, недавно установленные окна ПВХ контрастирует сильно с остальной части здания. Первый этаж был недавно окрашены, но облупившейся штукатуркой полы были в сильном состоянии деградации. Если чердак выглядел не займет много воображения, чтобы увидеть любое движение разрушенной производится поблизости. Просто волнуйтесь! Вы было чувство, что в следующий момент вы будете падать головой! Старый Running Scared из окна. - Давайте посмотрим, другие дома. Может быть, наша думаю! Сказал Исабела. Только не быть просто этот!
                    После того как он пересек улицу, всю старую дом, который был ближе описание, презентация агентом по недвижимости.
Оставить месяцев, что мы узнаем это ", сказал Пол. У нас есть немного терпения!
Ну, поддерживает и Исабела.
………………………………………………………………………………………………
Агент по недвижимости, но позвоните нам сразу же с его машины и подошел к месту встречи. Мы пошли домой. В передней части дома, мы ожидаем, что женщину за пятьдесят, толстый, с оливковой кожей и длинными волосами, облизывая, окрашены в черный цвет и синий. Сопровождающих молодого пухлые, с особенностями, которые отмечены очевидные интеллектуальной обесценения.
Женщина с кишками, присутствующих в стоматолога в общей вокруг Бухареста, где он сказал, что он живет с сыном. Так нас больше, чем сомнения исчезли и новые, возникающие в наших мыслях, в целях решения темноте.
- У нас есть дом в стадии строительства! сказала женщина. И это мой сын. И он закончил медицину в частности, сказал разговорчивый леди. Как было студентом, я купил эту квартиру в доме, который в настоящее время требуется, чтобы продать его.
                        Я вышел во двор. Экстерьер здания выглядит довольно хорошо для его прохождения через туманы времени.
- Это было бы лучше, если бы он был расположен на улице! воскликнул Исабела.
                 В суде, куски разбитого тротуара и мусора внутри корзины расширен.
Я пошел на линии, все на небольшом масштабе спирали до первого этажа дома. Двери окна, недавно установленные появился перед нами. Агент по недвижимости открыл.
                   Квартира была относительно мала по сравнению с пространств были использованы, и где они жили раньше. Но родители были в домах. Интерьер был наполнен старых окон, новые плитки, современных санитарных сооружений. Но цена была приемлемой.
- Квартира была выше желаемого соседа. Но мы не хотим, чтобы продать их. Не поговорить с ней! Он отчасти сумасшедшим, леди сказала нам темноте.
- А у нотариуса, как мы делаем? Сказал Исабела.
- Вы можете выбрать на ваше. У нас есть, но наши нотариусы. И юристы, и отношения с ними ... Мы делаем документы. Если вы хотите, конечно! - Нет нет! Лучше мы выбираем нотариуса! Исабела сказал, думая, что это будет более уверен в правильности сделки будет выполнять. Многие кондитерские известно, что его только беда povestiseră нотариусов. Даже нотариус друг сказал ей, других нотариусов, заключенных ситуации поддельные.
          Уходя, г-жа Rubicondi щедро, один компакт-диск популярной музыки. - Это мои записи CD. Я очень увлечен популярной музыки. Я пел на телевизионной станции, неторопливая женщина сказала нам.
....................................................................................................................
            После трех дней, Изабелла называет меня снова:
 - Эй! Завтра купить мой дом! Я уже заплатил аванс! И я пришел к выводу предварительные, "поспешно сказала она. - Все в порядке? спросил один. Просмотр опасность очень велика, чтобы быть мошенники! - Да, я видел себя по телевизору несколько случаев мошенничества.
      - Вы позаботились нотариуса? Я спросил ее. - Ну, мы те, которые нашли леди нотариус ответил.
- Колледж одноклассник рассказал мне, как он и друг сделал их недвижимости фирму, после революции и взял их для всех, кто назвал их дома. Люди были уверены, и подал документы на продажу свойства. Даже не пришел на ум, что может быть мошенники! Только в кино они увидели, что! Я сказал Изабель.
- А теперь, как я подозреваю, что ваш коллега очень богата, она сказала Изабелла.
- Боже упаси! Друг убежал со всеми деньгами вон, и мой коллега остался с долгами, чтобы заплатить, мы очистили его сам сразу.
...................................................................................................
                Пол и Изабелла вернулась домой, чтобы посетить. День завершил продажа документов.
Исабела нужно поговорить с соседями, чтобы увидеть то, что ситуация. Единственный сосед, что мы видели, мы не можем обсуждать. И владельцы советовали нам не поговорить с ней. Давайте посмотрим, что это другой. Это всякий раз, когда мы развернулся, я не видел никого, кроме нечетной соседа выше. Там это немного странно? сказал Пол. Они вошли через переднюю дверь, в теле улице. Они поднялись по лестнице на первый этаж и металлическая дверь, казалось, только что установленный. Дверь из квартиры, идентичным представили свои агент по недвижимости. Части пленки транспорта ambalaseră синего, которые присутствовали на поверхности двери, а также другое. Он постучал в дверь прозвучал, но никто не ответил. Наверху, ступор! Идентичны дверь. Sunar, постучал в дверь. Опять же, ничего не найдено. Пол и Изабелла были так потрясены, что не произнося ни слова. Даже spuseră свои мнения и не так, как они обычно делали. Возможно, потому, что так много они хотели, чтобы их дом ... и так далеко нашел только мошенники. Мать Павла, когда он был студентом пытался купить ей студию в Бухаресте. И он не смог. Она нашла ни отдельных лиц или учреждений, которые хотели только excrocheze. "Интересно, как некоторые до сих пор умудряются фактически купить дом или квартиру?" Павел всегда задавался. "Наверное, нужно брать от людей, известных иметь серьезные знания или агентства недвижимости", подумал он. Некоторые сумели действительно совершать сделки. Но как много тех, кто принял пакет! Старший коллега из колледжа сказал ему, что бывший одноклассник, вышла замуж за сотрудника на телевидении были обмануты ничего не мог решить. Даже их сосед, школа была руководящим жуликов. Он купил квартиру в жилом комплексе и заплатил большую сумму денег. Когда он не видел никаких шансов когда-либо переехать в квартиру, он хотел, чтобы решить проблему путем проб. Но все подход нужен, поскольку контракт был так хорошо подготовлен юристами компании, которая продала имущество, что они, актами не были обязаны давать ничего, хотя квартира были деньги.
                                                                                                             Пол и Изабелла приняли их немного подумать когда-нибудь купить собственную квартиру. И все же сейчас, вот, оказывается, что произошло во время успешной сделки. Павел опять искали объявления недвижимости, вынуждены ситуацию в общежитии, где они жили, где начали реставрацию. Помощники и молодые преподаватели, провинциальные, были размещены вместе со студентами. Они были довольны, потому что арендная плата платили меньше, чем обычно, и все еще чувствовал себя дополнительные студентов. Теперь, однако, они были в срочном порядке найти, куда двигаться. В условиях финансового кризиса все вузы были студенческие общежития и огромные средства для обновления. И все, конечно, были закрыты. "Таким образом, это возможность", подумал Павел, появляются в нужное время. Исабела и Павел вышел, а затем подошел к второму корпусу, что их квартира. ,
 - Давайте попробуем соседних зданий, сказал Пол. Они вышли на улицу и увидел обоих школу соседнего здания. - Попробуйте здесь? спросил Павла. И оба пошли к входу. У двери были две женщины среднего возраста.
- Если вы не возражаете, вы знаете ситуацию с соседним недвижимость? Вежливо попросил Исабела. Переход купить квартиру в спину. Я заплатил и вперед, «весело сказала она, не в силах скрыть свою радость. - Я работаю в течение многих лет в этой школе, - сказал он одна из женщин. Здание было оспорено и выиграл в суде стариком, который, по-видимому был владелец раньше. Арендатор, чтобы открыть и обработать его, но известно, что он потерял. Санта-были две дочери. Первый был фронт. Другой не знает, что он сделал. То, что я знаю, это не так, это то, что старик живет, и они объявили его мертвым, чтобы действует от их имени. На самом деле, в многоквартирном доме, как один в тылу, есть узуфрукт. Старик госпитализированы его в дом престарелых недалеко от Бухареста.
       Пол и Изабелла, как полагают, сразу, что это была их квартира.
- На нашем пользование было сделано! говоря о ее времени.
- Скажите себе, пожалуйста, есть владелец дома, который был национализирован? С любопытством спросил Изабелла.
- О нет! Пожилая женщина ответила. Владелец был жизнь великого Секуритате в! Когда коммунисты пришли к власти только четыре начальных классов. Это был простой плотник. Но режим необходим мужчинам, как он. Человек помог наказать классовых врагов,. В качестве награды был быстро полковника. За свои услуги, имущество, полученное в этом доме, после того, национализированы. Не каждый получил дом такой большой! не о его истинного владельца уже не знаю, что-нибудь. Более чем вероятно, умер ...
Но дети не сделал? Возможно, они утверждают, дом, спросил Павла.
Ээээ ... С ними старая история. Владелец был сын, который очень любил. Когда он был в колледже, он влюбился в другую девушку, дочь священника и хотел жениться. Родители, однако, категорически сопротивлялась! Они сказали, девушка выбирать людей, если он хочет быть уверенным в будущем. Так, может быть, они могут спасти дом. Девушки рабочие и крестьяне были немедленно поступил в колледж. Даже без высоких выпускников школ. Замените факультет Рабочие были. Дочь священника, ничего не было умным и узнать очень хорошо. Для тех, кто, как ей было очень мало места для колледжа. Конкуренты десять за место. И даже если закончил, все вряд ли взял ее. Но юноша не слушать. Любил Алину. Они поженились без родительского согласия ожидания. И тогда первый вечер, после того как они объявили о своей брака родителей, что-то страшное произошло. Ночью, во время сна молодые любовники были убиты во сне, со многими ударами молотка ... С тех пор он говорит, что дом преследуют призраки. Мы постоянно слышим ужасающие крики, отчаянно ночь ... - Что трагедия! воскликнул удивил Павла и Изабелла. Спасибо вам большое за информацию! Пол и Изабелла spuseră хор.
"Как странно! "Думал Павел. "То, что история была шоком для него? Шок, как это будет удален из амнезии. Почему есть ощущение, что то, что ему сказали, знал раньше? Возможно, потому, что он был в порядке, и то же самое? Родители против брака с Изабеллой. Она хотела, чтобы ее дочь перед Секуритате, соседний блок. Но это было так красиво и умны, как Исабела. Кроме того, при до 1989 года, по сравнению Securitate ничего не изучал после восьми классов. Также есть шанс когда-нибудь больше в школу. После революции, однако, расположены тайную полицию девушки в вечерней школе и даже средней школы степени колледжа, одного конкретного Открыть в студии одного из тех, кто сотрудничает с Секуритате. Тогда. С деньгами, его дочь была немедленно занимается обвинением.
       Павел думал, может быть, Секуритате отношения приняли бы ее так сейчас плохо в колледже. Нынешний глава отдела было сделано профессором коммунистами, простого рабочего. Когда он был студентом, он был худшим профессор университета. Но есть интенсивную деятельность в качестве полиции безопасности и, как следствие, в настоящее время, только он остался от старого. Лучший профессионально пошел на других мирах лучше - или эмигрировали за границу или умерли от старости ... Руководитель отдела и университета нанял дочь, зятя, двух его сыновей и жена. Старший сын, Андрей, Павел был коллега. Это было одним из последних года. Только сдавать экзамены задолженность. Но если Андрей является главой одного из родителей, конечно, это быстро прошло, безболезненно, на должность адъюнкта ...
          Павел считал, что его друг Майкл, это лучше, потому что это в другой отдел. И как его начальник отдела не принесла семью. В простой, но Майкл не лучше, чем он. Профессор, заведующий кафедрой имеет и другие недостатки. Он принес его возлюбленная, которую он назначен. Михаил, не потому, что он был прощальной его терпеть. Павел однажды спросил с любопытством, если влюбленные остались одни. И он узнал, что-то удивительное! Все они были женаты с детьми, а также профессора, фасад! Пусть не подозревая ничего. И все же многие знают правду ...
           Его мысли были прерваны мелодичным голосом Изабеллы. - Что выгодно? она спросила. - Давайте спросим нотариуса, что только мы нашли его, "сказал Пол. - Давайте спросим телефон! Сказал Исабела.
Но сначала, давайте поговорим агент по недвижимости. Затем перейдите в Зал сектора записывается смерти, чтобы увидеть, если старика. Павел взял свой сотовый телефон и набрал номер.
Здравствуйте, мы продаем пару с домом. Я узнал, что старый владелец не умер. Мы идем в мэрии, чтобы проверить.
Да, живет! Но чтобы вы идете на тропу войны! Агент угрожая голос сказал им. Если мы что-то проверить, возиться с нами! Нотариус завтра говорить, когда мы встречаемся! и закрыл сердитый телефон. Павел оставался громом.
Давайте поговорим с нотариусом, призвал его Исабела. - Привет, миссис нотариус, те из жилого дома, запланировано на завтра. Я узнал, что есть пользование имуществом. Что это значит? Первый владелец до сих пор живет, хотя он был объявлен мертвым дочерей.
Если не там пользование договор купли-продажи больше не имеет никакого значения. Но я думаю, что старик умер. А если нет, есть ли у них документы или смерть, то какое это имеет значение? Люди в странах с несколькими свойствами, они решают все! Остается встретиться завтра, чтобы завершить актов, заявили, что их мастерски женщина. Не принимайте отказаться ни при каких обстоятельствах! Но кто вам сказал?
Даже агент по недвижимости! Сказал Исабела.
Я думаю, что это звучит нотариус агент по недвижимости и сказать ему, что мы знаем о старых, которые живет и преподает ему лечь. Не признавать, что я живу, сказал Пол
               Пол и Изабелла вернулась в квартиру. Они уже принесли некоторые вещи, потому что владельцы сказали, что они могут двигаться. Они уже заплатили аванс. И они были под давлением камина, который начался ремонт, не стоит много думать. И Павел, что ночью я был сумасшедший идею.
Давайте провести ночь здесь! Мы стулья и другие вещи, которые мы привезли. Сын хорошая вещь оставила нас, чтобы привести их! Немного устал после сегодняшнего дня! У меня было трудное время в колледже! Что? Павел предложил.
Ну, если вы хотите, принять Исабела. По крайней мере, посмотреть, что мы покупаем. Но правильно ли это? Подождите, давайте посмотрим на предварительных документов. Что старик продал первую квартиру?
Вот жена, Madelene. В школе Нет леди не сказал, что одна из дочерей была Мади? Он продал квартиру в законе! Сказал Исабела.
Давайте посмотрим, кто призван акт купли-продажи. Более чем вероятно, что он мертв, "сказал Пол. И открыть свой ноутбук, чтобы узнать.
Да, нотариус умершего! И следующий акт? Только второй нотариус не умер, кто завершил продажу оливкового права г-жа воскликнул он возвысится.
     Продолжить лихорадочно в Интернете.
И второе, конечно, умер, и сказал Исабела. Это очень ясно. Акты не правы.
Исабела, и второй мертв! Это нотариус, на самом деле! Павел возгласил громким голосом.
И я наткнулся на мошенников, сказал Исабела разочарованы. Завтра утром мы берем вещи здесь. И отменить продажу! Я буду называть его прямо сейчас водитель, который помог нам, чтобы получить вещи.
                 Успенский быстро, расстройство после утомительного дня, что они. В 1:00, но были разбужены криками некоторых ужасных. Исабела начал дрожать.
Пребывание бесстрашной, ты со мной, он сказал Павел. Но они прошли его озноб по телу. Глаза быстро направился к метанию молота видел, когда впервые посетил дом, как к решению. ..
Что это? прошептал, страшно Исабела.
Может быть, некоторые сумасшедшие заключается в здании напротив, успокаивал Павла.
      Но крики были слышны сильнее, жутко. Ghost Story не верится, но теперь ...
Может быть, кто-то сидит на чердаке! Там, где была новая металлическая дверь, как наш, и, как и весь дом.
Но ужасно история ... Изабелла прошептал, дрожа
Ну, вы все еще верите в сказки? Павел попытался улыбнуться. Но его улыбка была вынуждена, ограничивается страхом.
.......................................................................................................
       Утром, мой телефон зазвонил десять.
- Я меня, Мария! Извините, вы знаете, что-то Исабела? Я не могу найти прошлой ночью, ни она, ни Павел. Я был в это утро в них, и они даже не отвечать на телефонные звонки не отвечают его! Ни то, ни другое! Он сказал, работница.
        Мария была матерью Изабель, доктор, как и его дочери.
Я понимаю, что остался в многоквартирном доме они хотели купить его! Он назвал вчера вечером Исабела, ответил.
Да, но почему бы не отвечать на телефонные звонки в настоящее время? спросила женщина.
Я не знаю, попробуйте еще раз! Я попробую! Я сказал ему.
Вы еще некоторое время? Мария спросила меня в отчаянии.
У меня есть класс на 11 учеников, ответил я.
Пожалуйста, пойдем со мной в квартире! спросила она меня.
Хорошо, я принимаю.
             Через час я был на улице. Любопытный дом казался мне невозможно определить геометрическую координаты X, Z, Y, доступны только после ввода секретного кода, который только некоторые знают его. И странные металлические двери, идентичны ... Но вскоре фасад дома. Мария ждала у входа. Я вошел в небольшой дворик и открыл дверь внутренний корпус здания. Я поднялся по винтовой лестнице на первый этаж и передней металлической двери появился недавно установлен, на котором висел части были еще прозрачный синий фильм. Я постучал, я позвонил и ... тишина. Когда Мария положила руку на дверную ручку и дверь легко открылась. Молоток купались в кроваво-красный жидкость была брошена в дороге. На диване Павел и Изабелла были погружены в сладком сне беспредельности. На белых листах, а если кто-то бросил лепестки мака красный, как огонь.

 

 

 

 



 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

THE EDUCATIONAL GAMES

The educational games are the main active, attractive, efficient method for teaching small children .
This ideea for the project was born out of the following conclusion : the games, the main active, method for small children is efficient for the older
students too.
I saw this aspect at a formation course organised by the British Council where the old attending teachers were very attentive at the games.
In this way the course was verry intresting.

Observation : All photos from our project are original made us.

Mar. 20, 2009

Invitation

I invite you to create one educational game!

Positions:

Choose one type of game (0)
Let's propose other issues (0)

THE COMPUTER GAMES TYPE CROSSWORDS

 

Mar. 17, 2009

HORIZONTAL

 

 

 

 

Mar. 31, 2009

GAMES TYPE CROSSWORD "THE COMPUTER"

HORIZONTALLY


Fill in the lines horizontally :

1. personal computer ; equipment peripherical for photocopier
2. it resembles with buttons; type of WINDOWS
3. compact disc; it contains all the computer data
4. Read - Only – Memory ; pheripherical equipment to imprint the results out paper
where use to printing the results of paper
5. introduction device which by movement ahad and by the action of the buttons can introduce dates or commands ; equipment for transmition of the dates at distances
6. device of affichage ; Read – A - Memory
7. the brain of computer
8. type of unite of computer ; Hewllet Packard

Mar. 17, 2009

SOLUTION

 

 

 

 

May. 04, 2009

THE GAMES 2 "THE COMPUTER"

Find the words that represent elements of a computer

May. 04, 2009

My Pictures

 

 

 

 

May. 04, 2009

My Pictures

 

 

 

 

Mar. 17, 2009

My File

File Type: MS Word Document: 35 K

Download File


Mar. 17, 2009

THE GAMES TYPE CROSSWORDS "THE COMPUTER"

File Type: MS Word Document: 35 K

Download File


LET US BRING NATURE INTO OUR SCHOOL

 

Mar. 16, 2009

LET US BRING NATURE INTO OUR SCHOOL

THE EDUCATIONAL GAMES
"LET US BRING NATURE INTO OUR SCHOOL AND INTO ANY LEARNING AREA"

This games proposed to bring arragements with natural flowers, plants, rocks, shells, smails and natural materials into any learning area because these have a contribution to create the optional conditions for an efficient learning.

When we learn we wish to be creative,when we see the deep green of the leaves which should air and purify us,the earthly yellow of dry plants which should stimulate and deliver us,the orange of flowers which should fill us,whith optimism and the violet of petals which should strengthen our consecience.
Ph. D. Cornelia Paun

Apr. 25, 2009

My Pictures

 

 + 

 

 + 

 


 

 

Let's learn we all "SALSA:

 

 

Apr. 27, 2009

THE GAMES " Let's learn we all salsa ! "

In class master class where I am a passionate student of dance. She attended dance classes and participated in competitions at the age of mica. I wanted to teach all students salsa dance class.

Apr. 28, 2009

salsa 8

 

 

 

 

Apr. 28, 2009

salsa 7

 

 

 

 

Apr. 28, 2009

SALSA 5

 

 

 

 

Apr. 28, 2009

SALSA 3

 

 

 

 

Apr. 28, 2009

SALSA 4

 

 

 

 

Apr. 28, 2009

SALSA 6

 

 

 

 

Apr. 28, 2009

SALSA 2

 

 

 

 

 

LET'S PLAY ABOUT THEATRE

 

Apr. 28, 2009

About Theatre

 

 

 

 

Apr. 28, 2009

About Theatre

 

 

 

 

Apr. 28, 2009

About Theatre

 

 

 

 

Apr. 28, 2009

About Theatre

 

 

 

 

Apr. 28, 2009

About Theatre

 

 

 

 

Apr. 28, 2009

About Theatre

 

 

 

 

Apr. 28, 2009

About Theatre

 

 

 

 

Apr. 28, 2009

THEATRE

 

 

 

 

Apr. 28, 2009

About theatre

 

 + 

 

 + 

 

 + 

 

 

 

 

 

 

Apr. 23, 2009

About theatre

 

 + 

 

 + 

 


 

I WANT TO BE A GOOD MANAGER

 

Apr. 29, 2009

THE GAMES "I want to be a good manager "

During the game "I want to be a good manager " the students were designed by a company of its own, with a field and tell their future.

Mar. 31, 2009

THE GAMES"MY COMPANY" student STANCA


"MY COMPANY"

My name is Stanca and learn the Technical College “Traian” in grade 12 J.
Company to which I am the manager called SC. STYLE SRL is a company made clothes for young people.
Our policy track
customer satisfaction through the production of a collection of clothing as close to everybody’s taste.
Our strong points are :
- development activities of fashion design and unique collection
- achieve better quality products than competitors
- motivated and qualified employees
- a good relationship with our employees
- we collection launch all Europe
- imposition of high standards of quality
- large capital
Our objectives are:
- processing client requests
- developing new products
- define future requirements and needs
- monitoring clients and business prospects
- announcing new product
I hope my business succeed as I want and my customers are pleased with t
he collections.

SPORTIVE GAMES

 

May. 04, 2009

My Pictures

My Pictures

 

 

 

 

May. 04, 2009

My Pictures

 

 

 

 

May. 04, 2009

Sportive Games


At sports, we played the game " Which is the fastest player ? "

 

 

 

 

 

May. 04, 2009

My Pictures

 

 

 

 

May. 04, 2009

Sportive Games


At sports, we played the game " Which is the fastest player ? "

SPORTIVE GAMES

 

May. 04, 2009

My Pictures

 

 

 

 

May. 04, 2009

My Pictures

 

 

 

 

May. 04, 2009

Sportive Games


At sports, we played the game " Which is the fastest player ? "

LET'S LERNE ABOUT TRANSPORT BY MAKE PHOTO

 

Apr. 29, 2009

THE GAMES

I proposed the game to learn about railway transport making the photos that contain images of vehicles, at this moment,from Romania .
Observation : All photos from our project are original made us. Pictures contain images of transport used at this moment in Romania.

May. 04, 2009

My Pictures

 

 

 

 

May. 04, 2009

My Pictures

 

 

 

 

May. 04, 2009

My Pictures

 

 

 

 

May. 04, 2009

My Pictures

 

 

 

 

May. 04, 2009

My Pictures

 

 

 

 

May. 04, 2009

My Pictures

 

 

 

 

 

                                                                 SURVEY-THE PROTECTION OF NATURE

 

 

 

 

        Hi .We’re Auroro, Iulia, Ramona and Anne and with the help of Mrs. Cecilia Ghiurca,

assistant director ,we’re carrying a poll about nature .Will you spare me a few minutes to

answer some questions?Thank you.

       

        Sex:           Female           Male

 

        Age:  you can tell me your age just for statistical evidence.

 

        What form are you in ?

 

        Your full name :

     

      1.Do you like nature ?                                                                          Yes                No                                 

 

      2.If we want to breathe fresh air in town ,we have to protect nature .Do you keep the

Parks and streets clean and tidy?                                                               Yes                No

 

     3.For lack of a litter bin ,would you throw the garbage at random?     Yes                No

 

     4.Did you act correctly                                                                          Yes               No

 

     5.Townhalls have recently placed in certain spots recycling bins for glass ,paper and plastic.

How do you find this measure?                                                                  Positive        Negative

 

    6.Have you stored such waste at least once?                                          Yes               No

 

    7.You are in            form, so, you’ve studied        years so far .What about the useless waste

Sheets gathered during    years?   1.Have you thrown them away?

                                                      2.Have you recycled them?

                                                      3.Have you burnt them?

 

   8.If  you’ve thrown them away, do you think you‘ve done right?         Yes                No

  

    If you’ve recycled them ,do you think you’ve helped nature?              Yes                No

   

   If you’ve burnt them,do you think you’ve increased the amount of the harmful gases?

                                                                                                                   Yes                No

 

   9.Have you noticed any litter or remnants near the posts ,in the middle of the street or

even under the bins?                                                                                   Yes               No

 

  10.Do you find this ordinary and civilized?                                             Yes               No

 

  11.Would you like to take part in an action of collecting waste material in the park near your

house or school?

 

  12.We’re looking forward to spring; would you like to plant trees or other plants in order to save nature?                                                                                                Yes               No  

 

  13.Do you think that climatic changes are also due to pollution?            Yes                No

 

  14.Do you know that in our school there’s a green area where you can put recyclable stuff?

                                                                                                                    Yes               No

 

 

  The survey has finished. Your opinion will be very useful to us. Thank you for your time .

 

  Bye-Bye                                                                          

 

THE GAMES 'BE GREEN'

 

Apr. 28, 2009

Be Green

 

 

 

 

Apr. 27, 2009

" BE GREEN"

The game that I proposed and I conducted with students in College activities consist care of nature: flowers, trees in the park adjacent school.

Apr. 28, 2009

Be Green

 

 

 

 

Apr. 28, 2009

Be Green

 

 

 

 

Apr. 28, 2009

Be Green

 

 

 

 

Apr. 28, 2009

Be Green

 

 

 

 

Apr. 28, 2009

Be Green

 

 

 

 

Apr. 28, 2009

Be Green

 

 

 

 

Apr. 28, 2009

"Be Green"

 

 + 

 

 + 

 

 + 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

"CHEMISTRY GAMES"

 

May. 04, 2009

Game "To check the properties of substances"

Game To check the properties of substances "
At the initiative of Mrs Ghiurca director, professor of chemistry students participate in teaching the game to check the properties of substances.

Apr. 29, 2009

"Chemistry games"

 

 + 

 

 + 

 


 

 

BE SELECTIVE WITH WASTE!

 

Apr. 27, 2009

THE GAMES "Be selective with waste!"


" Be selective with waste !"

The game that I proposed and we've done with College students, "Traian" include activities of selective waste collection conducted by the students.

Apr. 28, 2009

Be selective

 

 

 

 

Apr. 28, 2009

Be selective

 

 

 

 

Apr. 28, 2009

Be selective

 

 

 

 

Apr. 28, 2009

Be selective

 

 

 

 

Apr. 28, 2009

Be selective

 

 

 

 

Apr. 28, 2009

Be selective

 

 

 

 

Apr. 28, 2009

Be selective

 

 

 

 

Apr. 28, 2009

Be selective

 

 

 

 

Apr. 28, 2009

Be selective

 

 

 

 

 

ONE CHILD ONE FLOWER

 

 

Mar. 31, 2009

THE GAMES "ON CHIL ONE FLOWER" 2

 

 

 

 

Apr. 23, 2009

My Pictures

 

 

 

 

Mar. 17, 2009

ONE CHILD ONE FLOWER

File Type: JPEG Image: 3.55 M

Download File


I WANT TO BE A GOOD MECHANIC

 

Apr. 27, 2009

THE GAMES "I want to become a good mechanic"

The game that I have proposed is aimed at training students the skills and practical skills of disassembly, assembly and repair of cars.

Apr. 23, 2009

My Pictures

 

 

 

 

Apr. 23, 2009

My Pictures

 

 

 

 

Mar. 23, 2009

GAMES

 

 

 

 

 

BIBLIOGRAPHY

 

Apr. 29, 2009

References

The books are used as references 3 whose authors are the coach and one of the member teachers of the theme.
1. C. Paun, R. Paun : "The Project of technical disciplines", Publishing Printech, Bucuresti, 2003.
2.C. Paun, R. Paun   "Handbook of quality schools", Publishing Printech, Bucuresti, 2005.
3. C. Paun, R. Paun :"Tests for students - preparation for the bacalaureate" , Publishing Printech, Bucuresti, 2003.

 

 

COACH PROF. DR. PAUN   CORNELIA                                             ASSISTANT  COACH. RODICA PAUN

 Dr. CORNELIA PĂUN HEINZEL: “Le Choc“

             Un sifflement long, déchirant, comme un cri désespéré pénètre profondément  les âmes de ceux trouvés sur les ailes du boulevard dans le centre de Bucarest. Chaque partie du corps effrayée. Les frissons froids passent successivement , par chaque centimètre de la colonne vertébrale. Si vous etiez heureux, tranquille, rêveur, tout a été brisé dans un instant... Mais il est courant pour les résidents à proximité des principales artères de la ville . Dans une quinzaine de minutes, vous êtes entourés par une telle explosion sonore. Une voiture de pompiers, une ambulance ou une voiture de police... l'intensité du son fait  vibrer chaque petite partie du corps humain. Peut-être pour en combiner des sons incroyablement douleureux, fortes, qui vous pénètrent instantanément ou bien c’est le gémissement qui vous fait frissonner, annonçant quelque chose de mal? Les sons sont plus intenses dans la nuit. Rarement par la nuit passe une voiture. Mais sûrement quelques machines, par de sifflements lugubres vous vont soudain retirer du monde délicieux des rêves, pour vous conduire dans celui des véritables cauchemars.

             L’appel du téléphone portable semblait très harmonieux, bien que ce fȗt le début d'une des histoires horribles et qui pȗt être très vraie.
- Carmen, c’est toi ? demande la personne avec le téléphone cellulaire .
- Oui, c’est moi, je lui ai vite répondu.

- Je suis Isabela! J’ai  trouvée une maison à acheter! En fait, un appartement dans une maison! parlait la femme.

- Ce n’est pas un appartement délabré? j'ai demandé , incrédule. Ce serait bien un miracle! Un notaire a dit qu’il n'avait  pas vu les ventes correctes au cours des dernières années! Les escrocs qui sont pauvres veulent seulement une partie d'argent, mais ils veulent rester dans la maison. Ils disent sans honte qu'ils n'ont nulle part où aller, c’est pourquoi ils ne voulaient vous vendre rien. Les gangsters de l'établissement ont l’intention de prendre tout votre argent  sur l’entière dans entiere maison et de ne vous donner rien. Et vous n'avez aucune chance de sauver et de récupérer l’argent. !
- J'espère que tout sera bien! Toi, où es-tu? m'a demandé Isabela.
- À l'Université! répondis-je. J’ai fini maintenant les cours.

- Monte dans l’autobus 16 et je vais vous dire où vous descendes! Mon mari a beaucoup de cours avec les étudiants ce semestre et il ne peut pas venir maintenant . Je veux voir la maison aujourd'hui. S'il vous plaît venez avec moi!

- D’accord! j'accepte sans aucune discussion.

- Ҫa va! acceptais-je sans hésitation.

          Et je ne le regrettais pas du tout . La route du tramway est un espace, où  s'entrelacent  curieusement les histoires des deux derniers siècles, pétrifiés chaotiquement  dans un collage mystérieux. La promenade en tramway est un voyage en barque sur  l’Archéon, le chauffeur en étant un guide triste. La route vous donne les plus uniques expériences. À moins qu’on passe une centaine de mètres et on entre dans un autre monde, une sorte de Vallée de Larmes intemporelle. Un royaume gris comme une toile peinte dans des tons de gris, la création d'un artiste déprimé. Du trottoir habillé dans des tons sombres au gris bleuâtre du ciel... Au début, des bâtiments construits au début du siècle apparaissent, en étant en mauvais état, pas de fenêtres, avec les murs dégradés, dont la brique rouge se dévoile sans pudeur et traverse la nuit des temps et les restes des murs. Détruits... comme après une catastrophe ou une attaque armée! Des  images étranges de Beirut pendant la guerre apparaissent! Parmi elles il y a quelques nouvelles constructions: les géants de verre, bleu intense, pur et métal argenté accueillent le siège des banques et des sociétés! Le même squelette effrayant apparaît d'un nouveau bâtiment. Mais la sensation est semblable à un squelette humain. Et d'un endroit à l'autre, la terre envahie par de hautes herbes, filiformes… parmi elles, il apparaît délicatement, ҫa et là une spirale ascendante des feuilles alternées, coupées en formes intéressantes , qui ne se simplifie pas plus facilement  qu’en réduisant  de plus en plus le haut de la plante, ce qui finit par devenir un calice des sépales disposés en cercle. C'est un retour à leur début et en même temps un nouveau commencement, celui de  la fleur magique. Car chaque  fleur  révèle au regard, si vous l’étudiez attentivement, son miracle. Même si c'est juste une simple mauvaise herbe…

   Je remarque que le tram me donne l'occasion d’observer que je n’'aurais pas comme simple passager de ce trajet, par cette voie. En tant qu’un chercheur éternel de la beauté, je  peux admirer à travers les tas de débris, de gravats et de murs, la dentelle délicate du détail, en étant           au-dessus des arcs elliptiques. Je me laisse charmé par le mystère de statues en marbre blanc froid, qui domine par la supériorité les murs fragiles des bâtiments , en faisant abstraction du reste du paysage . En tant que piéton ,je pense que je n’admirais pas trop tranquillement l’épée de pierre qui était prête à se battre du soldat romain vigoureux, qui garde à l'entrée d'un bâtiment en face de moi, hissé sur les murs, qui résistent seulement par un miracle, car ceux-ci pourraient voler à chaque instant lorsque au-dessus de moi. Je m’effrayerais en regardant la merveilleusse tête de l’immortelle belle Vénus , en suspension dans un arc à un balcon, car  lorsque  pouvais jeter mon regard, comme simple mortel, sur les autres royaumes, je voyais le royaume mystérieux des ombres de cendre gris. Est-ce qu’il y a quelque chose de plus étrange, de plus mystérieux que le chemin que je traverse?

C'est comme si je étais dans une boucle du temps, dans laquelle j'ai été immédiatement projetée, à Bucarest, au début du siècle et toutefois, consciente du présent. Je pense que pour les amateurs de sensations fortes de l'Occident ce serait quelque chose de nouveau, d’inédit. Mais pour nous, ceux qui éprouvons de telles choses permanentement une telle expérience semble commune, négligeable.

Un petit parc se révèle et en lui, on voit un feu avec
flammes rouge-orange, gardés par des personnages étranges, mystérieux: un Jean Valjean de notre temps, de ces lieux et quelques personnages malheureux, en lambeaux, avec des visages marqués par une haine diabolique  qui  ressemblaient  aux  personnages des romans de Dickens ... Avec les quels on ne veut jamais se rencontrer face-à-face de telles apparitions... de très rares les maisons sont déjà  rénovées. Il y en a celles  qui  se sont  constituées  dans une association ... les construction, prises en charge par les compagnies sont le plus choquantes, par la combinaison totalement  inadéquate à mélanger le moderne avec des éléments de l'architecture antique. Mon regard se détache d’un air enchanté de l'architecture fascinante de l'immeuble qui existe devant moi. J'essaie de savourer chaque détail. Mes yeux pénètrent avidement ce néant du paradis des intersections des plus belles, où je repère les plus tendres arcs elliptiques, avec de merveilleuses pistes magnifiques paraboliques, de délicates colonnes hyperboliques qui dominent et ҫa et là je vois des sphères parfaites. Mon iris devient l'origine du système de référence par rapport auquel vous pouvez calculer chaque rayon ou longueur d'arc, chaque surface. Le moment devient l'origine du temps de référence, le temps où vous pouvez renverser le Hourglass et les fils de sable d'or qui commencent débute timidement glisser. Dans ce monde de l'infini, vous ne pouvez pas trop rêver mais... vous vous réveillez à la réalité à force d’un avis sec, glacial, plaqué sur la façade: "Magasin Social". À gauche,
un petit château d’un vert de printemps, qui vous enchanté règne.  La rayon du regard cherche de nouveau la soif, chaque détail, arrondi merveilleusement de chapiteaux en marbre. L’état féerique disparaît rapidement. Car le regard tombe sur la panoplie rigide, fixée sur la façade de l'immeuble à droite, à deux pieds du sol: "Magasin - ARMES ET MUNITIONS"!

   Je regarde alors étonnée la circulation du bus, en parfaite synchronisation avec le royaume de cendres grises du dehors. Avec leurs vêtements, avec leurs pensées les voyageurs passent... tous regardent, fixement, en vide. En flottant tous dans le vaste océan des pensées personnelles, des problèmes quotidiens, comme si tout autour était quelque chose de banal, quelque chose de normal. L’extérieur n’était pas des plus intéressent...

   Parmi les murs démolis, dans une extrémité de la rue comme  un arc parabolique déformé, il y avait des figures misérables, en lambeaux, avec de sombres visages...

    On pense sans le vouloir à Dante, en voyageant par l'un des cercles de l'enfer. Celui qui n'a jamais être découvert. Un enfer terrestre...
              Le jeu d’une petite fille attire l’aboiement d’un chien féroce, comme Cerberus. L’aboiement du chien attire un grand groupe qui était à  proximité. Les chiens entourent la fillette et sautent sur elle, en montrant des dents brillantes. Ils la couvrent de leurs pattes. Et puis, d’un recoin,  un homme se jette sur eux avec une baguette. Il a crié et ils se sont dispersés atevant eux, une église s’élève pieusement et l’on constate la même communion étrange entre la nouveau de la coupole  récemment  rénovée et qui se trouve  à  l'entrée latérale fraîchement peinte et l'ancienneté des murs qui donnent sur le boulevard. Ceux-ci sont  décapés chaotiquement et percés violemment par le tuyan moderne de la centrale thermique sur laquelle trône un ecriteau "Monument historique".

    La pensée s’envole nostalgiquement vers les personnes âgées pauvres, qui vivent dans les vieilles maisons, encore intactes, où se trouvent encore probablement des livres précieux et d’inestimables artefacts, comme des éléments architecturaux qui ornent leur extérieur. Je pense à la crainte que ces gens vivent tous les jours, impuissants au danger. Car le groupe du Jean Valjean du parc semblait ployer avec  courage sur les vies communes. Il semblait planifier des actions d'envergure.

    Nous sommes arrivés à la proximité de la maison à vendre avant une demi-heure. Nous pensions alors à chercher la maison, pour la trouver selon les indices que l'agent immobilier nous avait donnés, l'âge du bâtiment, le type de construction, l’aspect, la présentation. En supposant que les informations données correspondent à la réalité ...

     Deux grandes maisons correspondent à la description. Nous les avons étudiées, mais à distance. Surtout que, à  l'une d'elle, une personne âgée à la fenêtre du greniern, derrière un rideau de dentelle, épais et jaunâtre. Nous n’avons pas réussi à repérer l’immeuble, nous étions incapables de discerner la figure qui nous épiait.

     Nous avons supposé que c'était une personne âgée.
Isabela pensait. Ses pensées s'envolèrent involontairement au précédent. Comme elle voulait que tout soit vrai! Pouvoir acheter l'appartement! Elle pensait rêveusement à tout  ce qui s'était passé.

…………………………………………………………………………

          Paul l'attendait à la porte de l'hôpital. Il vit Isabela en sortant rapidement et on attendait fiévreusementles nouvelles:
- Permettez-moi de te donner  une excellente nouvelle!  Nous avons trouvé une maison à acheter!
          Isabela ne dit rien et le regardait  sans réaction, d’un air absent.
- Isabela, vous m'entendez? J'ai trouvé une maison ! Paul le lui répète.

          Comme réveillé d’un sommeil, Isabella lui a répondu finalement:
- Une maison? Avez-vous trouvé une maison à acheter? Mais pouvons-nous nous permettre? a-t-elle demandé.

- Oui ! Elle a un bon prix! dit Paul gaiement.
- Et où est-elle? dit Isabela, incrédule.
- Ici, près de nous. J'ai parlé avec l'agent immobilier et lui ai dit que lundi, nous pourrions aller  la voir. Je ne connais que le nom de la rue.
- Voyons-la  nous maintenant! dit Isabela avec impatience. Bien sûr, nous allons constater ce qu’elle est!
- Oh,bien! accepte  Paul. Nous y allons maintenant, si tu veux!

          Ils marchèrent  à travers quelques rues. Ils ont traversé le boulevard et ils sont entrés dans une ruelle.
- Voici une vieille maison! C’est vraiment celle-ci? Mais, elle n’est pas trop grande? Au rez-de-chaussée et au premier étage on ne voit personne. Mais regardez au grenier. Il y a là  une vieille dame qui nous regarde? dit Paul.

          Les deux regardèrent curieusement vers la fenêtre, en étudiant  en même temps, avec attention la construction, attentivement. Au rez-de-chaussée, on voyait des fenêtres de PVC récemment installée qui faisaient un contrastent  frappant avec le reste de l'immeuble. Le rez-de-chaussée a été récemment peint,  mais les étages supérieurs étaient dans un grand état de dégradation. Si le renouvellement avait  été redardé, on n’aurait pas eu besoin beaucoup d'imagination pour voir tout brisé par chaque mouvement produit à proximité. Cela suffit de te paniquer! Vous avez eu l'impression que dans l'instant suivant la construction va tomber sur votre tête!  

- Venez voir d'autres maisons aussi ! Peut-être supposons nous qu’elle soit la nôtre! dit Isabela. Sauf celle-ci!

         Àpres  avoir  traversé la rue, on a remarqué-que toute la vieille maison était plus proche de la description, de la présentation faite par l'agent immobilier.

- Laissons cette affaire pour lundi, dit Paul. Ayons un peu de patience!
- D'accord, accepte aussi Isabela.

........................................................................................................

Toutefois, l’agent immobilier nous a appelés et il apparut  immédiatement dans sa voiture au lieu de rendez-vous. Nous sommes allés ensemble à la maison. En face de la maison, une femme de plus de cinquante ans, robuste, avec la peau d'olive et les cheveux longs, peints en noir-bleu nous attendait. Elle étaient accompagnée par un jeune replet avec des particularités qui marquaient un retard intellectuel évident. La femme se présentait avec courage, comme dentiste dans un village près de Bucarest, elle disait qu'elle vivait avec son fils. Donc, nous nous sommes tus un peu, les doutes résultant  de  ce que nous avons vu son visaje  noir ont disparu.  

-Nous avons une ville en cours de construction! dit la femme. Et c'est mon fils. Et il a terminé la médecine à une université privée, dit dame bavarde. Tant qu’il a été étudiant, j'ai acheté cet appartement dans la maison, que je veux maintenant vendre.

Nous sommes entrés dans la cour. L'extérieur du bâtiment semblait assez bon pour son passage dans les nuits du temps.
- Il aurait été mieux si la maison était située dans la rue! s'éxclamait Isabelle.
         Dans la cour, il y avait des morceaux de trottoir brisé et des déchets éparpillés de l'intérieur de la poubelle. Nous sommes montrés en ligne, le tout sur un escalier étroit, en colimaҫon, au premier étage de la maison. Une porte métallique, fraîchement installé fit son apparition devant nous. L'agent immobilier  l’a ouverte.

L'appartement était relativement modeste par rapport aux espaces que nous utilisions et où nous vivions avant. Mais cela se pasait dans les maisons de nos parents. L’intérieur vieux était rempli de glace, des carreaux nouvelles et des installations sanitaires modernes. Mais le prix était acceptable.

- L'appartement était convoité par le voisin qui habitait au-dessus. Mais nous ne voulons pas de le vendre. Ne lui en parlez pas! C'est une sorte de dame folle, nous a dit la femme.

- Et le notaire, comme nous en faisons? dit Isabela.

- Vous pouvez choisir le vôtre. Nous avons, cependant, nos notaires. Et les avocats, et les relations…

- L'appartement était visé par la voisine habitant au-dessus. Mais nous ne voulons pas qu’elle le vende. Ne parlez pas avec elle ! C'est une dame un peu folle, nous a dit la dame au visage olivâtre.

- Et avec le notaire, comme nous en faisons? demandait Isabela .
- Vous pouviez le choisir . Nous avons, cependant, nos notaires. Et les avocats, et les relations. Nous pouvons leur demander de faire la paperasse. Si vous le voulez, bien sûr!

- Non, non! Il vaut qu’on choisisse  un notaire! dit Isabela, en pensant que ce sera plus confiant pour l’exactitude de la transaction que nous effectuerons. De nombreuses personnes connues nous  rancontraient qu'elles n'avaient seulement que des problèmes avec les notaires. Même une amie disait beaucoup de situations à propos d’autres notaires qui ont signé des papiers faux.

À la fin, Madame ayant un aspect grassouillet leur donnerait d’un air
 généreux, un  CD de musique populaire.

- C’est le CD avec mes enregistrements. Je suis très attachée à la musique folklorique. J'ai chanté à une chaîne de télévision, nous disait la femme joviale .

……………………………………………………………………

         Après trois jours, Isabela m’a appelée de nouveau.
- Salut ! Demain j'achète la maison!
J'ai déjà payé d'avance! Et j'ai conclu le pré-contrat , dit-elle rapidement.
- Tout va bien? lui ai-je demandé. Fais attention que  le danger d'être 
extorquée  est vraiment très grand !

- Oui, j’ai vu à la télévision un pasteur à Cluj, qui a pris de l'argent des gens pour de nouveaux appartements et il n’a rien construit. Et il n’a été ni même puni, dit Isabela. Donc, à Brasov, un ancien juge a émis des contrats stricts selon  lesquels  les personnes ont donné de l'argent, mais n’ont reçu rien en échange.
- J'ai vu des cas à Bucarest. Aux  nouvelles données à la tele, on dit que les acheteurs sont coupables. Qu’ils doivent  s’ intéresser  davantage. Les gens ont dit dans l'interview, cependant, qu’ils étaient intéressés ... Vous avez pris soin du notaire? d
emandai-je elle.

- Eh bien, nous sommes ceux qui ont trouvé Madame la notaire,                  a-t-elle répondu.

- Un ami de l’Université m'a raconté comment lui, avec un ami, ils ont fait une société immobilière immédiatement après la révolution et ils ont pris - à toutes les personnes qui faisaient appel à lui - leurs maisons. Les gens y font confiance et ils ont donné les actes pour vendre leurs propriétés. Ils n’ont pas la moindre idée qu’ils pourraient être extorqué! Seulement dans films américains on avaient vu ça! ai-je dit à Isabel.

- Et maintenant, je pense que votre collègue est très riche, ai-je dit à Isabela.
- Pas du tout ! L’ami est partie avec tout l'argent qu’ils ont gagné, et mon collègue a été laissé avec des dettes à payer, lui ai-je éxpliqué immédiatement.
.........................................................................................................

Paul et Isabelle sont retournés pour visiter la maison. La journée suivante, ils devaient conclure les documents de vente-achat.

- Isabela, nous devons parler avec les voisins et voir quelle est la situation. Avec la seule voisine que nous avons vue, on ne peut pas discuter. Les propriétaires nous ont conseillés de ne pas parler avec elle. Nous allons voir ce qui se passe avec les autres. Chaque fois que nous y  sommes revenus nous n’avons vu aucune personne, à l'exception la mystérieuse voisine habitant ci-dessus. C’est un peu bizarre, n’est-ce pas? a dit Paul.

 Ils sont entrés par la porte de devant, dans le corps de la rue. Ils montèrent les escaliers au premier étage et là il apparaissait une porte métallique, fraîchement installés. Une porte identique à celle de l’apartement, qu’on leur avait présenté par leur agent immobilier. Des morceaux de feuille bleu d'emballage pour transport étaient parsemés et collés à sur la porte, ainsi que sur l'autre. Ils ont sonné  à la porte, mais personne ne leur a répondu. À l'étage, stupeur! Une porte identique.

 Ils y sonnèrent, ils y frappèrent.

 Encore une fois, aucun résultat. Paul et Isabella étaient tellement choqués, qu’ils ne pouvaient dire aucun mot. Ils ne pouvaient pas même exprimer leurs opinions, comme s’ils faisaient d'habitude. Peut-être parce qu'ils voulaient tellement, acheter cette maison! Et jusqu'à présent, ils n’ont trouvé que des escrocs. La mère de Paul a essayé quand il était étudiant de lui acheter une chambre à Bucarest. Et elle n’en a pas réussi. Elle trouverait des personnes ou des agences qui voudraient seulement tromper. "Je me demande comment certains réussissent effectivement à acheter une maison ou un appartement?" se demandait toujours Paul. "Probablement  on devait à acheter des personnes connues ou bien on devrait de connaître les agences immobilières", pensait-il. Certains ont réussi à faire vraiment faire des transactions. Mais combien nombreux sont ceux qui ont été trompés!

           Paul et Isabelle ne croyaient plus qu’ils pourraient acheter leur propre appartement. Et voici, maintenant encore, il semble que l’occasion d’une transaction réussie se sont présentée. Paul regardait les annonces immobiliairés de nouveau, forcé par la situation crééé  au domicile des étudiants ils vivaient, où l’on a commencé une rénovation complète. Les assistants et les professeurs jeunes venus de province, étaient hébergés avec les étudiants. Ils ont été satisfaits, parce qu’ils ont payé moins et en plus ils se sentaient encore étudiants. Maintenant ils etaient dans la situation de trouver d'urgence une habitation et de se transférer avec leur domicile. Malgré la crise financière tous les domiciles de l’Université et les lycées ont reçu d'énormes fonds pour la rénovation. Et bien sûr, ils ont été fermés. "Donc, cette occasion", pensait Paul, apparait au bon moment.

          Isabela et Paul sont sortis et alors ils ont marché au second corps, il y avait leur appartement.

- Nous allons essayer de voir les bâtiments voisins, disait Paul. Ils sortiraient ensamble dans la rue et ils ont vu l'école dans le voisinage de l’immeuble.
- Essayons ici? demandait Paul. Et tous les deux se dirigèrent vers l'entrée. À la porte il y avait deux femmes, entre deux âges.

- Si je ne vous dérange pas, savez-vous la situation avec la propriété voisine? a demandé poliment Isabela. Nous voulons acheter un appartement derrière la  maison. J'ai payé déjà à l'avance, dit-elle gaiment, incapable de cacher sa joie.

- Je travaille depuis de nombreuses années dans cette école - a dit l'une des femmes. La propriété était en litige et elle a été gagnée au tribunal par un vieil homme qui semble le propriétaire initial avoir été. La femme locataire a ouvert  elle de processus, mais on sait qu'elle a perdu. Le vieil homme avait deux filles. La première a pris le devant de la maison. L'autre on ne se sait pas ce qu’elle en a fait. Ce que nous savons qu’il est faux, c'est que le père vit et qu’elles ont déclaré qu'il était mort, pour faire des actes en leur nom. En réalité, pour un appartement de la maison, comme celui de derriière, il ya l’usufruit. Le vieil homme a été placé dans un asile près de Bucarest.

            Paul et Isabel pensaient immédiatement que c'était leur appartement.
- L’usufruit a été le nôtre! disaient-ils soudain.

- Dites-vous, s'il vous plaît, que le propriétaire de la maison est celui dont on a nationalisé la maison? demanda Isabela curieusement.

- Oh, non! a répondu la vieille femme. Le propriétaire était un grande membre de la sécurité communiste, dans sa vie! Quand les communistes ont pris le pouvoir ils avaient seulement quatre classes primaires. Il était un simple charpentier. Mais le régime avaient besoin de gens comme lui. L'homme a aidé à punir "les ennemis de classe". Comme une récompense il a été rapidement fait grand officier, en grade de colonel. Pour ses services, il a reçu la propriété de cette maison, après avoir été nationalisée. Pas tout le monde a reçu une telle maison si grande! À propos de son véritable propriétaire, il ne savait plus ce qui s’était passé. Probablement il a décédé…

.......................................................................................................

-      Mais, il n’a pas eu d’enfants? Ils revediquent peut être, la maison, demanda Paul.

-      Eh, voilà. C’est une vieille histoire. Le propriétaire a eu un fils qu’il aimait beaucoup. Quand celui-ci était étudiant, il est tombée amoureuse de une jeune fille. Elle était la fille d’un prêtre. Les jeunes ont voulu de se marier. Les parents s’y sont opposés. Ils lui conseillaient de choisir pour épouse une fille du peuples’il voulait avoir un avenir garanti. De cette faҫon , ils réussissaient à sauver la maison, peut-être. On faisait inscrire sur place des filles des ouvriers et des paysans. Même sans avoir achevé les cours d’un lycée. En échange, on faisait une „Université Ouvrière”.

                    La fille du prêtre, avec son intelligence, apprenait très bien. Pour ceux de son genre, il y avait peu de places à l’Université. Pour un place étaient dix concurrents. Les concurrents surabondaient. Même s’ils ressortissaient, ils avaient de grandes difficultés pour survivre. Mais, le jeune ne leur a pas obéi. Il aimait trop Alina. Ils se sont mariés sans la bénédiction des parents. Et lors du premier soir où ils ont annoncé à leurs parents leur mariage, quelque chose de terrible est arrivé.

                   La nuit, pendant que les jeunes amoureux dormaient, on les a tués à plusieurs coups de marteau. Dès lors, on dit que la maison est hantée... on y entend toujours des cris terribles, efarouchés, effrenchés dans la nuit.

-      Quelle tragédie! s’exclamèrent Paul et Isabela. Merҫi bien pour les informations! dirent-ils ensemble.  

                 „Que c’est bizarre! ”, pensa Paul. „Pourquoi cette histoire a-t-elle été un choc pour lui? Un choc qui semble l’avoir tiré d’une amnésie. Pourquoi avait-il le sentiment qu’il connaissait depuis longtemps ce qu’on lui avait raconté? Ses parents se sont opposés au mariage avec Isabela. Ils auraient voulu pour bru la fille d’un „policier politique”, un voisin de leur immeuble. Mais, elle n’était pas si belle et si intelligente qu’Isabela. De plus, avant 1989, la fille de ce policier-là n’avait rien étudié, sauf le gymnase. Elle n’avait plus de chance d’étudier davantage. Après la révolution, le „policier politique” s’est démene pour assurer à sa fille les cours d’un lycée quelconque et même le diplôme d’une Université privée qui avait le siège dans un studio et dont le dirigeant était l’un des collaborateurs de l’ancienne Sȗreté publique.

                 Paul pensa que les cours universitaires se passaient bien pour elle grâce aux relations du policier politique. Le chef actuel de la chaire était devenu universitaire, d’un simple ouvrier, grâce aux communistes. Quand il a été  étudiant, il a été le plus faible professeur de l’Université. Mais, il avait une intense activité de traître” de „collaborateur” pour la Sȗreté. Les meilleurs du point de vue profesionnel sont partis ailleurs ou bien ils se sont établis à l’étranger, ou ils sont morts, de leur vieillesse. Le chef de la chaire a fait embaucher sa fille à l’Université, son gendre, ses deux fils et sa femme. Paul a été collègue avec son fils aîne, André. Il était sur le point dachever les cours. Il passait, à peine, les examens. Mais, si le chef d’André est son propre père, tout s’est bien passé pour lui, sans efforts, il est devenu conférencier.

...........................................................................................

-      Mais, qu’est-ce que c’est l’usufruit? demanda-t-elle.

-      Allons demander la notaire, car c’est la nôtre, dit Paul.

-      Qu’on le lui demande au téléphone! dit Isabele.

-      Mais, tout d’abord, il faut parler à l’agent immobilier. Ensuite, on doit aller à la Mairie de l’arrondissement pour voir si l’on y a enregistré la mort du vieillard. Paul prit le portable et forma le numéro.

-      Bonjour! Nous sommes ceux intéressés par la maison mise en vente. Nous avons appris que le vieux propriétaire n’était pas mort. On va à la Mairie pour vérifier cela.

-      Oui, il est vivant! Mais, gardez-vous d’aller sur ses traces! leur dit l’agent d’une voix menaҫante. Si vous faites encore des vérifications là-dessus, vous aurez des difficultés avec nous!

-      On en reparlera demain, chez le notaire, quand on s’y rencontrera! et il raccrocha d’un air nerveux. Paul resta bauche bée.

-      Allons parler aussi à madame la notaire, l’encouragea Isabela.

-      Bonjour, madame la notaire, nous sommes ceux intéressés à acheter l’appartement de la maison. Nous sommes programmés pour demain. Nous avons appris qu’il y avait un usufruit sur la propriété. Qu’est-ce que cela veut dire? Le premier propriétaire vit encore, bien qu’il soit déclaré mort par ses filles. S’il y a un usufruit, le contrat de vente-achat n’est plus valable. Mais, je crois que le vieillard est mort. Et s’il ne l’est pas, mais en échange on a des actes qui le preuvent, qu’est-ce que ella la nous fait encore? Les gens jouent dur, ils ont beaucoup de propriétés, ils résolvent tout par eux-mêmes! Il ne nous reste qu’à nous renconter demain pour conclure les actes, leur répondit la femme d’un air autoritaire. Je n’accepte pas que vous y renonciez pour rien au monde. Mais, qui vous a dit cela?

-      C’est l’agent immobilier, lui-même ! lui répliqua Isabela. Je crois que la notaire appela l’agent immobilier et lui dit que nous savions que le vieillard vivait encore et que nous lui apprenions à mentir. Il faut ne plus reconnaître quil est vivant, dit Paul.

             Paul et Isabela rentrèrent chez eux. Ils avaient déjà emporté une partie de leurs affaires, par les propriétaires leur avaient dit qu’ils pouvaient y déménager. Ils avaient déjà payé l’avance. Et, comme ils étaient pressés par les travaux de rénovation déjà commencés, ils n’y ont hésité. Et, ce soir-là Paul eut une idée étrange.

-      Reston-y pendant la nuit! Nous avons les fauteuils et les autres choses que nous avons apportées. Dieu, merҫi que le fils de madame nous a permis de les y amener! Je suis un peu fatigué après cette journée-ci! J’ai eu un jour difficile à la Université! Qu’en dis-tu? proposa Paul.

-      D’accord! Si tu le veux, accepta Isabela. Il faut, au moins, voir ce qu’on achète. Mais, tout cela est en ordre? Un instant, s’il te plaît, qu’on jette un regard sur le pré-contrat. Comment s’appelait celui  auquel le vieillard avait vendu premièrement l’appartement? Voilà le nom de sa femme, Madeleine. La dame de l’école ne nous disait-elle pas que l’une des filles était Mady? Elle a vendu l’appartement à son gendre! dit Isabela.

-      Voyons qui est celui qui a conclu l’acte de vente-achat. Sans doute, il est mort, lui dit Paul. Et il alluma son ordinateur pour l’apprendre.

-      Oui , le notaire est mort! Et l’acte suivant? Il m’est difficile de croire que le second notaire est mort, celui qui a conclu la vente allant du gendre à la dame à peau olivâtre, exclama-t-il d’un air exalté.

-      Le second est mort, à coup sȗr, lui dit Isabela. C’est clair! Les actes clachent!

-      Isabela, le second est mort aussi! En fait, c’est une femme notaire! exclama à haute voix Paul.

-      Nous sommes tombés sur une escroquerie, dit Isabela déçue. Demain matin, on va déguerpir. Et annuler la vente! J’appele, dès maintenant, le chauffeur qui nous a aidés à transporter nos affaires.

                Ils s’endormirent vite, tristes, après la journée fatiguente vécue. Mais, à une heure du matin, ils ont été réveillés par des hurlements farouches. Isabela se mit à trembler, à frissonner.

-      N’aie pas peur, je suis là, lui dit Paul. Mais, lui aussi, il avait été transi de froid. Ses yeux se braquèrent vite sur le marteau qu’il avait vu jeté par terre quand ils avaient visité pour la première fois la maison. Il en était une solution…

-      Qu’est-ce qu’il arrive? murmura Isabela.

-      Ce n’est qu’une folle qui habite vis-à-vis, la calma Paul. Mais, on entendit des cris plus forts, plus effrayants. Ils n’avaient pas du tout cru à l’histoire des revenants, mais maintenant…

-      Peut-être, quelqu’un habite la mansarde! Là, où il y avait une porte métallique nouvelle, pareille à la nôtre et à toutes celles de la maison.

-      Mais, cette affreuse histoire… murmura Isabela, tout en frissonnant.

-      Eh bien, tu crois encore aux histoires? s’efforҫa de sourire Paul. Mais, son sourire était faux, côturé de peur.      

           Au matin, à dix heures, mon téléphone sonna.
- C'est moi, Marie! Excusez-moi, savez-vous quelque chose d'Isabela? Je ne peux pas la trouver depuis hier soir, ni elle, ni Paul. C'étais déjà le matin et ils n’ont pas répondu. Ils ne répondent ni au téléphone! Ni l'un, ni l'autre! dit la femme préoccupée.

           Marie était la mère d'Isabel, elle était médecin, comme sa fille.
- Je comprends qu’ils sont restés dans l'appartement de la maison qu'ils voulaient acheter! Isabela m'a appelée hier soir, j’ai  répondu.

- Oui, mais pourquoi ne répondent-ils pas maintenant au téléphone? demanda la femme.

- Je ne sais pas, tu vas y insister ! J’en essaie encore! lui  dis-je.

- Tu as toutefois un peu de temps? m’a demandé Maria désespérée.
- J'ai commencé mes cours avec les étudiants à onze heures, lui ai-je répondu.

- S'il te plaît, venez avec moi à l'appartement! m'a-t-elle demandé.
- D'accord, acceptais-je.

           Au bout d’une heure, nous étions dans la rue. La mystérieuse maison semblait un lieu impossible à définir géométriquement selon les coordonnées x, z, y, elle était accessible uniquement par un code secret que seulement certains le savaient. Et les portes métalliques bizarres, identiques étaient surprenantes!

           Cependant, la façade de la maison apparaît bientôt. Maria m’attendait à l'entrée. Nous entrâmes dans la petite cour et nous avons ouvert la porte du corps intérieur de l'immeuble. Nous avons monté un escalier au premier étage et nous sommes arrivés en face d’une porte métallique , fraîchement installée, sur laquelle étaient encore suspendus des bouts de feuilles bleues, transparentes. Nous avons sonné, nous avons appelé et ... silence. Alors, Maria a mis sa main sur la poignée et la porte s'ouvrit  facilement. Un marteau baigné d’un liquide rouge comme le sang, a été jeté dans la chambre. Sur le canapé, Paul et Isabella ont été plongés dans le doux sommeil de l’éternité. Sur des feuilles blanches, comme  si quelqu'un avait  jeté  des pétales de roses rouges comme le feu. Ils ressemblaient à quelqu'un peint d'une couleur profonde, pourpre, rouge comme le sang...

           Marie perd connaissance devant moi. Nous avons empoigné ensuite le téléphone et nous avons appelé.

           Un sifflement longue, déchirant, comme un cri désespéré pénétrait au plus profond de nous tous; il venait des ailes du boulevard du centre de Bucarest. Chaque partie du corps vibre et on ressent des frissons qui traversent successivement chaque centimètre de la colonne vertébrale. Si vous étiez heureux, tranquille, rêveur, tout a été brisé, abîmé, engouffré dans un instant...

 

DR. CORNELIA PĂUN HEINZEL "THE SHOCK"

Translation : Iuliana Costache

A long heartbreaking whistle, like a desperate wailing penetrates the souls of those who wait on the wings of the boulevard in the center of Bucharest. Every bit of the body shivers. Cold thrills gradually go through you on every inch of the spine. If you were happy, quiet, dreamy, everything would colapse in a split second... It is, however, usual for the inhabitants who live nearby the main arteries of Bucharest. Fifteen minutes later you feel surrounded by a sound explosion. A fire truck, an ambulance or a police car... The intensity of the noise makes every bit of the human body to tremble. Maybe because of the painful, sharp sounds that mix together, that go through you instantly or by the cries that creep you out,that may predestinate something terrible? The sounds get more intense under the night's watch. At night, very few cars go by. However, some of the long car whistles will suddenly rip you out of the kingdom of dreams, to lead you to the real nightmares.

The telephone's ringing sounds seemed extremely harmonious, although it was the beggining of a frightening and real occurence.

- Carmen, is that you? the person from the telephone asks.

- Yes! I promptly responded.

- It's Isabela! I found a house worth buying! Actually, an apartment in a house! said the woman.

- Isn't it some kind of prank? I asked her, doubtfuly. It would be a real wonder for it to be alright! A notary told me he hasn't seen any good sale in the past few years! Some poor crooks only want to take the advance, but to remain in the house. I'm telling you without a shame, they have nowhere to go, means they won't sell you anything. But, mobs estate take the money for the house and don't give you anything in return. And you have no chance of getting it back!

- I hope it will be alright! Where are you? Isabela asks me.

- At the University! I told her. I just finished my classes.

- Get on a bus and I'll tell you where to get off! My husband has a lot of classes this semester and he can't come now. I want to see the house today. Please, come with me!

- Alright! I accepted without any further discussions.

And I didn't regret it at all. The tramway is surrounded misteriously by the history of the last two centuries, petrified chaotically in a strange picture.

Travelling with the 16 tramway is a journey on a boat in Archeon, the driver being a sad couchman.The road offers you the most fantastic experiences.

You barely walk o hundred metres and you enter another world, like a timeless Valey of Weep. A faded kingdom, like a grey painted cloth, the creation of a depressed artist. From the painted dark shades of the road to the blueish grey of the sky... Buildings built at the beggining of the century, almost colapsing on eachother, appear without any windows, with destroyed walls that let light on the brownish ancient bricks that once made up beautiful walls. Ruined....as if after a war or a natural disaster! They seem like images of the Beirut war! Through them, some new buildings appear: two intense blue iron glass giants support some banks and the office of a corporation! A new frightening skeleton of a building appears. But the feeling is similar to seeing a human skeleton. From area to area, fields of threadlike weeds spoil the ground... Among them, some weird looking plants blossom cheerfuly, each having an unique shape that only get simpler on the top of the plant, where they lean spirally, alligned in a circle. It's a returning of their begginging and at the same time a new start, the one of the magical flower. Because every flower has its miracle, if you watch it closely. Even if it's just a simple weed...

I notice that the tramway offers me an opportunity, which I wouldn't be having if I was just a simple pedestrian, through this course. Like an eternal seeker of beauty, I can admire through the piles of walls and dirt, the delicacy of the lacy details seen over the elliptical arches. I let myself enchanted by the mistery of the cold white marble statues, which eclipses with superiority on the small walls of the buildings, making the scenery look abstract. As a pedestrian, I believe I wouldn't be as calm watching the roman's soldier stone sword who looked ready to engage on a battle, protecting a building in front of me, surrounded by walls who sustain themselves through a wonder, because they could fly over me anytime. I would be disturbed by the wonderful head of the eternal Venus, suspended on the arch of a balcony, because it could throw me anytime, as a simple mortal, on other lands, out of the grey shadows kingdom... Are there any other strange places besides the one I walk through now?

It's like I'm in a tunel of time, in which I've been thrown instantly, in the first century Bucharest, however being fully conscious of the present. I think that, for the extreme sensations amateurs from the Occident it would be unique. But for us, who have this permanently, this kind of experience is usual, meaningless.

     There's a little park in the middle of it, a fire with orange-redish flames, surrounded by strange figures: A Hercules of our times and these places and some other miserable, ragged characters, with faces showing only evil smiles and mean eyes, like ripped out of Dickens novels...whom you'd never like to meet face to face.

Very few estates are however renovated. Those who may have been owned by an asociation or a corporation...These buildings are the most shocking ones, because of the mix-up between modern art and antique architectures.

 

     My eyes excited look is headed towards the fascinating architecture of the building that stands in front of me. I try to savour every little detail about it... My eyes go through this infinty of curvaceous figures, with their small pictures carved inside of them, the delicate columns that make perfect spheres all around. My iris becomes the centre of it all so I could easily analyze and calculate every inch on every surface. The moment has become a temporary universe and it flows just as the golden sand falls softly through the hourglass. However, you cannot lay in this eternal world forever... The cold name that stands vaguely above the wall awakens your eyes: „Social Store”. Although, on the left stands a little emerald castle which delightens your eyes. So now, you are entirely hypnotized by the details, the lining of each marble figures. But, the dreamy castle is soon turned into a nightmare because of the same bold ice sign above the castle: „Shop – WEAPONS and AMMUNITION” !

     I then look and wonder about all the passengers in the tramway, perfectly syncronized with the dull look from outside. With their clothes, with their thoughts… They all look empty. They all float in the same eternal ocean of personal thoughts, of their usual daily problems as if everything around was usual, normal. The world from outside means nothing to them…

Through collapsed walls, at the beginning of a typical deformed street, miserable figures, broken, with shady faces…

Your mind flies to Dante, travelling through one of Hell’s rings. One he did not find yet. An earthly Hell…

      A playful little girl is being chased by a mad dog, like a hellhound. His bark attracts other pack of dogs nearby. The dogs are surrounding her and jump at her throat, showing their white sharp teeth. They suffocate her with their huge paws. But then, suddenly a man throws a stick at them. He screams and they run away in fear…

      In front of them lays a church. And the same strange crowded architecture is distinguished, the sidedoors are newly painted but the walls are ancient, chaoticaly shelled, pierced violently by the modern central heating pipe, recently installed on which on a headboard says “HISTORICAL MONUMENT”.

      My thoughts runs nostalgically to the poor old people, who live in the old houses, still staying in one piece, which are probably filled with valuable books and art pieces, the same as the architectural elements which are carved on the outside, to the fear in which they live in daily, powerless in front of danger. Because Jean Valjean’s little group from the park seemed really courageous. They seemed to have a really big purpose…

      We arrived nearby the house for sale a half an hour earlier. We then decided to go look for it, after the clues that our salesman gave to us: its age, the type of architecture, the aspect. Assuming the information corresponded with the reality.

            Two huge houses looked liked in the description. We studied them from afar. Especially because in one of them, because someone was watching us from behind some lacy yellow curtains. We couldn’t tell who it was. We thought it’s an older person.

       Isabela was thoughtful. Her thoughts traced back yesterday. How much she wanted for everything to be real! For her o buy the apartment. She daydreamed about everything that happened.

 

 

 

            …………………………………………………………………………………..

 

       Paul was waiting for her at the hospital. He saw Isabela rushing out and nervously greeted her telling her the news:

-       I found out something amazing! I found a house to buy!

Isabela didn’t reply and stared coldly at him, absent.

-       Isabela, did you heard me? I found a house! Paul repeated.

As if she woke up, she finally replied:

-       A huse? You found something to buy? But can we afford it? She asked.

-       Yes! It has a fair price! He said gladly.

-       And where is it? Isabela asked doubtful.

-       Here, a few blocks away. I talked to the real estate man and he said we could go see it on Monday. I only know the name of the street.

-       Let’s go check it out now! She impatiently said. We’ll figure it out!

-       Alright! Paul agreed. We’ll go now if you want!

They strolled around a few streets, went across the boulevard and got on a little street.

-       Look, an older house! Could this be it? But, isn’t it too big? The ground floor and the first floor are empty. Although, look, there’s an old woman in the attic watching us? Paul said.

They both looked to the window, studying carefully at the same time, the building. On the ground floor the windows were recently attached and they were strongly in contrast with the rest of the building. It was recently painted, but the floors were covered with peeling plaster, in a degrading state. If you looked at the attic, you didn’t need much imagination to see it being crushed by any move. It just freaked you out! You felt as if in the next moment it could fall on your head! The old woman ran away scared from the window.

-       Let’s see other houses. Maybe we’ll guess which is ours! Isaela said. It couldn’t be this one!

After they left the street, the house resembled more and more the description they were given.

-       We’ll find out on Monday which one is it, Paul said. We should be a little patient!

-       Alright, she agreed.

 

………………………………………………………………………………………………………

 

       The real estate agent called us instead and he suddenly appeared with his car at the meeting point. We drove away home together. In front of the house, we saw a corpulent woman around her fifties, with olive skin and a long dyed black-bluish hair waiting for us. She was with a young fat boy, with features that implied he was mentally retarded.

       The woman aggressively introduced herself s a stomatologist from a village around Bucharest, where she said she lived with her son. We felt a little trustful because of her shady-looking face.

-       We have a villa in construction! Said the woman. And this is my son. He studied medicine, in a private institution, she said. While he was a student, we bought this apartment from the house, which I now want to sell.

       We entered the yard. The exterior of the house looked pretty well for its passing through ages.

-       It would’ve been better if it was near the street! Isabela pointed out.

       In the yard, pieces of some sideway and garbage was thrown around.

       We each climbed on some narrow spiral stairs, to the first floor of the house. A glass door, recently installed appeared in front of us. The real estate agent opened it.

       The apartment was relatively small, compared to the rooms we were used to and in which we lived. But they were our parents houses. The old interior was packed with windows, new ceramic tiles, modern sanitary installations. The price was however acceptable.

-       The lady upstairs wants this apartment. But we don’t want to sell it to her. Don’t talk to her! She’s sort of insane, the shady lady said.

-       What about the notary? Isabela asked.

-       You could choose it. We have our own. And lawyers, and connections… We could do the paperwork at them. If you want, of course!

-       No, no! We’d better choose the notary! Isabela said, so she could know for sure that the transaction would be made correctly. Many of the people she knew said they got into trouble with the notary men. Even a friend who worked as a notar told her about other situations where other notaries made false paperwork.        

When they wanted to leave, the curvaceous lady gave them a CD with some music on it.

-       This is the CD with my recordings on it. I am very passionate about music. I sang at a TV show once, the woman said to us.

………………………………………………………………………………………………………

 

     After three days, Isabela calls me again:

-       Hello! Tomorrow I’ll buy the house! I already paid in advance! I signed the precontract, she told me in a rush.

-       Is everything okay? I asked. Better be careful, you could easily get tricked!

-       Yes, I saw some of these scamming cases on TV.

-       Were you careful about the notary?

-       We were the ones who chose her, she replied.

-       A colleague from university told me how he and a friend made an estate company, immediately after the Revolution and stole each house from the people who called them. People trusted them and gave them the contracts to sell their proprieties. They didn’t even think about being scammed! They only saw this in movies! I told Isabela.

-       And now I suppose your colleague is very wealthy, she replied.

-       No way! His friend ran away with all the money and my friend got stuck with all the debts, I clarified to her.

…………………………………………………………………………………………………..

 

 

Paul and Isabela got back from visiting the house. The next day they had to sign the contracts.

-       Isabela, we need to talk to the neighbors, to analyze the situation. With the only neighbor we saw, we can’t talk. And even the owners told us not to talk to her. Let’s see about the others. Because, every time we wandered around here, we never saw anyone, except that weird neighbor. Isn’t it strange? Paul said.

They entered through the front door. They got up the ground floor stairs and they found an iron door newly installed. An identical door to the one they first saw, shown by the real estate agent. Some blue pieces of plastic that were used to wrap it were on its surface, the same as on the other one. They knocked and ringed at the door but no one answered. At the first floor, there was a door that looked exactly the same! They knocked on it, ringer, called at the door. Again, no results. Paul and Isabela were so shocked, they didn’t even say a word. They didn’t even confess their thoughts, as they usually did. Maybe because they really wanted a house for themselves… And far until now they only found scammers. Paul’s mother tried buying him an apartment in Bucharest from when he was a student. But she didn’t succeed. She either found teenagers who wanted to steal the house and the money and agents who were the same. “How can some people find some real house to buy, or even an apartment?” Paul always asked himself. “Maybe you have to buy it from people you really know or have serious connections with the real estate agents”, he thought. Some really could make some transactions. But how many are those who got scammed! An older colleague from university told him that an old student, married to someone who worked at a television program were tricked and couldn’t solve anything. Even their neighbor, headmistress at a high-school got scammed. She bought an apartment in a residential complex and pays a large amount of money. When she saw she didn’t have any chance of ever moving into the apartment, she wanted to solve the problem through justice. But the whole process was useless because the contract was so well made by the society’s lawyers who sold the apartment, so they weren’t forced to pay back anything, although they got the money for the building.

Paul and Isabela put the thought of owning an apartment away. And still, now they seem to have the chance of getting a right transaction. Paul searched again for real estate sales, forced by the circumstances from the secondary home in which they lived in, because some people were renovating it. “So, this chance”, Paul thought, seemed at the right moment.

Isabela and Paul went down and then went in the second part of the building in which their apartment was at…

-       Let’s try in the neighborhood, Paul said.

They bought got out on the street and saw the school nearby the building.

-       Could we try here? Paul asked. And they bought headed to the entrance. At the door, there were two middle-aged women.

-       If you don’t mind, do you know the history about that building next door? Isabela asked politely. We’ll buy an apartment there. We even paid in advance, she joyfully said, not capable of hiding her happiness.

-       I’ve been working in this school for many year – one of the women said. The building was an issue but it was won by an old man who seemed to be the previous owner. The tenant filed a trial against him, but it’s known she lost. The old man had two girls. The first one got the front side, I don’t know what the other one did. The thing I know it’s not right is that, the old man lives and they declared him dead, to do the contracts on their name. The apartment from the back is actually empty. In reality they had him hospitalized in an asylum near Bucharest.

Paul and Isabela immediately thought she talked about their apartment.

-       The empty apartment is ours! They both said.

-       Tell me, please, the owner is the one who legally owns the house? Isabela asked curiously.

-       Oh, no! the older woman said. The owner was a big communist! When the communists gained the power, he only had the first four grades. He was only a carpenter. But the government needed people like him. The man helped them punish the higher class enemies. As a reward he was made a colonel. For his services he got this house, after it was nationalized. Not anyone owned a house this big! About its real owner, no one knows anything. He’s most surely dead…

-       Didn’t he have any children? Maybe they’ll claim the house, Paul asked.

-       Ah… They’re an old story. The owner had a son for whom he cared about a lot. When he was in university he fell in love with a colleague, the daughter of a priest and wanted to marry her. His parents didn’t agree at all! They said he should choose a countryside girl, if he wants a good future. Maybe this is how they could also save the house as well. The daughters of workers and countryside men were going to university even without finishing high-school. They went to university to learn how to work better. The daughter of the priest was very intelligent but it was for nothing. There were only a few places at university for people like her. Children were rushing to take a place, ten on a single spot. Even if she graduated it, he would’ve had a hard life. The young man didn’t listen though. She loved Alina too much. They married without waiting for their parents consent. And then, in the first night they announced their parents about the marriage, something terrible happened. At night, when the two lovers were asleep, they were killed in their sleep with a hammer… Since then people say the house is haunted by ghosts. You can always hear terrifying weeping sounds during the night.

-       Such a tragedy! Paul and Isabela screamed. Thank you a lot for the informations! They both said.

“So strange” Paul thought. Why was the story such a shock to him? A shock which sort of woke him up from an amnesia. Why did he have the feeling that he knew the story from a long time ago? Maybe because it happened to him? His parents didn’t agree to his marriage to Isabela. They wanted a communist’s daughter, a neighbor. But she wasn’t as pretty nor as smart as Isabela. Plus, before 1989, the daughter of the communist didn’t study after the 8th grade and she couldn’t go to school after that. However, after the Revolution, the communist made her go to night classes and she got an university diploma, a private one, opened in a small apartment by another communist he worked with. After that, with money, his daughter was employed at the Prosecution. 

Paul thought that his friend Michael, has a pretty good life because he has a different affiliation. And because his affiliation boss didn’t bring his family. He clarified to him that Michael wasn’t happier than him. The professor, the head of the department has other weaknesses. He brought his loved ones whom he promoted. He can’t even stand Michael because he was the head of the promotion. Paul once curiously asked, if his loved one were single. And he found out something surprising! They were all married, with children, as the professor, just for façade! No one should’ve suspected anything. However, many know the truth…

His thoughts were interrupted by Isabela’s melodious voice

-       What is life interest? She asks.

-       Let’s ask the notary lady, we found her after all, he said.

-       Let’s ask her through the phone! She said.

-       But first, let’s talk to the real estate agent. Then we’ll go to the Town Hall to see if the death of the old man is recorded in there. Paul took the phone and dialed the number.

-       Hello, we are the couple with the selling house. We found out the old owner isn’t dead. We’ll go to the Town Hall to find out.

-       Yes, he is alive! But don’t you dare follow the tracks! The real estate agent said threatening them. If you check something, we’ll get really pissed! We’ll talk tomorrow at the notary, when we’ll meet! And she hung up angrily. Paul stared at the phone surprised.

-       Let’s talk to the notary lady too, Isabela encouraged him.

-       Hello, we’re the apartment buyers, scheduled for tomorrow. We found out someone has life interest on the propriety. What does this mean? The first owner still lives, although he was declared dead, by the daughters.

-       If there is a life interest, the contract has no value anymore. But I think the old man is dead. And even if he’s not, if they have the deceased contracts, why would it matter? We’ll meet tomorrow to complete the paperwork, the woman said forcefully. I will not accept any rejection! But who told you?

-       The real estate agent himself! Isabela answered.

I think the notary woman will call the real estate agent and tell him we know that the old man lives and teaches him how to lie. Not to admit he is alive, Paul said.

Paul and Isabela got back to the apartment. They already brought a lot of things, because the owners told them that they could move in. They already paid in advance. Paul had a crazy idea that night.

-       Let’s stay here tonight! We have the armchairs and other things we brought in. It’s a good thing that the son of that lady let us bring these in here! I’m pretty tired from today! I had a rough day at university! What do you say? Paul suggested.

-       Alright, if you want, Isabela agreed. At least we could check what we bought. But is it alright? Wait a minute, let’s look over the pre-contract. What was the name of the on the old man sold the apartment to the first time? Look, his wife Madelene. Didn’t the lady at the school told us that one of the daughters was called Mady? He sold the apartment to the son-in-law! Isabela said.

-       Let’s see who made the selling contract. For sure he is dead, Paul said while opening his laptop to find out.

-       Yes, the notary man is deceased! The next contract? The second notary man couldn’t be dead, the one who completed the selling contract from the son-in-law to the woman with the olive skin, he screamed in excitement.

-       The second one is surely dead, Isabela said. It’s very clear. The contracts aren’t alright.

-       Isabela, the second one is dead too! It’s a notary woman actually! Paul exclamated.

-       We got scammed again, Isabela said disappointed. Tomorrow morning we’ll get our things out of here. And we’ll call off the sale! I’ll call the driver who helped us get these things here, right now to get them out.

They fell asleep, sad about the stressful day they had. At 1am they wore awoken by some terrifying screams. Isabela began trembling.

-       Don’t worry, you’re with me, paul said. But he felt the cold shivers through his body as well. His eyes rapidly headed to the hammer he saw thrown on the floor the first time they came here, as a solution…

-       What is it? Isabela whispered, scared.

-       Maybe it’s a mad woman nearby, Paul tried to calm her down.

But the screams started to sound louder, creepier. They didn’t believe the ghost story, but now…

-       Maybe there’s someone in the attic! There where the iron door was at, the same as ours and the ones around the house.

-       But it’s a horrible story…Isabela whispered, trembling out of fear.

-       Ah, do you still believe in stories? Paul tried smiling. But his grin was forced, limited by fear.

……………………………………………………………………………………………………… 

 

     In the morning, at 10 am the phone rings.

-       It’s me, Maria! I’m sorry, do you know anything about Isabela? I can’t find her since last night, neither her nor Paul. I went to their house in the morning and none answered! They don’t even their phone! Not one or the other! The woman said worrying.

Maria was Isabela’s mom, a doctor, like her daughter.

-       I understood that they remained in the apartment they wanted to buy! Isabela called me last night, I answered.

-       Yes, but why don’t they do now? The woman asked.

-       I don’t know, try again! I’ll try too! I told her.

-       Do you have a little time, though? Maria asks me desperately.

-       I have classes with my students from 11, I told her.

-       Please, come with me to the apartment! She begged me.

-       Alright, I agreed.

After an hour we were on the little street. The strange house seemed impossible to defin geometrically in x, z, y coordinates, accessible only through introducing a certain code that only some people know. And the strange iron doors, identical… However, I soon saw the front side of the house. Maria was waiting for me at the entrance. I got in the small yard and I opened the door to the inside of the building. We climbed the spiral stairs to the first floor and in front of us was the iron door. We knocked on it, we rang…plain silence. Then, Maria touched the handle and the door slowly opened. A hammer covered in a liquid as red as blood was thrown in the way. On the couch, Paul and Isabela were engulfed by a sweet endless sleeped. The white sheets seemed covered in red rose petals that lit up like fire. They seemed painted in a dreamy red purplish colour, as blood…

Maria fainted in front of me. I then took my phone and rang.

          

A long heartbreaking whistle, like a desperate wailing penetrates the souls of those who wait on the wings of the boulevard in the center of Bucharest. Every bit of the body shivers. Cold thrills gradually go through you on every inch of the spine. If you were happy, quiet, dreamy, everything would colapse in a split second...

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Apr. 29, 2009

THE EDUCATIONAL GAMES

The educational games are the main active, attractive, efficient method for teaching small children .
This ideea for the project was born out of the following conclusion : the games, the main active, method for small children is efficient for the older students too.
I saw this aspect at a formation course organised by the British Council where the old attending teachers were very attentive at the games.
In this way the course was verry intresting.

Observation : All photos from our project are original made us.

Mar. 20, 2009

Invitation

I invite you to create one educational game!

Positions:

Choose one type of game (0)
Let's propose other issues (0)

THE COMPUTER GAMES TYPE CROSSWORDS

 

Mar. 17, 2009

HORIZONTAL

 

 

 

 

Mar. 31, 2009

GAMES TYPE CROSSWORD "THE COMPUTER"

HORIZONTALLY


Fill in the lines horizontally :

1. personal computer ; equipment peripherical for photocopier
2. it resembles with buttons; type of WINDOWS
3. compact disc; it contains all the computer data
4. Read - Only – Memory ; pheripherical equipment to imprint the results out paper
where use to printing the results of paper
5. introduction device which by movement ahad and by the action of the buttons can introduce dates or commands ; equipment for transmition of the dates at distances
6. device of affichage ; Read – A - Memory
7. the brain of computer
8. type of unite of computer ; Hewllet Packard

Mar. 17, 2009

SOLUTION

 

 

 

 

May. 04, 2009

THE GAMES 2 "THE COMPUTER"

Find the words that represent elements of a computer

May. 04, 2009

My Pictures

 

 

 

 

May. 04, 2009

My Pictures

 

 

 

 

Mar. 17, 2009

My File

File Type: MS Word Document: 35 K

Download File


Mar. 17, 2009

THE GAMES TYPE CROSSWORDS "THE COMPUTER"

File Type: MS Word Document: 35 K

Download File


LET US BRING NATURE INTO OUR SCHOOL

 

Mar. 16, 2009

LET US BRING NATURE INTO OUR SCHOOL

THE EDUCATIONAL GAMES
"LET US BRING NATURE INTO OUR SCHOOL AND INTO ANY LEARNING AREA"

This games proposed to bring arragements with natural flowers, plants, rocks, shells, smails and natural materials into any learning area because these have a contribution to create the optional conditions for an efficient learning.

When we learn we wish to be creative,when we see the deep green of the leaves which should air and purify us,the earthly yellow of dry plants which should stimulate and deliver us,the orange of flowers which should fill us,whith optimism and the violet of petals which should strengthen our consecience.
Ph. D. Cornelia Paun

Apr. 25, 2009

My Pictures

 

 + 

 

 + 

 

 

 

Let's learn we all "SALSA:

 

 

Apr. 27, 2009

THE GAMES " Let's learn we all salsa ! "

In class master class where I am a passionate student of dance. She attended dance classes and participated in competitions at the age of mica. I wanted to teach all students salsa dance class.

Apr. 28, 2009

salsa 8

 

 

 

 

Apr. 28, 2009

salsa 7

 

 

 

 

Apr. 28, 2009

SALSA 5

 

 

 

 

Apr. 28, 2009

SALSA 3

 

 

 

 

Apr. 28, 2009

SALSA 4

 

 

 

 

Apr. 28, 2009

SALSA 6

 

 

 

 

Apr. 28, 2009

SALSA 2

 

 

 

 

 

LET'S PLAY ABOUT THEATRE

 

Apr. 28, 2009

About Theatre

 

 

 

 

Apr. 28, 2009

About Theatre

 

 

 

 

Apr. 28, 2009

About Theatre

 

 

 

 

Apr. 28, 2009

About Theatre

 

 

 

 

Apr. 28, 2009

About Theatre

 

 

 

 

Apr. 28, 2009

About Theatre

 

 

 

 

Apr. 28, 2009

About Theatre

 

 

 

 

Apr. 28, 2009

THEATRE

 

 

 

 

Apr. 28, 2009

About theatre

 

 + 

 

 + 

 

 + 

 

 

 

 

 

 

Apr. 23, 2009

About theatre

 

 + 

 

 + 

 

 

I WANT TO BE A GOOD MANAGER

 

Apr. 29, 2009

THE GAMES "I want to be a good manager "

During the game "I want to be a good manager " the students were designed by a company of its own, with a field and tell their future.

Mar. 31, 2009

THE GAMES"MY COMPANY" student STANCA


"MY COMPANY"

My name is Stanca and learn the Technical College “Traian” in grade 12 J.
Company to which I am the manager called SC. STYLE SRL is a company made clothes for young people.
Our policy track
customer satisfaction through the production of a collection of clothing as close to everybody’s taste.
Our strong points are :
- development activities of fashion design and unique collection
- achieve better quality products than competitors
- motivated and qualified employees
- a good relationship with our employees
- we collection launch all Europe
- imposition of high standards of quality
- large capital
Our objectives are:
- processing client requests
- developing new products
- define future requirements and needs
- monitoring clients and business prospects
- announcing new product
I hope my business succeed as I want and my customers are pleased with t
he collections.

SPORTIVE GAMES

 

May. 04, 2009

My Pictures

My Pictures

 

 

 

 

May. 04, 2009

My Pictures

 

 

 

 

May. 04, 2009

Sportive Games


At sports, we played the game " Which is the fastest player ? "

 

 

 

 

 

May. 04, 2009

My Pictures

 

 

 

 

May. 04, 2009

Sportive Games


At sports, we played the game " Which is the fastest player ? "

SPORTIVE GAMES

 

May. 04, 2009

My Pictures

 

 

 

 

May. 04, 2009

My Pictures

 

 

 

 

May. 04, 2009

Sportive Games


At sports, we played the game " Which is the fastest player ? "

LET'S LERNE ABOUT TRANSPORT BY MAKE PHOTO

 

Apr. 29, 2009

THE GAMES

I proposed the game to learn about railway transport making the photos that contain images of vehicles, at this moment,from Romania .
Observation : All photos from our project are original made us. Pictures contain images of transport used at this moment in Romania.

May. 04, 2009

My Pictures

 

 

 

 

May. 04, 2009

My Pictures

 

 

 

 

May. 04, 2009

My Pictures

 

 

 

 

May. 04, 2009

My Pictures

 

 

 

 

May. 04, 2009

My Pictures

 

 

 

 

May. 04, 2009

My Pictures

 

 

 

 

 

                                                                 SURVEY-THE PROTECTION OF NATURE

 

 

 

 

        Hi .We’re Auroro, Iulia, Ramona and Anne and with the help of Mrs. Cecilia Ghiurca,

assistant director ,we’re carrying a poll about nature .Will you spare me a few minutes to

answer some questions?Thank you.

       

        Sex:           Female           Male

 

        Age:  you can tell me your age just for statistical evidence.

 

        What form are you in ?

 

        Your full name :

     

      1.Do you like nature ?                                                                          Yes                No                                 

 

      2.If we want to breathe fresh air in town ,we have to protect nature .Do you keep the

Parks and streets clean and tidy?                                                               Yes                No

 

     3.For lack of a litter bin ,would you throw the garbage at random?     Yes                No

 

     4.Did you act correctly                                                                          Yes               No

 

     5.Townhalls have recently placed in certain spots recycling bins for glass ,paper and plastic.

How do you find this measure?                                                                  Positive        Negative

 

    6.Have you stored such waste at least once?                                          Yes               No

 

    7.You are in            form, so, you’ve studied        years so far .What about the useless waste

Sheets gathered during    years?   1.Have you thrown them away?

                                                      2.Have you recycled them?

                                                      3.Have you burnt them?

 

   8.If  you’ve thrown them away, do you think you‘ve done right?         Yes                No

  

    If you’ve recycled them ,do you think you’ve helped nature?              Yes                No

   

   If you’ve burnt them,do you think you’ve increased the amount of the harmful gases?

                                                                                                                   Yes                No

 

   9.Have you noticed any litter or remnants near the posts ,in the middle of the street or

even under the bins?                                                                                   Yes               No

 

  10.Do you find this ordinary and civilized?                                             Yes               No

 

  11.Would you like to take part in an action of collecting waste material in the park near your

house or school?

 

  12.We’re looking forward to spring; would you like to plant trees or other plants in order to save nature?                                                                                                Yes               No  

 

  13.Do you think that climatic changes are also due to pollution?            Yes                No

 

  14.Do you know that in our school there’s a green area where you can put recyclable stuff?

                                                                                                                    Yes               No

 

 

  The survey has finished. Your opinion will be very useful to us. Thank you for your time .

 

  Bye-Bye                                                                          

 

THE GAMES 'BE GREEN'

 

Apr. 28, 2009

Be Green

 

 

 

 

Apr. 27, 2009

" BE GREEN"

The game that I proposed and I conducted with students in College activities consist care of nature: flowers, trees in the park adjacent school.

Apr. 28, 2009

Be Green

 

 

 

 

Apr. 28, 2009

Be Green

 

 

 

 

Apr. 28, 2009

Be Green

 

 

 

 

Apr. 28, 2009

Be Green

 

 

 

 

Apr. 28, 2009

Be Green

 

 

 

 

Apr. 28, 2009

Be Green

 

 

 

 

Apr. 28, 2009

"Be Green"

 

 + 

 

 + 

 

 + 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

"CHEMISTRY GAMES"

 

May. 04, 2009

Game "To check the properties of substances"

Game To check the properties of substances "
At the initiative of Mrs Ghiurca director, professor of chemistry students participate in teaching the game to check the properties of substances.

Apr. 29, 2009

"Chemistry games"

 

 + 

 

 + 

 

 

 

BE SELECTIVE WITH WASTE!

 

Apr. 27, 2009

THE GAMES "Be selective with waste!"


" Be selective with waste !"

The game that I proposed and we've done with College students, "Traian" include activities of selective waste collection conducted by the students.

Apr. 28, 2009

Be selective

 

 

 

 

Apr. 28, 2009

Be selective

 

 

 

 

Apr. 28, 2009

Be selective

 

 

 

 

Apr. 28, 2009

Be selective

 

 

 

 

Apr. 28, 2009

Be selective

 

 

 

 

Apr. 28, 2009

Be selective

 

 

 

 

Apr. 28, 2009

Be selective

 

 

 

 

Apr. 28, 2009

Be selective

 

 

 

 

Apr. 28, 2009

Be selective

 

 

 

 

 

ONE CHILD ONE FLOWER

 

 

Mar. 31, 2009

THE GAMES "ON CHIL ONE FLOWER" 2

 

 

 

 

Apr. 23, 2009

My Pictures

 

 

 

 

Mar. 17, 2009

ONE CHILD ONE FLOWER

File Type: JPEG Image: 3.55 M

Download File


I WANT TO BE A GOOD MECHANIC

 

Apr. 27, 2009

THE GAMES "I want to become a good mechanic"

The game that I have proposed is aimed at training students the skills and practical skills of disassembly, assembly and repair of cars.

Apr. 23, 2009

My Pictures

 

 

 

 

Apr. 23, 2009

My Pictures

 

 

 

 

Mar. 23, 2009

GAMES

 

 

 

 

 

BIBLIOGRAPHY

 

Apr. 29, 2009

References

The books are used as references 3 whose authors are the coach and one of the member teachers of the theme.
1. C. Paun, R. Paun : "The Project of technical disciplines", Publishing Printech, Bucuresti, 2003.
2.C. Paun, R. Paun   "Handbook of quality schools", Publishing Printech, Bucuresti, 2005.
3. C. Paun, R. Paun :"Tests for students - preparation for the bacalaureate" , Publishing Printech, Bucuresti, 2003.